Γι' αυτό γεννήθηκες ΕΛΛΗΝΑ !

Γι' αυτό γεννήθηκες ΕΛΛΗΝΑ !

AN...

AN...

Η ΕΛΛΑΣ ΑΝΩΘΕΝ....

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

8 Δεκ 2007

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ



ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΩΡΑ ΕΔΩ όλοι οι Έλληνες
http://www.noiazomai.net/ypografes.html

ΤΟ ΟΝΟΜΑ, Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ
ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

ΤΟΥ Α. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ
1. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ


Ο ΓΡΑΙΚΟΣ, O ΕΛΛΗΝΑΣ, Ο ΜΑΚΗΔΟΝΑΣ KAI Ο ΜΑΓΝΗΣ
ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΙΑ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ Ι

Σύμφωνα με τον Ησίοδο, έναν από τους αρχαιότερους συγγραφείς του κόσμου, ο Γραικός, o Έλληνας, ο Μάγνης και ο Μακηδόνας ήσαν μια οικογένεια, παιδιά του Δία και της Πανδώρας, κόρης του Δευκαλίωνα, του μοναδικού ανθρώπου που επέζησε μέσα σε μια λάρνακα ύστερα από ένα κατακλυσμό που έγινε επί εποχής του, πρβ:
Κι η κόρη στον οίκο του ευγενή Δευκαλίωνα,
η Πανδώρα με τον πατέρα Δία, τον οδηγό των Θεών όλων,
σμιγμένη στην αγάπη γέννησε το χαιρομαχητή Γραικό.
Η ίδια συλλαμβάνουσα από το Δία γέννησε στον κεραυνόχαρο
δυο γιους, τον Μάγνητα και το Μακηδόνα το αλογόχαρο,
που κατοικούσαν στα δώματα γύρω από την Πιερία και τον Όλυμπο.
Και από το Μάγνη γενήθηκαν ο Δίκτος και ο αντίθεος Πολυδέκτης
Και από τον Έλληνα το φιλοπόλεμο βασιλιά γεννήθηκαν
ο Δώρος κι ο Ξούθος και ο αλογόχαρος Αίολος.
(Ησίοδος, Γυναικών κατάλογος ή Ηοίαι 1-6, μετάφραση εκδόσεις Κάκτος)

Περισσότερα βλέπε:
Α) Το όνομα, το έθνος και η καταγωγή των Ελλήνων,
Β) Ψεύδη – αίσχη που λέγονται για τους Μακεδόνες.

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη (Γένεση) , οι Έλληνες όπως και οι υπόλοιποι άλλοι λαοί είναι απόγονοι του Νώε, δηλαδή του ανθρώπου που μαζί με τη γυναίκα του διασώθηκαν μέσα σε κιβωτό ύστερα από τον κατακλυσμό που έγινε επί της εποχής τους. Λέει επίσης ότι η Μακεδονία λέγεται Χεττειείμ στα εβραϊκά και οι Μακεδόνες είναι Έλληνες, πρβ: Και ἐγένετο μετά το πατάξαι ᾿Αλέξανδρον τον Φιλίππου τον Μακεδόνα, ὃς ἐξῆλθεν ἐκ τῆς γῆς Χεττειείμ, καὶ ἐπάταξε τὸν Δαρεῖον βασιλέα Περσῶν καὶ Μήδων καὶ ἐβασίλευσεν ἀντ᾿ αὐτοῦ πρότερος ἐπὶ τὴν ῾Ελλάδα. καὶ συνεστήσατο πολέμους πολλοὺς καὶ ἐκράτησεν ὀχυρωμάτων πολλῶν καὶ ἔσφαξε βασιλεῖς τῆς γῆς· καὶ διῆλθεν ἕως ἄκρων τῆς γῆς καὶ ἔλαβε σκῦλα πλήθους ἐθνῶν. καὶ ἡσύχασεν ἡ γῆ ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ὑψώθη, καὶ ἐπήρθη ἡ καρδία αὐτοῦ. καὶ συνήγαγε δύναμιν ἰσχυρὰν σφόδρα καὶ ἦρξε χωρῶν καὶ ἐθνῶν καὶ τυράννων, καὶ ἐγένοντο αὐτῷ εἰς φόρον. καὶ μετὰ ταῦτα ἔπεσεν ἐπὶ τὴν κοίτην καὶ ἔγνω ὅτι ἀποθνήσκει. καὶ ἐκάλεσε τοὺς παῖδας αὐτοῦ τοὺς ἐνδόξους τοὺς συντρόφους αὐτοῦ ἀπὸ νεότητος καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὴν βασιλείαν αὐτοῦ ἔτι ζῶντος αὐτοῦ. καὶ ἐβασίλευσεν ᾿Αλέξανδρος ἔτη δώδεκα καὶ ἀπέθανε. καὶ ἐπεκράτησαν οἱ παῖδες αὐτοῦ ἕκαστος ἐν τῷ τόπῳ αὐτοῦ. και ἐπέθεντο πάντες διαδήματα μετὰ τὸ ἀποθανεῖν αὐτὸν καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν ὀπίσω αὐτῶν ἔτη πολλὰ καὶ ἐπλήθυναν κακὰ ἐν τῇ γῇ. καὶ ἐξῆλθεν ἐξ αὐτῶν ρίζα ἁμαρτωλὸς ᾿Αντίοχος ᾿Επιφανής, υἱὸς ᾿Αντιόχου βασιλέως, ὃς ἦν ὅμηρα ἐν τῇ Ρώμῃ· καὶ ἐβασίλευσεν ἐν ἔτει ἑκατοστῷ καὶ τριακοστῷ καὶ ἑβδόμῳ βασιλείας ῾Ελλήνων. (Μακαβαίων, Κεφ. 1 , 1 – 10)

Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ότι: Οι Αιγύπτιοι υποστηρίζουν ότι κατά τη γένεση του παντός, οι πρώτοι άνθρωποι δημιουργήθηκαν στην Αίγυπτο και από εκεί διασκορπίστηκαν στα διάφορα μέρη της γης και αυτό επειδή το κλίμα της Αιγύπτου είναι εύκρατο και εξ αιτίας της φύσης (γονιμότητας) του Νείλου….. ( Διόδωρος Σικελιώτης βίβλος 1, 10)
Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει επίσης ότι: Του Όσιρι γιοι ήσαν ο Ανούβιος και ο Μακεδόνας που ξεχώριζαν για την ανδρεία τους. Φορούσαν στοιχεία από ζώα στον εξοπλισμό τους. Ο Ανούβιος φορούσε σκύλου και ο Μακεδόνας προτομή λύκου……... Ο Όσιρις γυρνώντας τον κόσμο πέρασε από τον Ελλήσποντο στην Ευρώπη. Στη Θράκη σκότωσε τον βασιλιά των βαρβάρων Λυκούργο που εναντιώθηκε στις πράξεις του, ενώ τον Μάρωνα που ήταν γέρος τον άφησε να επιβλέπει την καλλιέργεια των φυτών που είχε εισάγει στη χώρα του και ονομάστηκε Μαρώνεια. Τον γιο του τον Μακεδόνα άφησε βασιλιά στη χώρα που ονομάστηκε απ΄ αυτόν Μακεδονία, ενώ στον Τριπτόλεμο ανέθεσε την επιμέλεια της γεωργίας στην Αττική…... ( Διόδωρος Σικελιώτης βίβλος 1, 18-20 μετάφραση από τις εκδόσεις Κάκτος)
Επομένως και σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των αρχαίων Αιγυπτίων η χώρα από τον Ελλήσποντο μέχρι την Αττική, την Πελοπόννησο και την Κρήτη, άρα η χώρα που σήμερα λέγεται Ελλάδα, ονομάζονταν από τους Αιγυπτίους Μακεδονία από το Μακεδόνα, το γιο του βασιλιά της Αιγύπτου Όσιρι και της Ίσιδας, το Μακεδόνα, ο οποίος (ο Μακεδόνας) έγινε βασιλιάς της χώρας αυτής (της Μακεδονίας = Ελλάδας) όταν την κατέκτησαν οι Αιγύπτιοι επί βασιλείας του Όσιρη. Δηλαδή οι Αιγύπτιοι δεν αμφισβητούν την ελληνικότητα της Μακεδονίας, αλλά απλώς λένε ότι αυτοί της έδωσαν το όνομα που έχει. Ωστόσο αυτό δεν πρέπει να είναι σωστό, είναι απλώς μια μυθολογική εξήγηση κάτι ως και η εβραϊκή με το Νωε και τους απογόνους του, γιατί η λέξη Μακεδονία είναι ελληνική, όπως θα δούμε πιο κάτω.

ΟΙ ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΚΑΙ
ΤΟ ΔΩΡΙΚΟ ΤΕ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΝΟ ΕΘΝΟΣ

Ο Απολλόδωρος αναφέρει ότι παιδιά του Δία και της Νιόβης ήταν ο Άργος και ο Πελασγός απ΄όπου οι Πελοποννήσιοι και άλλοι ονομάσθηκαν Πελασγοί. Λέει επίσης ότι γιος του Πελασγού ήταν ο Λυκάονας, ο βασιλιάς των Αρκάδων, που με πάρα πολλές γυναίκες απόκτησε 50 γιους, τους: Θεσπρωτό, Μάκεδνο, Μαίναλο, Φθίο, Λύκιο, Ορχομενό … και έτσι εννοείται οι Πελασγοί εξαπλώθηκαν σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο, πρβ: ἐπανάγωμεν δὲ νῦν πάλιν ἐπὶ τὸν Πελασγόν, ὃν Ἀκουσίλαος μὲν Διὸς λέγει καὶ Νιόβης, καθάπερ ὑπέθεμεν, Ἡσίοδος δὲ αὐτόχθονα. τούτου καὶ τῆς Ὠκεανοῦ θυγατρὸς Μελιβοίας, ἢ καθάπερ ἄλλοι λέγουσι νύμφης Κυλλήνης, παῖς Λυκάων ἐγένετο, ὃς βασιλεύων Ἀρκάδων ἐκ πολλῶν γυναικῶν πεντήκοντα παῖδας ἐγέννησε· Μελαινέα Θεσπρωτὸν Ἕλικα Νύκτιμον Πευκέτιον, Καύκωνα Μηκιστέα Ὁπλέα Μακαρέα Μάκεδνον, Ὅρον Πόλιχον Ἀκόντην Εὐαίμονα Ἀγκύορα, Ἀρχεβάτην Καρτέρωνα Αἰγαίωνα Πάλλαντα Εὔμονα, Κάνηθον Πρόθοον Λίνον Κορέθοντα Μαίναλον, Τηλεβόαν Φύσιον Φάσσον Φθῖον Λύκιον, Ἁλίφηρον Γενέτορα Βουκολίωνα Σωκλέα Φινέα, Εὐμήτην Ἁρπαλέα Πορθέα Πλάτωνα Αἵμονα, Κύναιθον Λέοντα Ἁρπάλυκον Ἡραιέα Τιτάναν, Μαντινέα Κλείτορα Στύμφαλον Ὀρχομενόν . . . (Απολλόδωρος, Γ, 8, 1)

Ο Ηρόδοτος λέει ότι το Ελληνικό έθνος ή άλλως οι Ίωνες ή Αθηναίοι, οι Λακεδαιμόνιοι και γενικά το Δωρικό και Μακεδνό έθνος κ.α., αποκόπηκε από τους Πελασγούς και μετά προσχώρησαν σ’ αυτό κυρίως οι Πελασγοί, καθώς και πολλά άλλα βάρβαρα φύλα, πρβ (μετάφραση από τις εκδόσεις Κάκτος): Ύστερα έβαλε μπρος (ο Κροίσος, βασιλιάς των Λυδίων) να εξετάσει ποιοι ανάμεσα στους Έλληνες ήσαν οι δυνατότεροι, που θα μπορούσε να κάνει φίλους. Και ψάχνοντας βρήκε πως ξεχώριζαν οι Λακεδαιμόνιοι και οι Αθηναίοι, οι πρώτοι ανάμεσα στους Δωριείς, οι δεύτεροι ανάμεσα στους Ίωνες. Γιατί τα έθνη αυτά ήσαν τα πιο γνωστά, όντας τα παλιά χρόνια το τελευταίο Πελασγικό, το πρώτο Ελληνικό. Οι Αθηναίοι ποτέ ως τώρα δεν ξεσηκώθηκαν από τον τόπο τους, ενώ οι άλλοι ήταν πολυπλάνητοι. Γιατί όσο βασίλευε Δευκαλίων, κατοικούσαν τη Φθιώτιδα, στα χρόνια πάλι του Δώρου, του γιου του Έλληνα, τη χώρα στις πλαγιές της Όσσας και του Ολύμπου που τη λεν Ιστιαιώτιδα. Και αφότου και από την Ιστιαιώτιδα τους ξεσήκωσαν οι Καδμείοι, κατοικούσαν στην Πίνδο με το όνομα έθνος Μακεδνόν. Από εκεί πάλι άλλαξαν τόπο και πήγαν στη Δρυοπίδα και από εκεί έφτασαν πια εκεί που είναι, δηλαδή στην Πελοπόννησο, και ονομάστηκαν έθνος Δωρικό. Το ελληνικό έθνος αφότου φάνηκε, την ίδια πάντα γλώσσα μιλά - αυτό είναι η πεποίθησή μου, αφότου όμως ξέκοψε από το Πελασγικό, αδύνατο τότε και στην αρχή και μικρό, αυξήθηκε ύστερα και πλήθαινε σε έθνη, καθώς προσχώρησαν σ’ αυτό κυρίως οι Πελασγοί, αλλά και πάρα πολλά άλλα βαρβαρικά φύλα. Τέλος είμαι της γνώμης ότι το Πελασγικό έθνος πρωτύτερα και εφόσον ήταν βαρβαρικό ποτέ δε γνώρισε μεγάλη δύναμη (Ηρόδοτος Α, 57- 58)
Συγκροτούσαν δε το στόλο (τον ελληνικό στη Μάχη της Σαλαμίνας) οι εξής: Από την Πελοπόννησο οι Λακεδαιμόνιοι με 16 πλοία, οι Κορίνθιοι, με τον ίδιο αριθμό πλοίων, το οποίον έδωσαν και εις το Αρτεμίσιον. Οι Σικυώνιοι, με δέκα πλοία, οι Επιδαύριοι με δέκα, οι Τροιζήνιοι με πέντε, οι Ερμιονείς με τρία. Όλοι αυτοί, εκτός των Ερμιονέων ανήκουν στο Δωρικό και Μακεδνόν έθνος, ελθόντες στην Πελοπόννησο από τον Ερινεόν και την Πίνδον(«εόντες ούτοι πλην Ερμιονέων Δωρικό τε και Μακεδνόν έθνος, εξε Ερινεού τα και Πίνδου»), και το τελευταίον από την Δρυοπίδα. Οι δε Ερμιονείς είναι καθαυτό Δρύοπες τους οποίους εξεσήκωσαν από τη σήμερον λεγόμενη Δωρίδα ο Ηρακλής και οι Μαλιείς. Εκ των Πελοπονησίων αυτοί ήσαν εις το στόλον (δηλαδή τον ελληνικό στη Μάχη της Σαλαμίνας) (Ηρόδοτος Η, 43)

Επομένως και σύμφωνα με τον Ηρόδοτο: Α) Αρχικά και οι Έλληνες ήταν βάρβαροι, Β) Η Ελλάδα λέγονταν πριν Πελασγία και οι Λακεδαιμόνιοι ή Σπαρτιάτες, οι Ίωνες ή Αθηναίοι, οι νησιώτες κ.α.) ξέκοψαν από τους Πελασγούς και αποτέλεσαν ξέχωρο έθνος, το ελληνικό. Μετά προσχώρησαν και μερικά άλλα βάρβαρα φύλα. Γ) Οι Δωριείς ήταν ένα έθνος που αφενός ήταν απόγονοι του Δώρου γιου του βασιλιά της Φθιώτιδας Έλληνα και αφετέρου στα χρόνια του βασιλιά Δευκαλίωνα κατοικούσε στη Φθιώτιδα. Από εκεί και επί βασιλιά Δώρου (από τον οποίο πήραν το όνομα Δωριείς ) πήγαν στις πλαγιές της Όσσας και του Ολύμπου, στην Ιστιαιώτιδα. Από εκεί τους ξεσήκωσαν οι Καδμείοι και πήγαν και κατοίκησαν στην Πίνδο με το όνομα έθνος Μακεδνό. Τέλος από την Πίνδο κάποιοι από αυτούς πήγαν στην Δρυοπία και από εκεί πήγαν στην Πελοπόννησο όπου ονομάστηκαν έθνος Δωρικό, Δ) Οι Λακεδαιμόνιοι, οι Κορίνθιοι, οι Σικυώνιοι, οι Επιδαύριοι, οι Τροιζήνιοι, οι Ερμιονείς της Πελοποννήσου που έστειλαν πλοία για απόκρουση των Περσών στον Ισθμό και στη Σαλαμίνα, εκτός των Ερμιονέων, ανήκουν στο Δωρικό και Μακεδνόν έθνος, που μετοίκησαν στην Πελοπόννησο από τον Ερινεόν και την Πίνδον κ.τ.λ.


ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Ετυμολογικά το όνομα Μακεδονία – Μακεδόν(ιος) > Μακεδών ή Μακηδών, όπως και τα: Μάγνης, Μακέτης κ.α. είναι προφανές ότι προέρχονται από τη δωρική ρίζα μακ- από την οποία παράγονται και τα: μάκος ή ιωνικά μήκος, magnus,a,um (o μέγας, ο με μήκος), μακ(ε)ρός – μακρός, μάκαρ κ.α., καθώς και τα σύνθετα: Μακεδονία, μακεδνός,ή,ό – Μάκεδνος,η, μακαρόνια κ.α. = η ρίζα μακ- και η λέξη έδος = η χώρα, το έδαφος κ.α., απ΄όπου και η λέξη έδνον = το γλυκύ, εύγευστο κ.α.
Στην Οδύσσεια (η’ 106) αναφέρεται ..οία τε φύλλα μακεδνής αιγείρειο, όπου το επίθετο «μακεδνός,ή,ος» ή σε ουσιαστικοποίηση Μάκεδνος,η, (κάτι ως θερμή > θέρμη, ξανθή – Ξάνθη, Θερμός > Θέρμος, λευκός,ή – λεύκη ή λεύκος…) μεταφράζεται σε ευμήκη. Δηλαδή Μάκεδνος = ο εύσωμος, ο ευμήκης, ο ψηλός, ο μακρός κ.τ.λ. και Μακεδονία = η ευμήκη, η μακρά και ωραία χώρα. Η Μακεδονία, σύμφωνα με το Θουκυδίδη, ήταν πολύ μεγάλη, μακρά χώρα και διακρίνονταν σε άνω και κάτω.
Πο-μάκοι = οι απόμακ(ρ)οι, οι ακρίτες, ταυτίζονται με τους Αγριάνες του Μ. Αλέξανδρου. Μάκος ή ιωνικά μήκων η υπνοφόρος = το μακεδονικό λουλούδι, ένα ωραίο λουλούδι που ανήκει στα ροδανθή.


ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΗΡΑΚΛΕΙΔΩΝ

Οι βασιλιάδες των Μακεδόνων, όπως και ο απλός λαός των Μακεδόνων, ήσαν και αυτοί Έλληνες, κατάγονταν από τους Αργείους. Ιδρυτής του βασιλικού οίκου των Μακεδόνων, κατά τους Θεόπομπο, Διόδωρο κ.α., ήταν ο Κάρανος (βασίλευε το 815 ή 884 π.Χ.), απόγονος του Ηρακλή από το Άργος της Πελοποννήσου. Ο βασιλικός οίκος αυτός βασίλεψε στη Μακεδονία κάπου 626 έτη, δηλαδή μέχρι που ήρθαν οι Ρωμαίοι και πήραν τον απόγονό του Περσέα αιχμάλωτο. Ο Κάρανος συγκεκριμένα ήταν γιος του Ηρακλείδη Τημένου, βασιλιά της Αργολίδας, που έφυγε το Άργος της Πελοποννήσου και ήρθε στη περιοχή της Πίνδου και ίδρυσε πρώτος τη δυναστεία. Διάδοχοι του Κάρανου ήταν ο Κοίνος και ο Θουρίμας. Ειδικότερα ο Πλούταρχος, σχετικά με τους Μακεδόνες βασιλείς, λέει τα εξής: Ο Αλέξανδρος (ο πρώτος) ως προς την καταγωγή του από τη πλευρά του πατέρα του ήταν απόγονος του Ηρακλή, μέσω του Κάρανου και από την πλευρά της μητέρας του απόγονος του Αιακού, μέσω του Νεοπτόλεμου (Πλουτάρχου Αλέξανδρος 1).
Ο Ηρόδοτος, σχετικά με τους Μακεδόνες βασιλείς, λέει τα εξής: Ο Μαρδόνιος, αφού ανέγνωσε ό,τι έλεγαν οι χρησμοί, μετά από αυτά έστειλε άγγελο στην Αθήνα, τον Αλέξανδρον, το γιο του Αμύντα, άνδρα Μακεδόνα. Διάλεξε αυτόν, διότι αφενός οι Πέρσες ήσαν συγγενείς του (διότι κάποια αδελφή του Αλέξανδρου, την Γυγαίην, θυγατέρα του Αμύντα, έλαβε γυναίκα ο Βούβαρης ο Πέρσης από την οποία γεννήθηκε στην Ασία ο Αμύντας….. και αφετέρου διότι ήκουσε ότι αυτός ήταν πρόξενος και ευεργέτης των Αθηναίων (πρόξεινος τε ειη και ευεργέτης) και έτσι θα έπειθε τους Αθηναίους να γίνουν σύμμαχοι… ………… Του Αλέξανδρου τούτου έβδομος πρόγονος είναι ο Περδίκκας, ο οποίος απέκτησε την βασιλεία των Μακεδόνων κατά τον εξής τρόπο. Τρεις αδελφοί εκ των απογόνων του Τήμενου, ο Γαύαρης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας (Περδίκης), έφυγαν από το Άργος και πήγαν εις τους Ιλλυριούς. Από τους Ιλλυριούς, αφού πέρασαν δια των ορέων εις την Μακεδονία, έφθασαν στην πόλη Λεβαία. Εκεί υπηρετούσαν το βασιλέα αντί μισθού, ο ένας βοσκώντας ίππους, ο άλλος βόδια και ο νεώτερος από αυτούς, ο Περδίκκας τα μικρά ζώα. ……… Ακούοντας αυτά ο βασιλιάς ταραχθείς στέλνει κατόπιν των ιππείς, για να τους φονεύσουν. Υπάρχει δε στον τόπο αυτόν ποταμός στον οποίο ως σωτήρας, οι απόγονοι των Αργείων τούτων προσφέρουν θυσίες, γιατί ο ποταμός αυτούς, αφού πέρασαν οι Τημενίδες, πλημμύρισε τόσο ώστε στάθηκε αδύνατο στους ιππείς να τον περάσουν. Οι Τημενίδες λοιπόν φθάνοντας σε άλλο μέρος της Μακεδονίας κατοίκησαν πλησίον των κήπων, οι οποίοι λέγονται ότι είναι του Μίδου του Γόρδιου και σε αυτούς τους κήπους φυτρώνουν μόνα τους ρόδα, τα οποία έχουν το καθένα εξήντα φύλλα…. Πιο πάνω από τους κήπου αυτούς είναι το βουνό Βέρμιο και είναι αδιάβατο ένα του χειμώνα Αφού δε κατέλαβαν το μέρος αυτό οι Αργείοι, έχοντας ως ορμητήριο καθυπέταξε και την άλλη Μακεδονία». Από αυτόν έγινε ο Αλέξανδρος ως εξής. Ο Αλέξανδρος ήταν γιος του Αμύντα, ο Αμύντας γιος του Αλκέτα, του Αλκέτα δε πατέρας ήταν ο Αέροπος, εκείνου ο Περδίκκας, ο οποίος πρώτος απέκτησε τη βασιλεία. (Ηρόδοτος Η, 136 - 139)
Παράβαλε ομοίως ότι ο Αππιανός αναφέρει ότι: Οι Μακεδόνες καυχιούνται για την καταγωγή τους από τους Αργείους (Αππιανός εκ της Μακεδονίας 2).

ΟΙ ΗΡΑΚΛΕΙΔΕΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΔΙΟΔΩΡΟΥ

Lakedemoniorum reges ex Diodori noluminidus = Βασιλείς των Λακεδαιμονίων από τα βιβλία του Διόδωρου.

8. Επειδή συμβαίνει να είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τα Τρωικά μέχρι την πρώτη Ολυμπιάδα (σ.σ. η άλωση της Τροίας έγινε το 1209 π.Χ., σύμφωνα με το Πάριο Χρονικό και οι πρώτοι επίσημοι Ολυμπιακοί αγώνες έγιναν το 776 π.Χ, οι ανεπίσημοι έγιναν πιο πριν.), καθώς εκείνη την περίοδο δεν υπήρχαν ετήσιοι άρχοντες στην Αθήνα ούτε σε άλλη πόλη, θα χρησιμοποιήσουμε γι αυτό το σκοπό τους Λακεδαιμονίους βασιλιάδες. Από την άλωση της Τροίας μέχρι την πρώτη Ολυμπιάδα, όπως λέει ο Αθηναίος Απολλόδωρος, πέρασαν τετρακόσια οκτώ χρόνια. Ογδόντα χρόνια μέχρι την κάθοδο τω Ηρακλειδών και τα υπόλοιπα περιλαμβάνονται στη βασιλεία των Λακεδαιμονίων βασιλιάδων Πρόκλη και Ευρυσθέα και των απογόνων τους. Τώρα θα απαριθμήσουμε έναν-έναν τους βασιλιάδες από τους δυο βασιλικούς οίκους μέχρι την πρώτη Ολυμπιάδα.
Ο Ευρυσθέας άρχισε τη βασιλεία του τον ογδοηκοστό χρόνο μετά τα τρωικά και κυβέρνησε επί 42 χρόνια. Μετά από αυτόν ο Άγις έναν χρόνο. Ο Εχέστρατος 31. μετά από εκείνος, ο Λαμπότας 37, Ο Δώρισθος 29. Ο Αγησίλαος, ο διάδοχος του, 44. Ο Αρχέλαος 60 και ο Τήλευκος 40. Ο Αλκαμένης ύστερα 48. ο δέκατος χρόνος της βασιλείας του τελευταίου συμπίπτει με την ίδρυση της πρώτης Ολυμπιάδας, εκείνης στην οποία νίκησε στο στάδιο ο Κόροιβος από την Ηλεία.
Από τον άλλο οίκο, ο Πρόκλος ήταν ο πρώτος κυβερνήτης επί 49 χρόνια. Μετά από αυτόν, ο Πρύτανις 49. Έπειτα ο Εύνομος 45 και μετά απ΄αυτόν ο Χάρικος 60. Μετά από αυτόν , ο Νίκανδρος 38. Ο Θεόπομπος 49. Το δέκατο χρόνο της τελευταίας βασιλείας αρχίζει η πρώτη Ολυμπιάδα. Το συνολικό χρονικό διάστημα από την άλωση της Τροίας μέχρι την κάθοδο των Ηρακλειδών είναι ογδόντα χρόνια.
9. Τώρα που διευκρινίσαμε όλα τούτα, υπολείπεται να πούμε για τον τρόπο με τον οποίο κατοικήθηκαν η Κορινθία και η Σικυωνία από Δωριείς. Διότι με την κάθοδο των Ηρακλειδών συνέβηκε να αναστατωθούν όλα τα έθνη της Πελοποννήσου, εκτός από τους Αρκάδες. Όταν, λοιπόν, οι Ηρακλείδες μοίρασαν τη γη, έκαναν εξαίρεση για την Κορινθία και τη γειτονική της περιοχή και έστειλαν ανακοίνωση στον Αλήτη ότι του παραδίδουν την προαναφερθείσα περιοχή. Ετούτος έγινε άνθρωπος επιφανής και, αυξάνοντας της δύναμή της Κορίνθου, βασίλεψε 38 χρόνια. Μετά το θάνατό του, κάθε φορά αναλάμβανε τη βασιλεία ο μεγαλύτερος γιος των απογόνων του, μέχρι την τυραννία του Κύψελου, που πέφτει 447 χρόνια με την κάθοδο των Ηρακλειδών……..
10. Στην πόλη της Κύμης έγινε τύραννος κάποιος ονόματι Μάλακος…
11. Όπως συνάγεται από τα γραπτά του Διόδωρου οι περίοδοι σε συντομία που θαλασσοκράτησαν μερικοί λαοί . Μετά τον Τρωικό πόλεμο κυριάρχησαν στην Θάλασσα: Λυδοί και Μαίωνες 92 χρόνια, Πελασγοί 85 χρόνια, Θράκες 79 χρόνια, Ρόδιοι 23 χρόνια, Φρύγες 25 χρόνια, Κύπριοι 33 χρόνια, Φοίνικες 45 χρόνια….
12. Τέτοιο ήταν το μέγεθος της αρετής του Λυκούργου, ώστε όταν πήγε κάποτε στους Δελφούς, η Πυθία του είπε τα εξής: Ήρθες, Λυκούργε, …..
Οι Λακεδαιμόνιοι εφαρμόζοντας τους νόμους του Λυκούργου, από ασήμαντοι έγιναν οι δυνατότεροι των Ελλήνων και διατήρησαν την ηγεμονία τους επί περισσότερο από 400 χρόνια. Μετά που άρχισαν σιγά-σιγά να καταλύουν τους θεσμούς και να στρέφονται στην καλοπέραση και τη ραθυμία, αλλά και να διαφθείρονται με το χρήμα και να συγκεντρώνουν πλούτη, έχασαν την ηγεμονία, Ότι οι Λακεδαιμόνιοι χρησάμενοι τοις του Λυκούργου νόμοις εκ ταπεινών δυνατώτατοι εγένετο των Ελλήνων, την δε ηγεμονία διεφύλαξαν επί έτη πλείω των υ’ . Μετά δε ταύτα εκ του κατ’ ολίγον καταλύοντες έκαστον των νομίμων, και προς τρυφύν και ραθυμίαν αποκλίνοντες, έτσιθ δε διεφθαρέντες νομίσματι χρήσθαι και πλούτους άθροιζειν, απέβαλον την ηγεμονίαν»
13. Ο Τήμενος τον οποίο έλαχε η περιοχή του Άργους, εισέβαλε με το στρατό του στη χώρα των εχθρών του. Στη διάρκεια του πολέμου…
14. Η βασιλεία, λοιπόν, δηλαδή η τοπαρχία, των Αργείων κράτησε 549 χρόνια, όπως γράφει ο σοφός Διόδωρος».
(Διόδωρος, Βίβλος Έβδομη Αποσπασματων 8 - 14, μετάφραση από τις εκδόσεις Κάκτος)

Cessante Assyriorum dynastia, post Sardanapalli ultimi regis Assyriorum mortem, Makedonirum tempora succendunt = Μετά τη δυαστεία των Ασσυρίων, που έληξε με το θάνατο του Σαρδανάπαλου, του τελευταίου βασιλιά των Ασσυρίων, ακολούθησε η εποχή των Μακεδόνων.

15. O Κάρανος, πριν από την πρώτη Ολυμπιάδα, κινούμενος από απληστία, συγκέντρωσε στρατιωτικές δυνάμεις από το Άργος και άλλες περιοχές της Πελοποννήσου και μαζί τους εκστράτευσε στα μέρη της Μακεδονίας. Εκείνο τον καιρό, συνέβη ο βασιλιάς των Ορεστών να βρίσκεται σε πόλεμο με τους γείτονες του, τους λεγόμενους Εορδαίους, έτσι παρακάλεσε τον Κάρανο να τον βοηθήσει, υποσχόμενος να του δώσει τη μισή του χώρα, μετά την αποκατάσταση της ειρήνης στους Ορέστες. Ο βασιλιάς τήρησε τον λόγο του και ο Κάρανος πήρε τη χώρα και βασίλεψε σ’ αυτήν επί 30 χρόνια. Πέθανε σε βαθιά γεράματα και τον διαδέχτηκε στην αρχή ο γιος του, ο Κόινος, που βασίλεψε 28 χρόνια. Μετά από αυτόν, ο Τίριμμος, 43 χρόνια, και ο Περδίκκας 48 χρόνια. Ετούτος θέλησε να μεγαλώσει το βασίλειό του κι έστειλε να ρωτήσει στο μαντείο των Δελφών. Και λίγο πιο κάτω προσθέτοντας σ’ αυτά λέει ο Διόδωρος: Ο Περδίκκας βασίλεψε 48 χρόνια και άφησε τη βασιλεία στον Αργαίο. Μετά από βασιλεία 30 χρόνων, τον Αργαίο διαδέχτηκε στο θρόνο ο Φίλιππος, που βασίλεψε 33 χρόνια και άφησε στο θρόνο τον Αερόπα. Αυτός κυβέρνησε επί 20 χρόνια κι έπειτα τον διαδέχτηκε ο Αλκέτας που βασίλεψε επί 18 χρόνια, αφήνοντας διάδοχο του τον Αμύντα. Μετά τη βασιλεία του που κράτησε 49 χρόνια, τον διαδέχτηκε ο Αλέξανδρος, που βασίλεψε 44 χρόνια. Μετά από αυτόν ο Περδίκας βασίλεψε επί 22 χρόνια, ύστερα ο Αρχέλαος επί 17 κι έπειτα ο Αγέορπος επί 6. Μετά από αυτόν ο Παυσανίας ένα χρόνο και ο Πτολεμαίος 3. Έπειτα ο Περδίκκας 5, ο Φίλιππος 24 και ο Αλέξανδρος που πέρασε πάνω από 12 χρόνια πολεμώντας τους Πέρσες. Μ’ αυτή τη γενεαλόγηση οι αξιόπιστοι ιστορικοί αναφέρουν την καταγωγή των βασιλιάδων της Μακεδονίας στον Ηρακλή. Από τον Κάρανο, που ήταν ο πρώτος που ένωσε και διατήρησε την ισχύ των Μακεδόνων, μέχρι τον Αλέξανδρο, που υπέταξε την Ασία, αριθμούνται 24 βασιλιάδες και 400 χρόνια.
16. Ο Περδίκας, θέλοντας να αυξήσει το βασίλειό του ρώτησε τους Δελφούς, Και η Πυθία του είπε: Υπάρχει το κρατερό βασίλειο των ένδοξων Τημενιδών ……….
17. Αυτόν (τον Κάρανο) τον γενεαλογούν ως εξής, όπως λέει ο Διόδωρος, οι περισσότεροι ιστορικοί, ένας των οποίων είναι και ο Θεόπομπος. Ο Κάρανος ήταν γιος του Φείδωνα, του γιου του Αριστοδαμίδα, γιου του Μέροπα, που ήταν γιος του Θέστιου, του γιου του Κίσσου, του γιου του Τήμενου, του γιου του Αριστόμαχου, του γιου του Κλεόδαιου που ήταν γιος του Ύλλου, του γιου του Ηρακλή. Μερικοί, όμως, τον γενεαλογούν αλλιώς, λέγοντας πως ο Κάρανος είναι γιος του Ποιάντα, του γιου του Κροίσου που ήταν γιος του Κλεόδαιοι, του γιου του Λάχαρη που ήταν γιος του Τήμενου, ο οποίος κατέβη στην Πελοπόννησο.»
(Διόδωρος, Βίβλος Έβδομη, Αποσπασματων 15-17, μετάφραση από τις εκδόσεις Κάκτος)


Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ
ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι η Μακεδονία διακρίνονταν σε δυο μεγάλα γεωγραφικά διαμερίσμστα, την άνω και κάτω Μακεδονία. Ο Ξενοφώντας (Ελληνικά Ε) αναφέρει ότι η μεγαλύτερη πόλη της Μακεδονίας ήταν η Πέλλα και ο Ηρόδοτος ονομάζει Μακεδονία την πέρα της Πρασιάδας λίμνης και του Δυσώδους όρους χώρα (Ε 18) που ορίζεται προς Ν. από τον Πηνειό και τον Όλυμπο (Ζ’ 173). Ο ίδιος λέει επίσης ότι οι κάτοικοι της λέγονται Μακεδόνες (Ε 18), καθώς και ότι αφενός οι Δωριείς πήγαν από τη Φθιώτιδα, την Όσσα και τον Όλυμπο στην Πίνδο(Α 56) και εκεί ονομάστηκαν «Μακεδνόν έθνος» και μετά, λόγω του ότι ένα άλλο φύλο των Δωριέων κατέβηκε στην Πελοπόννησο (Σπαρτιάτες, Κορίνθιοι κ.α.), το όλο έθνος ονομάστηκε Δωρικό τε και Μακεδνόν έθνος (Α 56, Η 43).
Πρωτεύουσα των Μακεδόνων ήταν αρχικά η Έδεσα, αφού ο Περδίκκας , 7ος αι. π.Χ., ίδρυσε άλλη στις Αιγές (= η Βεργίνα, σύμφωνα με τον Ανδρόνικο). Από εκεί τον 5ο αι. π.Χ. μεταφέρθηκε από τον Αρχέλαο στην Πέλλα.
Ο Σκύλακας (Ελλάδος Περιήγησις), σχετικά με τη χώρα των Μακεδόνων, αναφέρει: Από δε Πηνετού ποταμού Μακεδόνες εισίν έθνος και κόλπος Θερμαίος. Πρώτη πόλις Μακεδονίας Ηράκλειον, Δίον, Πύδνα πόλις Ελληνίς. Μεθώνη πόλις Ελληνίς και Αλιάκμων ποταμός, Αλωρός πόλις και ποταμός Λυδίας, Πέλλα πόλις και βασίλειον εν αυτή και ανάπλους εις αυτήν ανά τον Λυδίαν. Άξιος ποταμός, Εχέδωρος ποταμός, Θέρμη πόλις. Αίνεια Ελληνίς, Παλλήνη άκρα μακρά εις το πέλαγος ανατείνουσα, και πόλεις αίδε εν τη Παλλήνη Ελληνίδες. Ποτίδαια εν τω μέσω το ισθμόν εμφράττουσα, Μένδη, Άφυτις, Θραμβηϊς, Σκιώνη, Κανάστραιον της παλλήνης ιερόν ακρωτήριον. (Σκύλακας, Περίπλους- περί Μακεδονίας)

Επαρχίες της Μακεδονίας : Αλμωπία, Βισαλτία, Βοτιαία, Ελιμία, Εορδαία, Ηδωνίς, Ημαθία, Κρηστωνία, Λύγκηστίς, Μυγδονία, Οδομαντική, Ορεστειάς, Παιονία, Πελαγονία, Πιερία, Σιντική, Χαλκιδική.
Πόλεις : Αιγαί, Πέλλα, Βεργίνα, Ορεστίς, Άργος Ορεστικόν, Ηράκλεια, Δίον, Θεσσαλονίκη, Αμφίπολις, Φίλιπποι, Μεθώνη, Πύδνα, Αντιγόνεια, Γαρησκός, Όλυνθος, Αιανή, Εράτυρα, Γορτυνία, Αταλάντη, Ειδομένη, Γορτυνία, Άρνισσα, Απολλωνία κ. α.
Όρη: Όλυμπος, Άσκιον, Βέρμιον, Βερνόν,Βόιον, Βόρας, Βαρνούς, Κερκίνη, Μεσσάπιον, Πιέρια όροι κ.α.
Ποταμοί : Αλιάκμων, Αξιός, Στρυμών, Νέστος, Λουδίας, Εριγών κ.α.
Λίμνες: Βρυγιής, Βεγορίτις, Κήλητρον

Σημειώνεται επίσης ότι:
1) Ο Ηρόδοτος λέει ότι στη Μακεδονία εκτός από τους Μακεδόνες ζούσαν και ορισμένα άλλα φύλα, όπως οι Παίονες κ.α., πρβ: Διελθών, ο Ξέρξης, δε πλησίον από τους Παίονας, τους Δόβηρας και τους Παιόπλας, οι οποίοι κατοικούν προς βορράν του Παγγαίου, επορεύετο προς δυσμάς, μέχρις ου έφθασεν εις τον Στρυμόνα και την Ηδωνικήν πόλιν Ηϊόνα, την οποίαν εκυβέρνα τότε ο Βόγης.
Σύμφωνα με τον Όμηρο, οι Παίονες ήσαν Πελασγικής καταγωγής, άρα Ελληνικά φύλλα, πρβ: οι τοξοφόροι Παίονες, των Πελασγών το θείον Γένος λιάδα, Κ 450-455, μετάφραση ΠΟΛΥΛΑ). Ωστόσο οι Παίονες κατά τα Περσικά, επειδή πήγαν με το μέρος των Περσών, έφυγαν από το φόβο της εκδίκησης των Μακεδόνων και πήγαν στη Μ. Ασία, προκειμένου να έχουν την προστασία των Περσών. Στη Μακεδονία κατοικούσαν και οι Αγριάνες, που βοήθησαν το Μ. Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στην Ασία και που σήμερα πιστεύεται ότι αυτοί είναι οι καλούμενοι Πομάκοι.
2) Γείτονες των Μακεδόνων ήσαν οι Ιλλυριοί (= τα φύλα πάνω από την Ήπειρο) , οι Θράκες και οι Σκύθες (περιοχή σημερινής Ρουμανίας), οι οποίοι πήγαν να υποτάξουν τους Μακεδόνες, όμως τελικά έγινε το αντίθετο.


2. Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Ο Διόδωρος Σικελιώτης, σχετικά με την ανάδειξη των Μακεδόνων, λέει (σε νέα ελληνική από τις εκδόσεις κάκτος): Ο Βασιλιάς Φίλιππος, γιος του Αμύντα, βασίλεψε στη Μακεδονία 24 χρόνια κι ενώ ξεκίνησε με ελάχιστες προϋποθέσεις, έχτισε το βασίλειό του έτσι ώστε να γίνει το σημαντικότερο στην Ευρώπη κι έχοντας παραλάβει τη Μακεδονία σκλαβωμένη στους Ιλλυριούς, την έκανε κυρία πολλών και μεγάλων εθνών και πόλεων. Ένεκα της ικανότητάς του και μόνο, ανέλαβε την ηγεμονία όλης της Ελλάδας με τη συγκατάθεση των πόλεων που εκούσια υποτάχτηκαν σ’ αυτόν έχοντας υποτάξει μετά από πόλεμο εκείνους που λεηλάτησαν το ιερό στους Δελφούς κι έχτισε το μαντείο, κέρδισε τη συμμαχία του Συνεδρίου των Αμφικτυόνων και, λόγω της ευσέβειας του προς τους Θεούς, έλαβε ως έπαθλο της ψήφου των νικημένων Φωκέων. Στη συνέχεια, όταν νίκησε με πόλεμο τους Ιλλυριούς, τους Παίονες, τους Θράκες, τους Σκύθες και όλα τα γειτονικά έθνη, σχεδίασε την κατάλυση της Περσικής Αυτοκρατορίας. Διαβιβάζοντας τα στρατεύματά του στην Ασία, ελευθέρωνε τις ελληνικές πόλεις, αλλά τον πρόλαβε η μοίρα. Άφησε τόσο πολυάριθμες και ισχυρές δυνάμεις που ο γιος του ο Αλέξανδρος δεν είχε ανάγκη να αναζητήσει συμμάχους στην προσπάθειά του να καταλύσει την Περσική ηγεμονία…. (Διόδωρος 16.1)

Μετά την απόκρουση των Περσών δια του κοινού αγώνα, λέει ο Θουκυδίδης (Α 17), ο εθνικός σύνδεσμος των Ελλήνων που είχε δημιουργηθεί για την απόκρουση των Περσών διατηρήθηκε μόνο λίγο καιρό και μετά αρχίζουν μακροχρόνιες εμφύλιες συγκρούσεις (Πελοποννησιακός, Βοιωτικός κ.α. πόλεμοι κ.α.) με την ανάμειξη και των Περσών είτε για το ποιος θα γίνει η νέα παγκόσμια δύναμη ή ποιος θα ηγεμονεύσει τον άλλο. Προ αυτής της κατάστασης εκμεταλλεύτηκε - παρουσιάστηκε στο προσκήνιο μια νέα ελληνική δύναμη, το συγκεντρωτικό στρατιωτικό κράτος των Μακεδόνων, ο ελληνικός βορά που μέχρι τότε βρίσκονταν κάπως στο παρασκήνιο. Ειδικότερα ο Θουκυδίδης, σχετικά με τους Μακεδόνες και την ανάπτυξή τους αναφέρει τα εξής (μετάφραση Ελ. Βενιζέλου): Ο στρατός λοιπόν του Σιτάλκου (βασιλιά της Θράκης) συνεκεντρώνετο εις την Δόβηρον και ητοιμάζετο να κατέλθη από τα υψώματα, δια να εισβάλη εις την Κάτω Μακεδονίαν, επί της οποίας εβασίλευεν ο Περδίκκας. Διότι υπάρχει και Άνω Μακεδονία, εις την οποίαν κατοικούν οι Λυγκησταί και οι Ελιμιώται και άλλα φύλα, τα οποία είναι μεν σύμμαχα και υπήκοα των κάτω Μακεδόνων, αλλ' έχουν βασιλείς ιδικούς των. Αλλά την περί την θάλασσαν εκτεινομένην χώραν, η οποία καλείται σήμερον Μακεδονία, κατέκτησαν πρώτον και εβασίλευσαν επ' αυτής ο πατήρ του Περδίκκα Αλέξανδρος και οι πρόγονοί του Τημενίδαι, οι οποίοι κατήγοντο αρχικώς από το Άργος, και οι οποίοι εξεδίωξαν δια της βίας των όπλων από μεν την Πιερίαν τους Πίερας, οι οποίοι εγκατεστάθησαν βραδύτερον εκείθεν του Στρυμόνος εις Φάγρητα και άλλα μέρη υπό το Παγγαίον (και μέχρι σήμερον δ' ακόμη η εις τους πρόποδας του Παγγαίου προς την θάλασσαν χώρα καλείται κοιλάς της Πιερίας), και από την καλουμένην Βοττίαν τους Βοττιαίους, οι οποίοι είναι σήμερον γείτονες της Χαλκιδικής. Κατέκτησαν ωσαύτως από την Παιονίαν λωρίδα γης, εκτεινομένην από το εσωτερικόν κατά μήκος του Αξιού προς την Πέλλαν και την θάλασσαν, και εξουσιάζουν ήδη πέραν του Αξιού μέχρι του Στρυμόνος την καλουμένην Μυγδονίαν, εκδιώξαντες απ' αυτήν τους Ηδώνας. Επίσης εξεδίωξαν από την καλουμένην σήμερον Εορδίαν τους Εορδούς, εκ των οποίων οι μεν πολλοί κατεστράφησαν, ολίγοι δε έχουν εγκατασταθή περί την Φύσκαν, και από την Αλμωπίαν τους Άλμωπας. Το ούτω συγκροτηθέν βασίλειον των Τημενιδών κατέκτησε και εξουσιάζει μέχρι σήμερον τα διαμερίσματα άλλων φύλων, όπως τον Ανθεμούντα, την Γρηστωνίαν, την Βισαλτίαν, και πολύ μέρος της καθαυτό Μακεδονίας. Ολόκληρον, εν τούτοις, το κράτος τούτο ονομάζεται Μακεδονία, και βασιλεύς αυτού, κατά τον χρόνον της εισβολής του Σιτάλκου, ήτο ο υιός του Αλεξάνδρου Περδίκκας. Οι Μακεδόνες αυτοί, μη δυνάμενοι ν' αμυνθούν εναντίον της εισβολής τόσον μεγάλου στρατού, απεσύρθησαν εις τας εκ φύσεως οχυράς θέσεις και τα φρούρια, όσα υπήρχαν εις την χώραν. Τοιαύτα όμως φρούρια δεν υπήρχαν πολλά, διότι βραδύτερον μόνον ο υιός του Περδίκα Αρχέλαος, όταν έγινε βασιλεύς, οικοδόμησεν όσα σήμερον υπάρχουν εις την χώραν, εχάραξεν ευθείς δρόμους, και καθ' όλα τα άλλα ερρύθμισε τα του πολέμου δι' οργανώσεως του ιππικού και της προμηθείας όπλων και των λοιπών εφοδίων, καλλίτερα από όλους τους προ αυτού οκτώ βασιλείς. Ο στρατός των Θρακών, εκκινήσας από την Δόβηρον, εισέβαλε πρώτον εις την χώραν, η οποία ήτο προηγουμένως υπό την εξουσίαν του Φιλίππου, και εκυρίευσεν εξ εφόδου την Ειδομενήν, ενώ εξ άλλου η Γορτυνία, η Αταλάντη και μερικά άλλα μέρη υπετάχθησαν δια συνθηκολογίας, λόγω συμπαθείας προς τον υιόν του Φιλίππου Αμύνταν, ο οποίος ηκολούθει την εκστρατείαν. Τον Ευρωπόν, εξ άλλου, επολιόρκησαν μεν, δεν ημπόρεσαν όμως να κυριεύσουν. Μετά τούτο ήρχισε προελαύνων και εις την άλλην Μακεδονίαν, την προς τ' αριστερά της Πέλλης και του Κύρρου. Νοτιώτερον όμως δεν επροχώρησε μέχρι Βοττιαίας και Πιερίας, αλλ' ήρχισε να ερημώνη την Μυγδονίαν, την Γρηστωνίαν και τον Ανθεμούντα. Οι Μακεδόνες, εξ άλλου, ούτε εσκέφθησαν καν ν' αντισταθούν δια του πεζικού, αλλά προσκαλέσαντες τους συμμάχους των της Άνω Μακεδονίας να ενώσουν το υπάρχον ήδη ιππικόν των, καίτοι ολίγοι εναντίον πολλών, ενήργησαν επελάσεις κατά του στρατεύματος των Θρακών, οπουδήποτε ενόμιζαν ότι παρουσιάζεται κατάλληλος ευκαιρία. Και οπουδήποτε μεν εγίνετο η πρώτη κρούσις, κανείς δεν ημπορούσε ν' αντισταθή εναντίον ιππέων,όχι μόνον γενναίων, αλλά και φερόντων θώρακα, αλλ' οσάκις περιεκυκλώνοντο υπό μεγάλου πλήθους, περιήρχοντο εις σοβαρόν κίνδυνον, λόγω του ότι αι εχθρικαί δυνάμεις ήσαν πολλαπλάσιαι,εις τρόπον ώστε τελικώς κρίνοντες, ότι δεν είναι εις θέσιν να επιχειρούν τοιαύτα τολμήματα απέναντι τόσης αριθμητικής υπεροχής, τα παρήτησαν. (Θουκυδίδης, Β 99-100)

Ο Θουκυδίδης αναφέρει επίσης ότι κατά την περίοδο του μεγάλου εμφύλιου πολέμου μεταξύ Πελοποννησίων και Αθηναίων (= ο γνωστός και ως «Πελοποννησιακός πόλεμος», ο οποίος μεταφέρθηκε ως ήταν επόμενο και στην Μακεδονία) βρήκαν την ευκαιρία οι βάρβαροι Ιλλυριοί και μερικά θρακικά βάρβαρα φύλα και εισέβαλαν στην Μακεδονία, για να την καταλάβουν, όμως τελικά αποκρούστηκαν από τους Μακεδόνες και με τη βοήθεια και των Πελοπονησίων (Πελοποννήσιοι και Μακεδόνες ήσαν κατά των Αθηναίων στον εμφύλιο), πρβ (μετάφραση Ελ. Βενιζέλου): Εν τω μεταξύ, ο Βρασίδας και ο Περδίκκας εξεστράτευσαν από κοινού δια δευτέραν φοράν εις Λυγκηστίδα κατά του Αρραβαίου. Ο Περδίκκας είχεν υπό τας διαταγάς του την στρατιωτικήν δύναμιν των Μακεδόνων, όσοι ήσαν υπήκοοί του, καθώς και σώμα οπλιτών από τους εκεί κατοικούντας Έλληνας. Ενώ ο Βρασίδας ηγείτο, εκτός των Πελοποννησίων, που του έμεναν διαθέσιμοι, και αποσπασμάτων από την Χαλκιδικήν, την Άκανθον και τας άλλας πόλεις, αναλόγως της δυνάμεως καθεμιάς. Ο ολικός αριθμός των Ελλήνων οπλιτών ανήρχετο εις τρεις χιλιάδας περίπου, των Μακεδόνων δε και Χαλκιδέων ιππέων σχεδόν εις χιλίους. Ο επίλοιπος στρατός απετελείτο από μέγα πλήθος βαρβάρων. Όταν εισήλθαν εις το έδαφος του Αρραβαίου, ευρήκαν ότι οι Λυγκησταί ήσαν στρατοπεδευμένοι και τους επερίμεναν. Εστρατοπέδευσαν επομένως και αυτοί απέναντί των. Το πεζικόν των δύο στρατών κατείχε δύο λόφους, τον ένα απέναντι του άλλου, εις το μέσον δ' υπήρχε πεδιάς, εις την οποίαν κατέβη πρώτον το Ιππικόν και των δύο και συνεκρούσθησαν. Έπειτα οι Λυγκησταί οπλίται μαζί με το ιππικόν κατέβησαν πρώτοι από τον λόφον, έτοιμοι προς μάχην. Ο Βρασίδας και ο Περδίκκας προήλασαν και αυτοί αντιθέτως και επετέθησαν εναντίον των Λυγκηστών, τους οποίους έτρεψαν εις φυγήν και από τους οποίους εφόνευσαν πολλούς, ενώ οι λοιποί διέφυγαν προς τα υψώματα, όπου έμειναν αδρανούντες. Μετά τούτο, αφού έστησαν τρόπαιον, έμειναν εκεί δύο ή τρεις ημέρας, περιμένοντες τους Ιλλυριούς, οι οποίοι επρόκειτο να έλθουν ακριβώς τότε ως μισθοφόροι του Περδίκκα. Ο τελευταίος, μετά την πάροδον των ημερών αυτών, ήθελε να προελάση εναντίον των χορίων του Αρραβαίου και να μη μένη αδρανής. Ο Βρασίδας, εν τούτοις, ήτο ανήσυχος δια την Μένδην και εφοβήτο μήπως πέση εάν οι Αθηναίοι, καταπλεύσουν εκεί προ της επιστροφής του. Δια τον λόγον αυτόν, και διότι άλλωστε οι Ιλλυριοί δεν είχαν φθάσει ακόμη, δεν είχε καμμίαν όρεξιν να προελάση, αλλ' ήθελε τουναντίον να επιστρέψη.
Αλλ' ενώ συνεζήτουν τας αντιθέτους γνώμας των, ήλθε και η είδησης ότι οι Ιλλυριοί εγκατέλειψαν προδοτικώς τον Περδίκκαν και ηνώθησαν με τον Αρράβαιον, εις τρόπον ώστε και οι δύο πλέον ήσαν της γνώμης να αποσυρθούν, διότι εφοβούντο τους Ιλλυριούς, οι οποίοι είναι έθνος πολεμικόν. Αλλ' ένεκα της διαφωνίας των δύο δεν είχε ληφθή ωρισμένη απόφασις δια την ώραν της αναχωρήσεως. Και όταν ενύκτωσε, εις από τους ανεξηγήτους εκείνους πανικούς, εις τους οποίους υπόκεινται μεγάλοι στρατοί, κατέλαβεν αμέσως τους Μακεδόνας και το πλήθος των βαρβάρων («οι μεν Μακεδόνες και το πλήθος των βαρβάρων ευθύς φοβηθέντες, όπερ φιλεί μεγάλα στρατόπεδα»), και επειδή ενόμισαν ότι οι επερχόμενοι εχθροι ήσαν πολλαπλάσιοι, από ό,τι πραγματικώς ήσαν και ότι φθάνουν από στιγμής εις στιγμήν, ετράπησαν αιφνιδίως εις φυγήν, κατευθυνόμενοι εις τα ίδια. Και επειδή τα δύο συμμαχικά στρατόπεδα ήσαν εις μεγάλην απόστασιν το εν από το άλλο, ηνάγκασαν τον Περδίκκαν, όταν εννόησε τι τρέχει (διότι κατ' αρχάς δεν είχεν αντιληφθή τίποτε), ν' απέλθη χωρίς να ίδη τον Βρασίδαν. Όταν κατά τα εξημερώματα έμαθεν ο Βρασίδας την εσπευσμένην αναχώρησιν των Μακεδόνων και την επικειμένην άφιξιν των προελαυνόντων Ιλλυριών και του Αρραβαίου, απεφάσισε και αυτός ν' απέλθη αμέσως, και εσχημάτισε τους οπλίτας του εις τετράγωνον, τοποθετήσας τους ψιλούς στρατιώτας εις το μέσον. Τους νεωτέρους στρατιώτας έταξεν εις τρόπον ώστε να εξέρχονται από το τετράγωνον προς απόκρουσιν του εχθρού, οπουδήποτε ήθελεν επιτεθή, και ο ίδιος ετάχθη κατά την υποχώρησιν εις την οπισθοφυλακήν επί κεφαλής τριακοσίων επιλέκτων ανδρών, με τον σκοπόν ν' αμύνεται, αποκρούων την εχθρικήν εμπροσθοφυλακήν.
Και πριν οι εχθροί πλησιάσουν, απηύθυνε βιαστικά εις τους στρατιώτας του τους επομένους προτρεπτικούς λόγους: "Αγαπητοί Πελοποννήσιοι, εάν δεν υπώπτευα ότι είσθε τρομαγμένοι, και διότι εμείνατε μόνοι, και διότι οι επερχόμενοι εναντίον μας είναι βάρβαροι («ει με μη υπωπτευον, άνδρες Πελοποννήσιοι, νομή τε μεμνωσθε και ότι οι βάρβαροι οι επιόντες και πολλοί έκπληξιν έχειν») και πολλοί, θα περιωριζόμην εις τους συνήθεις προτρεπτικούς λόγους, χωρίς να θελήσω, όπως τώρα, να κάμω και τον διδάσκαλον. Τώρα όμως που εγκατελείφθημεν από τους συναγωνιστάς μας και ευρισκόμεθα ενώπιον πολυαρίθμων εχθρών, θα προσπαθήσω με ολίγας υπομνήσεις και παραινέσεις να σας διαφωτίσω μερικά σπουδαιότατα σημεία. Ισχυρίζομαι, τωόντι, ότι πρέπει να δεικνύεσθε ανδρείοι εις τον πόλεμον όχι απλώς όταν τύχη να έχετε συμμάχους εις το πλευρόν σας, αλλά δια την έμφυτον γενναιότητά σας, και να μη σας ανησυχή οσονδήποτε μεγάλος αριθμός εχθρών, αφού άλλωστε δεν ανήκετε εις πολιτείας, όπου οι πολλοί κυβερνούν τους ολίγους αλλ' αντιθέτως εις πολιτείας, όπου οι περισσότεροι κυβερνώνται από τους ολιγωτέρους, οι οποίοι την επικράτησίν των οφείλουν εις την πολεμικήν των υπεροχήν. Ως προς τους βαρβάρους, εξ άλλου, τους οποίους φοβείσθε τώρα, διότι δεν τους γνωρίζετε, η ιδική σας πείρα από τας τελευταίας συγκρούσεις προς τους βαρβάρους της Μακεδονίας, όσα εγώ συμπεραίνω και όσα εξ ακοής γνωρίζω, πρέπει να σας πείσουν ότι δεν είναι τρομεροί. Διότι, οσάκις εχθρική δύναμις, που φαίνεται ισχυρά, είναι πράγματι ασθενής, ασφαλής περί αυτής πληροφορία, την οποίαν εγκαίρως αποκτούν οι αντίπαλοί της, καθιστά τους τελευταίους περισσότερον θαρραλέους, ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι απέναντι πραγματικώς ισχυρού εχθρού επιτίθεται κανείς με μεγαλυτέραν τόλμην, εάν δεν γνωρίζη εκ των προτέρων την δύναμίν του. Οι Ιλλυριοί, δι' εκείνους που δεν τους γνωρίζουν, είναι αληθώς φοβεροί, όταν τους βλέπη κανείς επερχομένους…... (Θουκυδίδης Δ 124 – 126)

Σύμφωνα επίσης με τους αρχαίους συγγραφείς:
Το 359 π.Χ. ο βασιλιάς των Μακεδόνων Περδίκας Γ' σκοτώνεται σε μάχη εναντίον των Ιλλυριών και το θρόνο τον διαδέχεται ο Φίλιππος Β (359-336)', ο οποίος μαζί με το γιο του Αλέξανδρο Γ’ έμελε να κάνουν τη Μακεδονία πρώτη δύναμη στον κόσμο..
Το 357 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ κατέλαβε την Αμφίπολη και την Πύδνα,.
Το 356 π.Χ. ο Φίλιππος Β’ νικά και απωθεί τους Ιλλυριούς. Ο Ισοκράτης, στον Περί Ειρήνης λόγο του, διατυπώνει την Πανελλήνια Ιδέα. Την ίδια χρονιά γεννιέται ο Αλέξανδρος Γ'. Την ίδια χρονιά ο Φίλιππος κατέλαβαε την Ποτίδαια και τα μεταλλεία χρυσού της Θράκης και στη συνέχεια κατέπνιξε την εξέγερση των Ιλλυριών, Παιόνων και Θρακών και εξασφάλισε έτσι τα βόρεια σύνορά του. Γι' αυτό, όταν κατά το Β΄ Ιερό πόλεμο (355-346 π.Χ.) οι Φωκείς εισέβαλαν στη Θεσσαλία, δέχτηκε την πρόσκληση των Θεσσαλών για βοήθεια, καθώς ήταν ευκαιρία να επέμβει στα πράγματα της νότιας Ελλάδας. Αφού έδιωξε τους εισβολείς Φωκείς, έγινε συγχρόνως κύριος όλης της Θεσσαλίας και εμφανίστηκε στα μάτια των Ελλήνων ως προστάτης του ιερού των Δελφών.
Το 357 π.Χ. ο Φίλιππος Β', επιχειρώντας να προσεγγίσει το βασιλιά των Μολοσσών της Ηπείρου, παντρεύεται την ανιψιά του Ολυμπιάδα
Το 352 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ εκστράτευσε στη Θράκη και έφτασε μέχρι την Προποντίδα και το 349 π.Χ. κατέλαβε την Όλυνθο, παρά την αντίδραση του Αθηναίου ρήτορα Δημοσθένη. Η αδιαφορία των Αθηναίων τον κατέστησε κύριο σε ολόκληρη τη Χαλκιδική. Ύστερα από την επιτυχία του αυτή έκλεισε με τους Αθηναίους τη Φιλοκράτειο ειρήνη (346 π.Χ.). και αμέσως μετά κατέλαβε τη Φωκίδα.
Το 344 π.Χ. οι Θεσσαλοί εξέλεξαν το Φίλιππο Β’ άρχοντα τους και στη συνέχεια έγιναν σύμμαχοί του η Μεσσηνία, η Μεγαλόπολη, το Αργος, η Ήλιδα, η Εύβοια, η Ήπειρος και η Θράκη.
Ο Γ΄ Ιερός πόλεμος (339 π.Χ.) έδωσε την ευκαιρία στον Φίλιππο να καταλάβει την Άμφισσα και την Ελάτεια και άφησε να φανεί η πρόθεσή του για μια νέα οριστική αναμέτρηση με τη νότια Ελλάδα.
Η αναμέτρηση έγινε στη Χαιρώνεια το 338 π.Χ., όπου σύντριψε τους ενωμένους Αθηναίους, Θηβαίους, Φωκείς, Κορινθίους και Αχαιούς.
Ύστερα υπέταξε όλη τη Νότια Ελλάδα και στις πόλεις διόρισε ολιγαρχικές κυβερνήσεις από "φιλιππίζοντες".

Η μάχη της Χαιρώνειας 338 π.Χ.

Την 7η Αυγούστου, του έτους 338 π.Χ., οι Θηβαίοι με την σύμμαχο τους Αθήνα, συνάντησαν τον στρατό του Φιλίππου, βασιλιά της Μακεδονίας, στην Χαιρώνεια. Μετά από μακρά και σκληρή μάχη, ο Μακεδονικός στρατός βγήκε νικητής. Όλοι οι άνδρες του Ιερού Λόχου που δεν είχαν ηττηθεί μέχρι τότε σκοτώθηκαν. Όλοι ενταφιάστηκαν στο σημείο που έπεσαν και προς τιμήν τους οι Θηβαίοι έστησαν ένα πέτρινο λιοντάρι. Το 336 π.Χ., μετά από συνεχείς διαδόσεις για τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Θηβαίοι βοηθούμενοι από την Αθήνα με χρήματα και όπλα, μπήκαν στην πόλη, αλλά δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τα Κάδμεια. Αμέσως συγκάλεσαν γενικό συμβούλιο και μίλησαν να ελευθερώσουν την πόλη, όπως το είχε επιτύχει ο Πελοπίδας πενήντα χρόνια πριν. Οι κάτοικοι δέχθηκαν και έκαναν ψήφισμα στο οποίο απεφάσισαν την ανεξαρτησία της Θήβας. Προσπάθειες όμως για να εκδιώξουν την φρουρά απέτυχαν. Έστειλαν επίσης πρέσβεις στην Αρκαδία και άλλες πόλεις και τους κάλεσαν να ενωθούν μαζί τους. Δυστυχώς όμως γι' αυτούς, καμία άλλη δεν δέχθηκε. Κατά την διάρκεια όλων αυτών, ο Αλέξανδρος ήταν στην Ιλλυρία. Με αστραπιαία ταχύτητα, έφθασε στην Θήβα , αλλά δεν επιτέθηκε στην πόλη αμέσως, ελπίζοντας ότι θα παραδοθούν. Έκανε προκήρυξη στους Θηβαίους να παραδώσουν τους δύο αρχηγούς τους και αυτός θα έδινε χάρη στους υπόλοιπους. Οι Θηβαίοι με την σειρά τους, απαίτησαν να τους παραδώσει τους στρατηγούς Αντίπατρο και Φιλώτα, για εγγύηση. Μετά από αυτά, ο Αλέξανδρος περικύκλωσε την πόλη με λιθοβολητικές μηχανές και ήταν έτοιμος να επιτεθεί , αλλά ακόμη περίμενε μήπως και αλλάξουν γνώμη. Μετά όμως από λογομαχίες Θηβαίων, οι οποίοι βρισκόταν έξω από τα τείχη μπροστά στην πύλη έτοιμοι να υπερασπισθούν την πόλη τους, και των ανδρών του στρατηγού Πέρδικα, η μάχη άναψε. Οι Θηβαίοι πολέμησαν γενναία, αλλά αναγκάστηκαν τελικά να επιστρέψουν μέσα στα τείχη. Οι Μακεδόνες όρμησαν θυελλωδώς στην πόλη, σκοτώνοντας περισσότερους από έξη χιλιάδες. Τριάντα χιλιάδες πουλήθηκαν δούλοι. Η Μακεδονική απώλεια ήταν πεντακόσιοι άνδρες. Η πόλη λεηλατήθηκε και κάηκε, εκτός από τους ναούς και το σπίτι του Πίνδαρου. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 316 π.Χ., ο Κάσσανδρος ξανάχτισε την πόλη, η οποία όμως δεν έπαιξε μεγάλο ρόλο αυτή την φορά στις υποθέσεις της Ελλάδος.



3. Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ


ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΟΡΙΝΘΟΥ – ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΙΔΕΑ

Μετά τη μάχη της Χαιρώνειας (το 338 π.Χ.), που έπαψε να υπάρχει στην Ελλάδα πόλη που να μην υπολογίζει τους Μακεδόνες, ο τότε βασιλιάς των Μακεδόνων Φίλιππος συγκάλεσε συνέδριο των ελληνικών πόλεων στις αρχές του 337 π.Χ. στην Κόρινθο για τα ελληνικά θέματα (τις εμφύλιες διαμάχες, αλλά και την και πάλι επέμβαση των Περσών στα ελληνικά πράγματα). Στο συνέδριο αυτό συμφωνήθηκε να υπάρξει κοινή ειρήνη μεταξύ των ελληνικών πόλεων και συνάμα συγκροτήθηκε συμμαχία (Πανελλήνια Ένωση), αμυντική και επιθετική με αρχηγό το Φίλιππο, καθορίστηκε κοινός ελληνικός στρατός και ναυτικό και τέλος να γίνει εκδικητικός πόλεμος κατά των Περσών για τις λεηλασίες που είχε κάνει ο Ξέρξης στην Ελλάδα κ.α.
Η ως άνω απόφαση της Κορίνθου λήφθηκε και γιατί πολλοί Έλληνες διανοούμενοι της εποχής αυτής, όπως π.χ. ο ρήτορας Ισοκράτης, διακήρυτταν ότι η μόνη λύση των ελληνικών προβλημάτων ( παύση των εμφυλίων πολέμων και η ησυχία από τους Πέρσες) ήταν η ειρήνευση των ελληνικών κρατών, η πολιτική ένωση των Ελλήνων και ο κοινός πόλεμος κατά των βαρβάρων, δηλαδή κατά των Περσών και των συμμάχων τους (Κάρων, Φοινίκων κ.α.).


ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΗΓΕΜΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ο βασιλιάς της Μακεδονίας και αρχηγός της Πανελλήνιας συμμαχίας Φίλιππος δολοφονείτε με ανάμειξη των Περσών λίγο μετά από το συνέδριο της Κορίνθου (336 π.Χ.). Τον διαδέχτηκε στο θρόνο ο γιος του Αλέξανδρος Γ’, ο μετέπειτα Μέγας Αλέξανδρος. Ο Αλέξανδρος μόλις ανέλαβε βασιλιάς κατεβαίνει στον Ισθμό και ζητά από το Συνέδριο των Ελλήνων που έδρευε εκεί να ηγηθεί αυτός της εκστρατείας στην Ασία, όπως είχαν αναθέσει πιο πριν στον πατέρα του. Δέχτηκαν όλοι πλην των Λακεδαιμονίων, με το αιτιολογικό ότι αυτοί ηγούνται και δεν ακολουθούν.
Αμέσως μετά ο Μ. Αλέξανδρος στράφηκε εναντίον των βαρβάρων στα βόρεια σύνορα του κράτους του. Τότε διαδόθηκε ότι ο Αλέξανδρος σκοτώθηκε στην εκστρατεία αυτή και οι Θηβαίοι επαναστάτησαν. Οργισμένος ο Αλέξανδρος επέστρεψε και κατάστρεψε τη Θήβα (335 π.Χ.).
Η αστραπιαία αυτή ενέργεια τρομοκράτησε τους άλλους Έλληνες, οι οποίοι δήλωσαν υποταγή, οπότε απερίσπαστος ο Αλέξανδρος επιδόθηκε στην προπαρασκευή της εκστρατείας στη Μ. Ασία, για τιμωρία των Περσών αφενός για το θάνατο του πατέρα τους και αφετέρου για τα δεινά που είχαν κάνει επί Ξέρξη στην Ελλάδα, καθώς και για τις συνεχείς επεμβάσεις τους στα ελληνικά πράγματα.

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ – ΑΙΤΙΑ
Ο Αρριανός, σχετικά με τους συμμάχους κα τα αίτια για τα οποία ο Μ. Αλέξανδρος Μ. Αλέξανδρος εκστράτευσε εναντίον του βασιλιά των Περσών και των βαρβάρων (Φοίνικες, Κάρες, Μήδους κ.α.) που τον στήριζαν, μας αναφέρει ένα γράμμα που έστειλε ο Μ. Αλέξανδρος στο βασιλιά των περσών, που λέει (σε νέα ελληνική από τις εκδόσεις Κάκτος): Οι πρόγονοί σας ήρθαν στην Μακεδονία και στην υπόλοιπη Ελλάδα και μας προκαλέσατε μεγάλες συμφορές, χωρίς να έχουν κάνει κανείς από εμάς κανένα κακό. Τώρα που εγώ έγινα βασιλιάς των Ελλήνων, πέρασα στην Ασία, για να εκδικηθώ τις δικές σας αδικίες…. Εξάλλου, βοηθήσατε τους Περίνθιους που αδικούσαν τον πατέρα μου και ο Ώχος έστειλε στρατό στη Θράκη που την κατείχαμε εμείς. Ο πατέρας μου δολοφονήθηκε με συνωμοσία που οργανώσατε εσείς, όπως οι ίδιοι διαδώσατε με επιστολές σας σ΄όλο τον κόσμο …… Οι απεσταλμένοι σας κατέστρεψαν τους φίλους μας και προσπάθησαν να καταστρέψουν την ειρήνη, που έφερε στους Έλληνες. Εκστράτευσα λοιπόν εναντίον σου, επειδή εσύ ξεκίνησες την έχθρα…. (Αρριανός Β 14, 4).
Ο Αρριανός λέει επίσης ότι όταν ανέλαβε τη βασιλεία ο γιος του Φιλίππου Μ. Αλέξανδρος κατέβη πρώτα στην Πελοπόννησο και μετά στην Αθήνα κ.τ.λ. και ζήτησε να αναλάβει αρχηγός της εκστρατείας των Ελλήνων κατά των Περσών, όπως είχε γίνει πιο πριν με τον πατέρα του, και αυτό ως αντίποινα γι αυτά που είχαν προξενήσει πιο πριν οι Πέρσες στην Ελλάδα επί Ξέρξη. Επομένως την εκστρατεία στη Μ. Ασία την έκαναν όλοι οι Έλληνες πλην των Λακεδαιμονίων με αρχηγό το Μ. Αλέξανδρο, πρβ (σε νέα ελληνική από τις εκδόσεις «Κάκτος»): ‘Όταν ανέλαβε τη βασιλεία ο Αλέξανδρος, ως γιος του δολοφονημένου Φιλίππου, πήγε στην Πελοπόννησο- ήταν τότε περίπου είκοσι ετών. Εκεί συγκέντρωσε τους Πελοποννησίους και τους ζήτησε την αρχηγίας της εκστρατείας κατά των Περσών, μια και την είχαν ήδη αναθέσει στον Φίλιππο. Όλοι συμφώνησαν, εκτός από τους Σπαρτιάτες, που απάντησαν ότι η παράδοση τους επιβάλει όχι να ακολουθούν, αλλά να καθοδηγούν άλλους….. (Αρριανού, Αλεξάνδρου Ανάβασης Α 1)

Αναφέρεται επίσης ότι μετά την ανακήρυξη, ο Αλέξανδρος επ ευκαιρία επισκέφθηκε το φιλόσοφο Διογένη το Σινωπέα στο Κράνειο, κοντά στην Κόρινθο, αφού δεν πήγαινε να τον δει ο ίδιος ο φιλόσοφος και όταν τον ρώτησε αν θέλει κάτι, ο φιλόσοφος είπε το γνωστό : " Μικρόν από του ηλίου μεταστηθι ", επειδή του έκρυβε τον ήλιο. (=Μη μου κρύβεις εκείνο που δεν μπορείς να μου δώσεις).
Λέγεται επίσης ότι ο Αλέξανδρος ζήτησε χρησμό από τους Δελφούς για το αποτέλεσμα της εκστρατείας και επειδή η Πυθία δεν του έδινε, επειδή οι ημέρες ήταν γρουσούζικες, την έβαλε βιαίως στο ναό και αυτή του είπε : " Ανίκητος εί ώ παί ".


Το εκστρατευτικό σώμα
κατά την εκστρατεία στην Ασία

Ο Αλέξανδρος εκστράτευσε στην Ασία την Άνοιξη του 334 π.Χ. με 30.000 πεζούς και 5.000 ιππείς πέρασε στην Ασία, αφήνοντας τη διοίκηση της Ελλάδας στο στρατηγό του Αντίπατρο (για το στόλο βλέπε πιο κάτω). Ειδικότερα το εκστρατευικό σώμα του Μ. Αλέξανδρου αποτελείτο από:
α) 12.000 Μακεδόνες, 7.000 σύμμαχοι και 5.000 μισθοφόροι με επικεφαλής τον Παρμενίωνα, β) 7.000 Οδρύσαι, Τριβαλλοί και Ιλλυριοί. γ) 1.000 τοξότες και Αγρινιάνες, δ) 1.800 ιππείς Μακεδόνες υπό τον γιό του Παρμενίωνα Φιλώτα ε) 1.800 ιππείς Θεσσαλοί υπό τον Κάλα, στ) 600 ιππείς λοιπών Ελλήνων υπό τον Ερίγυιο και ζ) 900 Θράκες και Παίονες ανιχνευτές υπό τον Κάσανδρο. Σύνολο 37.100. 12.000 έμειναν στην Ευρώπη υπό τον Αντίπατρο.
Στη Τροία ή άλλως Ίλιο θυσίασε στη θεά Αθηνα κι έκανε ιδιαίτερες σπονδες στον τάφο του Αχιλλέα.

Η μάχη στο Γρανικό ποταμό το 334 π.Χ.

Η πρώτη μάχη έγινε στο Γρανικό ποταμό το 334 π.Χ. Εκεί κινδύνεψε ο Αλέξανδρος, αλλά σώθηκε τελικά απ' τον Κλείτο, που πρόλαβε και σκότωσε τον Σπιθριδάτη, ενώ αυτός ετοιμαζόταν να χτυπήσει τον Αλέξανδρο. Μετά την νίκη αυτή ο Αλέξανδρος έστειλε ειδικά για τους Αθηναίους 300 ασπίδες, ενώ στα άλλα λάφυρα τα κοινά, εγράφη κατ' εντολή του το " Αλέξανδρος ο Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων από των βαρβάρων των την Ασίαν κατοικούντων ". Μετά τη μάχη αυτή πολλές πόλεις κι ανάμεσά τους οι Σάρδεις προσχώρησαν χωρίς μάχες στον Αλέξανδρο. Η Αλικαρνασσός όμως και η Μίλητος έπεσαν μετά από πολιορκία. Εν συνεχεία υπέταξε την Φρυγία και Πισιδία κι ήλθε στο Γόρδιο, έδρα του βασιλιά Μίδα. Εκεί έκοψε (κατά τον Αριστόβουλο όμως έλυσε) τον Γόρδιο δεσμό. Κατόπιν προσχώρησαν οι Παφλαγόνες και οι Καππαδόκες. Στην Κιλικία καθυστέρησε ο Αλέξανδρος επειδή αρρώστησε βαριά, είτε απ' τους κόπους, είτε επειδή λούστηκε στα παγωμένα νερά του ποταμού Κύδνου.


Η μάχη της Ισσού το 333 π.Χ.

Το 333 έγινε η μάχη της Ισσού, κατά την οποία ηττήθηκαν οι τεράστιες δυνάμεις του Δαρείου (400.000 πεζοί και 100.000 ιππείς), ο οποίος με 4.000 μόνο στρατιώτες πέρασε τον Ευφράτη για να σωθεί. ενώ συνελήφθηκαν η μητέρα, η γυναίκα του Δαρείου και δύο κόρες του, προς τις οποίες ο Αλέξανδρος φέρθηκε ιπποτικά. Μετά την μάχη στην Ισσό, του παραδόθηκαν η Κύπρος και η Φοινίκη, πλην της Τύρου, την οποία κατέλαβε μετά από 7μηνη πολιορκία το 332 π.Χ. Στην συνέχεια κυρίευσε και την Γάζα.
Σε μια νέα εξόρμηση ο Αλέξανδρος κυρίευσε τη Φοινίκη, την Παλαιστίνη, την Κύπρο και την Αίγυπτο (332 π.Χ.), όπου ίδρυσε την Αλεξάνδρεια. Ενώ βρίσκονταν στην Αίγυπτο επισκέφθηκε το Αμμώνειον (ναό του Άμμωνα Δία) στην όαση Σιούα 9στη Λιβυηή όαση του Σίβα), όπου οι ιερείς του επεφύλαξαν θερμή υποδοχή και λέχθηκε και η γνωστή φράση " ω παιδίον Διός ". Μετά γύρισε στην Τύρο της Φοινίκης (331 π.Χ.), για να συνεχίσει από εκεί την εκστρατεία του. Και εκεί έκανε θυσίες και οργάνωσε αγώνες.


Η μάχη στα Γαυγάμηλα το 331 π.Χ.

Η επόμενη σύγκρουση έγινε το 331 π.Χ. στα Γαυγάμηλα όπου έγινε και η συντριβή του Δαρείου. Η μεγάλη στρατιά του Δαρείου από 800.000 πεζούς, 200.000 ιππείς και 200 δρεπανηφόρα άρματα διαλύθηκε και ο ίδιος δραπέτευσε από τη μάχη κατευθυνόμενος στα Εκβάτανα. Ο Αλέξανδρος τότε κινήθηκε προς τη Βαβυλώνα, την κατέλαβε και δήμευσε τους θησαυρούς του Δαρείου. Το ίδιο έκανε ύστερα από ένα μήνα στα Σούσα. Μετά κατέλαβε τις δύο ιερές πόλεις των Περσών, τις Πασαργάδες και την Περσέπολη, όπου βρίσκονταν τα ανάκτορα της περσικής δυναστείας. Στο μεταξύ ο Δαρείος είχε αιχμαλωτιστεί από το σατράπη Βήσσο. Εναντίον του κινήθηκε ο Αλέξανδρος και τον νίκησε, κατά τη φυγή του όμως ο Βήσσος σκότωσε τον Δαρείο και αυτοανακηρύχτηκε βασιλιάς. Ο Αλέξανδρος τον καταδίωξε μέχρι τη Βακτριανή, όπου τον συνέλαβε και τον παρέδωσε στους Πέρσες, οι οποίοι τον σταύρωσαν.
Ο Αλέξανδρος μετά τη νίκη του στα Γαυγάμηλα έστειλε πολλά λάφυρα στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στους Πλαταιείς, που είχαν δώσει την πατρίδα τους για να γίνει η μάχη κατα των βαρβάρων. Στα Γαυγάμηλα ο Αλέξανδρος ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Ασίας και άρχισε να κάνει μεγαλόπρεπες θυσίες στους θεούς και να μοιράζει πλούτη, σπίτια και αξιώματα. Στα Σούσα, την παλαιά πρωτεύουσα των Περσών, ο Αλέξανδρος βρήκε στα ανάκτορα 40.000 τάλαντα και σκεύη αμύθητης πολυτέλειας. Τα ίδια και στην Περσέπολη,. Όταν κάθισε στο θρόνο του Δαρείου, ο Δημάρατος ο Κορίνθιος, πατρικός του φίλος, δάκρυσε και είπε πώς στερήθηκαν μεγάλη χαρά όσοι Έλληνες πέθαναν πριν δουν τον Αλέξανδρο να κάθεται στο θρόνο του Δαρείου.
Ακολούθως τον αδελφό του Δαρείου, τον Εξάθρη, τον κατέταξε στους εταίρους, το επίλεκτο σώμα του, ενώ το σώμα του Δαρείου το έστειλε στην μητέρα του αποδίδοντας του τιμές. Μετά κατευθύνθηκε στην Υρκανία, στην σημερινή Αζοφική θάλασσα και εν συνεχεία στην Παρθική, όπου ντύθηκε για πρώτη φορά την βαρβαρική ενδυμασία. Εκεί καταδίωξε και τους Σκύθες.


Κατάκτηση Ινδικής 327 π.χ.

Το 327 π.Χ., μετά την κατάκτηση της Περσικής Αυτοκρατορίας, ο Αλέξανδρος εκστράτευσε για την κατάκτηση της Ινδικής. Στον Υδάσπη ποταμό νίκησε τον βασιλιά των Ινδών Πώρο μετά από σκληρή μάχη τον ίδιο δε τον Πώρο τον συνέλαβε αιχμάλωτο. Επειδή όμως θαύμασε τον άνδρα, τον έκανε σατράπη της περιοχής που πριν βασίλευε. Στην μάχη με τον Πώρο σκοτώθηκε κι ο Βουκεφάλας 30 χρονών. Στην μνήμη του έκτισε την πόλη Βουκεφαλία κοντά στον Υδάσπη. Μετά την μάχη αυτή οι στρατιώτες του δεν ήθελαν να προχωρήσουν πλέον, παρά τής απεγνωσμένες προσπάθειες, να τους πείσει να περάσουν τον Γάγγη, άλλως θα θεωρούσε τον εαυτό του αποτυχημένο.
Ακολούθως πολεμώντας τους Μαλλούς, τον πιο πολεμικό λαό της Ινδίας, παραλίγο να σκοτωθεί. Η κάθοδος προς την θάλασσα διήρκεσε 7 μήνες. Από εκεί ο μεν Νέαρχος και Ονησίκριτος με τον στολο κατευθύνθηκαν προς τον Περσικό κόλπο, ενώ ο Αλέξανδρος με 120.000 πεζούς και 15.000 ιππείς μετά από δίμηνο ταλαιπωρία και αφού έχασε τα 3/4 των δυνάμεων του απ' τις κακουχίες, ήλθε στην Γεδρωσία. Από κει η πορεία έγινε πολύ πιο εύκολη και εν μέσω μάλιστα διασκεδάσεων. Συναντήθηκε και με τον Νέαρχο και συνεπαρμενος μάλιστα από τις αφηγήσεις του, αποφάσισε και άρχισε ετοιμασίες στόλου στη Θάμψακο, με τον οποίο σχεδίαζε ο ίδιος να περιπλεύσει την Αφρική και να έλθει στο Αιγαίο διά μέσου των Ηρακλείων στηλών. Δυστυχώς όμως εκείνη την εποχή φύσηξε άνεμος αναταραχής και στάσεων. Τότε στασίασαν κατά του Αντιπάτρου και η Ολυμπιάδα με την Κλεοπάτρα μοιράζοντας την εξουσία και παίρνοντας η μεν Ολυμπιάδα την Ήπειρο η δε Κλεοπάτρα την Μακεδονία. Έτσι ο Αλέξανδρος ματαίωσε τα σχέδιά του, έστειλε τον Νέαρχο από την θάλασσα να κάνει πολέμους στην παραλία κι ο ίδιος άρχισε να τιμωρεί τους διαφόρους στασιαστές. Στην Περσέπολη σκότωσε τον Πολύμαχο, μολονότι ήταν απ' την Πέλλα επειδή σύλησε τον τάφο του Κύρου, του ιδρυτή του Περσικού κράτους.
Στα Σούσα ο Αλέξανδρος νύμφευσε τους εταίρους. Ο ίδιος πήρε την Στατειρα, την κόρη του Δαρείου. Κατόπιν έκανε δείπνο για 9.000 ανθρώπους. Εκεί εκδήλωσε έντονο ενδιαφέρον για τους 30.000 Πέρσες νεανίες που τους παρείχε μόρφωση, πράγμα που δυσαρέστησε τους Μακεδόνες. Η δυσαρέσκεια μάλιστα έγινε πιο έντονη επειδή ο Αλέξανδρος διόριζε ραβδούχους απ' αυτούς τους νεανίες. Τελικά όμως συμφιλιώθηκε μαζί τους, αποστράτευσε τους γεροντότερους και τους έστειλε στον Αντίπατρο με πολλά δώρα και με την εντολή σ' αυτόν να τους δίνει τιμητικές θέσεις στους αγώνες και τα θεάματα. Στα Εκβάτανα της Μηδίας αρρώστησε και πέθανε ο παιδικός του φίλος Ηφαιστίων.


Ο ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΝΕΑΡΧΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙ
ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΟΠΟΙΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

Πριν ξεκινήσει την εκστρατεία στην Ασία ο Μ. Αλέξανδρος όρισε ορισμένους τριήραρχους από τα διάφορα μέρη της Ελλάδας (Κω, Μακεδονία κ.α.) και μεταξύ αυτών και τον Νέαρχο, γιο του Ανδρότιμου και καταγωγής από την Κρήτη που ζούσε όμως στην Αμφίπολη, κοντά στο Στρυμόνα. Τον ίδιο όρισε και ναύαρχο του στόλου του.
Ο στόλος του Μ. Αλεξάνδρου, στην αρχή της εκστρατείας του, περιλάμβανε 150 - 160 πολεμικά πλοία, κυρίως τριήρεις από τις οποίες 29 ήσαν Αθηναϊκές και δεκάδες μεταγωγικά. Τα πληρώματα των πλοίων ήταν από τα διάφορα μέρη της Ελλάδας (Μακεδονία, Κύπρο, Κω κ.τ.λ.), όμως και μερικοί Φοίνικες και Αιγύπτιοι.
Ξεκινώντας ο Νέαρχος από τον Υδάσπη ποταμό, έπλευσε στις ακτές του Περσικού κόλπου και έφτασε στις εκβολές του Ευφράτη ποταμού στην Ινδία. Αποκομμένος ο στόλος, χωρίς τρόφιμα και χωρίς την υποστήριξη του στρατού, περνώντας από άγνωστα μέρη έφτασε και μετά από πολλές δυσκολίες κατόρθωσε να φτάσει στο Ευφράτη, χάρη της ικανότητας του Νέαρχου που με πραότητα, αποφασιστικότατα και θάρρος ξεπέρασε τα εμπόδια και τη δεισιδαιμονία των ναυτών του που διογκώθηκε λόγω του άγνωστου του επιχειρήματος.
Η κάθοδος του Ινδού ποταμού από το στόλο του Μ. Αλεξάνδρου με το ναύαρχο Νέαρχο και το μεγάλο ταξίδι από τις εκβολές του Ινδού ποταμού μέχρι τον Περσικό Κόλπο ήταν ένα φοβερά μεγάλο κατόρθωμα, επειδή η διαδρομή ήταν και άγνωστη και μεγάλης απόστασης και επικίνδυνη και μέσα από ποτάμια, άρα με πολλές ενέδρες κ.τ.λ.
Αποτελεί μια απ' τις μεγαλύτερες εποποιίες του αρχαιοελληνικού ναυτικού.
Σύντομα θα ακολουθήσουν η εξερεύνηση των ακτών της Αραβίας και της Κασπίας, ενώ η Α. Μεσόγειος γίνεται Ελληνική λίμνη προστατευμένη από τα καράβια των Πτολεμαίων και των Σελευκιδών.
Με την επικράτηση των Μακεδόνων το εμπόριο και η ναυτιλία γνωρίζουν νέα άνθιση, όμως, λόγω της επέκτασης των Μακεδόνων, τα λιμάνια της Ασίας και της Αιγύπτου μεγαλώνουν σε βάρος του Πειραιά. Οι Μακεδόνες επεκτείνουν συνεχώς την επικράτειά τους και μεταφυτεύουν το ελληνικό στοιχείο μέχρι τις εσχατιές του τότε γνωστού κόσμου. Εξ αιτία αυτού η ελληνική γλώσσα και γραφή θα γίνουν διεθνείς

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ (ΒΑΘΥΣΚΑΦΟΣ)

Λέγεται ότι ο μέγας Αλέξανδρος χρησιμοποίησε μια πρώτη μορφή υποβρυχίου για να παρατηρήσει από κοντά τα παράξενα ψάρια στον βυθό του Ινδικού ωκεανού (332 π.Χ.). Χρειάστηκε να φτάσουμε στα 1620 για να μας δώσει ο Κ.Ντρέμπελ στην Ολλανδία ένα σύγχρονο υποβρύχιο. Ο Αριστοτέλης (Προβλήματα) λέει ότι ο Μ. Αλέξανδρος θέλοντας να ελέγξει σωστά τα ναυτικά αμυντικά έργα της Τύρου, πριν την πολιορκήσει, μπήκε μέσα σε ένα βαρέλι που είχε γυάλινο παράθυρο και στη συνέχεια διέταξε να το βυθίσουν στη θάλασσα. Το γεγονός αυτό αναφέρεται επίσης σε ρωμαϊκό έγγραφο του 12ου αι. της Αλεξάνδρειας κ.α. Ο Ηρόδοτος αναφέρει επίσης ότι ο Σκυλίας και η κόρη του Κυάνα ήταν Έλληνες δύτες που, για να ανασύρουν από τη θάλασσα (γύρω στο 500 π.Χ.) ένα βυθισμένο σκάφος με θησαυρούς του Ξέρξη, επινόησαν τα εργαλεία των δυτών.


4. ΘΑΝΑΤΟΣ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ – ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΔΙΑΔΟΧΩΝ

Θάνατος Μ. Αλέξανδρου το 324 π.Χ.

Το 324 π.Χ. ο Αλέξανδρος εκστράτευσε εναντίον των ορεινών Κισσαίων, τους οποίους αφού νίκησε κατευθύνθηκε προς τα Βαβυλώνα. Στη πορεία ο μάντις Πυθαγόρας διαπίστωσε κακά σημάδια στη θυσία που έκανε. Έτσι ο Αλέξανδρος έστησε την σκηνή του έξω απ' την πόλη και έκανε περιπάτους με πλοιάρια στον Ευφράτη. Μία μέρα μετά από πλούσιο τραπέζι που παρέθεσε στον Νέαρχο και τους φίλους του, λούστηκε και πήγε στο σπίτι του φίλου του Μήδιου από την Θεσσαλία να διασκεδάσει. Εκεί ήπιε πολύ και την επόμενη ημέρα έκανε πυρετό και πέθανε στις 30 του μηνός Δαισίου (13 Ιουνίου) σε ηλικία 33 χρονών. και αφού βασίλεψε 12 χρόνια και 7 μήνες.
Στην ερώτηση σε ποιόν αφήνει την διαδοχή απάντησε " τώ κρατίστω ".
Κατά μία εκδοχή ο Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε απ' τον γιό του Αντιπάτρου Ιόλλα, που ήταν οινοχόος του, λόγω και της έχθρας της μητέρας του Αλεξάνδρου Ολυμπιάδος προς τον Αντίπατρο. Αργότερα και η Ρωξάνη, κόρη του Οξυάρτη και γυναίκα του Αλεξάνδρου, που ήταν έγκυος, εξαπάτησε την Στατειρα και την δολοφόνησε αυτήν και την αδελφή της.

Διανομή της αυτοκρατορίας

Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, την αρχηγεία πήρε ο στρατηγός Περδίκκας ( σ' αυτόν έδωσε λέει το δαχτυλίδι ο Αλέξανδρος πριν πεθάνει). Έγινε αντιβασιλέας με βασιλιά τον Αριδαίο, γιό του Φιλίππου και έκανε την εξής διανομή:
α) ο Πτολεμαίος (γιός του Λάγου) πήρε την Αίγυπτο,
β) ο Λαομεδων ο Μυτιληναίος την Συρία
γ) ο Φιλώτας την Κιλικία
δ) ο Πίθων την Μηδία,
ε) ο Ευμενης την Παφλαγονία, τή Καππαδοκία και την γειτονική περιοχή,
στ)ο Αντίγονος την Παμφυλία, την Λυκία καλι την μεγάλη Φρυγία,
ζ) ο Άσανδρος την Καρία,
η) ο Μενανδρος την Λυδία,
θ) ο Λεοννατος την Φρυγία στον Ελλήσποντο,
ι) ο Λυσίμαχος την Θράκη και γειτονικές φυλές στον Πόντο,
κ) ο Αντίπατρος την Μακεδονία και τους τριγύρω λαούς,
λ) ο Πώρος και ο Ταξίλης τα βασίλειά τους στην Ινδία,
μ) ο Οξυάρτης, πατέρας της Ρωξάνης, τον Καύκασο,
ν) ο Φίλιππος την Βακτριανή και Σογδιανή
ξ) ο Τληπόλεμος την Καρμανία,
ο) ο Άρχων την Βαβυλωνία,
π) ο Αρκεσίλαος την Μεσοποταμία και
ρ) ο Σέλευκος έγινε διοικητης των εταίρων (ιππικό), διαδέχθηκε τον Περδίκκα που κι αυτός είχε διαδεχθεί τον Ηφαιστίονα.


Ειδικότερα, μετά το θάνατο του Μ. Αλέξανδρου, τον Ιούνιο του 323 π.Χ., , η συνέλευση του στρατού στη Βαβυλώνα όρισε ως τυπικό βασιλιά τους κράτους του το Φίλιππο Αριδαίο, ετεροθαλή αδελφό του Μ. Αλέξανδρου και διανοητικά ανάπηρο και μέχρι η γυναίκα του Μ. Αλέξανδρου Ρωξάνη να φέρει στον κόσμο το παιδί του Μ. Αλέξανδρου (τον Αλέξανδρο Δ). Παράλληλα, επειδή οι εν λόγω δεν ήταν σε θέση να κυβερνήσουν, την εξουσία μοιράστηκαν οι μεγάλοι στρατηγοί. Ο Αντίπατρος πήρε την εποπτεία του ευρωπαϊκού τμήματος, ο Κρατερός τη διοίκηση των στρατευμάτων της Ασίας και ο Περδίκκας την εποπτεία του ασιατικού τμήματος. Επίσης ανατέθηκε η διοίκηση της Αιγύπτου στον Πτολεμαίο, της Φρυγίας στον Αντίγονο, στο Λυσίμαχο της Θράκης κ.α.
Ωστόσο ο Περδίκκας δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας εναντίον του Πτολεμαίου της Αιγύπτου και προ αυτού, ο Αντίγονος αυτοανακηρύσσεται, το 306 π.Χ., βασιλιάς και τον ίδιο τίτλο έδωσε και στον γιο του Δημήτριο, που έγινε αργότερα γνωστός με την επωνυμία Πολιορκητής. Όμως η ενέργεια αυτή του Αντίγονου είχε ως συνέπεια να συνασπιστούν εναντίον του οι άλλοι στρατηγοί, με αποτέλεσμα να αρχίσει μια σειρά συγκρούσεων μεταξύ των ως άνω διαδόχων, που διεξάγονταν από την Ασία μέχρι την Ελλάδα. Στη διάρκεια των πολέμων αυτών, ύστερα και από διάφορες αντιμακεδονικές αναταραχές που έγιναν στην ηπειρωτική Ελλάδα, δολοφονήθηκαν και ο Φίλιππος Αριδαίος και ο γιος του Μ. Αλέξανδρου.

Η μάχη των διαδόχων στην Ιψό το 301 π.Χ.

Το 301 π.Χ., οι αντίπαλοι συγκρούστηκαν σε μια αποφασιστική μάχη στην Ιψό. Ο Αντίγονος στη μάχη αυτή και νικήθηκε και σκοτώθηκε και το αποτέλεσμα της μάχης αυτής ήταν η δημιουργία των εξής νέων κρατών, που το καθένα αναγνώριζε το άλλο:
Το βασίλειο της Μακεδονίας, με βασιλιά τον Κάσσανδρο, γιο του Αντίπατρου.
Το βασίλειο της Συρίας, με βασιλιά το Σέλευκο, που περιλάμβανε όλες τις ασιατικές κτήσεις, έδρα την Αντιόχεια και με πρώτο βασιλιά το στρατηγό του Μ. Αλέξανδρου το Σέλευκο. Το κράτος των Σελευκιδών ήταν κολοσσιαίο: περιλάμβανε τις ασιατικές χώρες μέχρι τον Βόσπορο, το Αιγαίο πέλαγος και τη Μεσόγειο θάλασσα. Υπάγονταν ακόμα σ' αυτό, έμμεσα, η Αρμενία, η Καππαδοκία, ο Πόντος, η Παφλαγονία, η Βιθυνία και η Πέργαμος, που είχαν δικούς τους ηγεμόνες, υπέκυψαν όμως στην επιρροή του ελληνισμού και εργάστηκαν για τη διάδοσή του. Υποτάχθηκε στους Ρωμαίους το 64 π.Χ
Το βασίλειο της Αιγύπτου, με βασιλιά τον Πτολεμαίο και έδρα την Αλεξάνδρεια. και πρώτο βασιλιά το στρατηγό του Μ. Αλέξανδρου Πτολεμαίο. Στο κράτος των Πτολεμαίων υπάγονταν η Αίγυπτος, η Λιβύη και πολλά ελληνικά νησιά. Η Ρόδος γνώρισε ακμή ως αυτοτελής εμπορική και ναυτική πολιτεία. Επίσης η Δήλος με τη βοήθεια των Μακεδόνων βασιλέων εξελίχτηκε σε κέντρο εμπορίου σίτου και δούλων. Η ακμή της διατηρήθηκε και κατά τη ρωμαϊκή εποχή μέχρι το 88 π.Χ., οπότε καταστράφηκε κατά το Μιθριδατικό πόλεμο. Το κράτος των Πτολεμαίων υποτάχθηκε στους Ρωμαίους το 30 π.Χ.
Το Βασίλειο της Θράκης, που περιλάμβανε και μεγάλα τμήματα της Ασίας, με βασιλιά το το στρατηγό του Μ. Αλέξανδρου Λυσίμαχο. Το βασίλειο της Θράκης διαλύθηκε γρήγορα, επειδή ο Λυσίμαχος συγκρούστηκε με τον Σέλευκο και στη μάχη που έγινε στο Κουροπέδιο της Λυδίας το 281 π.Χ. νικήθηκε και σκοτώθηκε. Τα εδάφη του τα πήραν η Συρία και η Μακεδονία.

Στα ως άνω βασίλεια προστέθηκαν αργότερα και άλλα μικρά βασίλεια, όπως το βασίλειο της Περγάμου, το βασίλειο της Βακτριανής στο Αφγανιστάν – Ινδίες κ.α.

Στα ως άνω βασίλεια προστέθηκαν αργότερα και άλλα μικρά βασίλεια, όπως:
Το βασίλειο της Περγάμου,
Το βασίλειο της Βακτριανής στο Αφγανιστάν – Ινδίες κ.α.

Ανάμεσα στους βασιλείς των ελληνιστικών χρόνων που διακρίθηκαν ήταν ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, ο οποίος, εκτός από τις άλλες πολεμικές μηχανές, επινόησε και εφάρμοσε στις πολιορκίες την περίφημη "ελέπολιν", έναν πύργο "εννεάδομο", που τον έσερναν πάνω σε τέσσερις ισχυρούς τροχούς και που είχε πλάτος σε κάθε πλευρά 45 και ύψος 90 πήχεις και απασχολούσε 200 άνδρες.
Ο άλλος ήταν ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος. Αυτός επιχείρησε να πετύχει προς τη Δύση ό,τι ο Αλέξανδρος στην Ανατολή. Δέχτηκε την πρόταση των Ταραντίνων και πήγε στην Ιταλία ως σύμμαχός τους εναντίον των Ρωμαίων, νίκησε τους Ρωμαίους στην Ηράκλεια (280 π.Χ.) και στο Ισκλο (279 π.Χ.), αλλά νικήθηκε στο Βενεβέντο (275 π.Χ.) και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ήπειρο άπρακτος. Το 274 π.Χ. υπέταξε τη Μακεδονία και έπειτα στράφηκε προς την Πελοπόννησο και σκοτώθηκε τυχαία στο Aργος.

ΨΕΥΔΗ - ΑΙΣΧΗ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ
& ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ο Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
(ΤΟ ΕΡΓΟ, Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ)

TOY Α. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ


Σύμφωνα με κάποιες ιστοσελίδες (δεν πρέπει όμως οι συντάκτες τους να είναι ούτε Σκοπιανοί ούτε Αλβανοί, αλλά κάποιοι κακοήθεις αδιάβαστοι που θέλουν να φέρουν αναστάτωση στα Βαλκάνια), αφενός οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες και αφετέρου ο Φίλιππος και ο γιος του Μέγας Αλέξανδρος ήταν παρανοϊκοί φονιάδες που κατάσφαξαν χωρίς λόγο πολλούς λαούς, κ.τ.λ., επειδή (μεταφέρουμε αυτούσια τους λόγους):
1. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι οι Μακεδόνες στρατιώτες χαιρέτησαν τον Ευμένη στη Μακεδονική γλώσσα όταν ανέλαβε τη διοίκηση αυτών (Πλούταρχος Ευμένης 14. 11). Σε άλλο χωρίο του αναφέρει για τον Αλέξανδρο "Αναπηδήσας ανεβόα Μακεδονιστί.." (Πλούταρχος: ¨Βίος Αλεξάνδρου 47)
2. Ο Ψευδοκαλλισθένης στην ιστοριογραφία του αναφέρει έναν στρατιώτη που μιλάει στον ετοιμοθάνατο Αλέξανδρο στη Μακεδονική γλώσσα (Ps-Callisthenes B 32. 14 ed. Kroll).
3. Ο Αρριανός κάνει Εθνοτική αντιδιαστολή μεταξύ Μακεδόνων και Ελλήνων, αφού λέει "Μακεδόνες και Έλληνες" (Αρριανός: Αλεξάνδρου Ανάβασις)
4. Ο ιστορικός Δημοσθένης αποκαλούσε ακόμα το βασιλέα των Μακεδόνων Φίλιππο ως βάρβαρο, άρα μη Έλληνα.
5. Ο Ηρόδοτος χαρακτηρίζει το βασιλέα Αλέξανδρο Α΄ της Μακεδονίας (498-454 π.Χ.) ως φιλέλληνα, άρα όχι Έλληνα. Ο ίδιος ιστορικός αναφερόμενος στους Ολυμπιακούς αγώνες του 500 πΧ χαρακτηρίζει τον Αμύντα που ήταν το 500 π.Χ σαν Έλληνα που κυβερνά Μακεδόνες (Her.5.20. 4). Ο ίδιος αναφέρεται στην αρχική άρνηση των Ελλήνων αθλητών να δεχθούν τη συμμετοχή του βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ (498-454 πΧ) στους Ολυμπιακούς αγώνες, ο οποίος τελικά τους έπεισε πως είναι Έλληνας. Σε άλλο χωρίο του (7.130) ο Ηρόδοτος θέτει τους Μακεδόνες έξω από τα όρια του Ελληνισμού αφού αναφέρει πως οι Θεσσαλοί ήσαν οι πρώτοι Έλληνες που υποτάχθηκαν στους Πέρσες.
6. Ο Θουκυδίδης χαρακτηρίζει τους Μακεδόνες και άλλους βόρειους λαούς ως βάρβαρους με την έννοια των μη Ελλήνων (Thuc. 2. 80. 5-7; 2. 81. 6; 4. 124.1) και ο ιστορικός Τραχύμαχος χαρακτήρισε ρητά το βασιλέα της Μακεδονίας Αρχέλαο (413-399 BC) ως βάρβαρο.
7. Ο Ισοκράτης εξήρε το Φίλιππο ως γαλαζοαίματο Έλληνα, αλλά ταυτόχρονα κατέστησε σαφές ότι οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες (Isoc. 5. 108 και 154). Λέει "Μακεδόνες ουχ ομόφυλον των Ελλήνων γένος" (Ισοκράτης Φίλιππος 107,108)
8. "Οι αρχαίοι Μακεδόνες έχουν Ιλλυρική καταγωγή και γλώσσα μη Ελληνική", σύμφωνα με πορίσματα Φοινικικής επιγραφής 8ου π.Χ. αι. που βρέθηκε στη Μακεδονία.
9. Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήσαν μια πολεμοχαρής Ιλλυρική φυλή από την Δαρδανία, εισέβαλε κατακτητικά στα Βαλκάνια και εγκαταστάθηκε στην πεδιάδα της Ημαθίας απωθώντας τους γηγενείς Φρύγες στην Μ. Ασία.
10. Ο Στράβωνας λέει "Ότι Ημαθία εκαλείτο πρότερον η νύν Μακεδονία. Κατείχον δε την χώραν ταύτην Ηπειρωτών τινές και Ιλλυριών, το δε πλείστον Βοττιαίοι και Θράκες" (Στράβων Ζ-11)
11. Οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν θεωρούσαν τον εαυτό τους Έλληνες. Απλώς από τα τέλη του 5ου αι. π.Χ. η αριστοκρατική τους τάξη άρχισε να μαθαίνει σα δεύτερη γλώσσα την λεγόμενη Κοινή (Αττική) διάλεκτο, που όμως οι Έλληνες εξακολουθούσαν να θεωρούν τους Μακεδόνες βάρβαρους δηλ. αλλόγλωσσους και να μη δέχονται την κυριαρχία που τους επέβαλε ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ και στη συνέχεια ο γιος του Αλέξανδρος.

Ωστόσο όλα αυτά είναι του αίσχιστου είδους κακοήθειες, γιατί:
1) Όχι μόνο οι αρχαίοι συγγραφείς, αλλά και οι ίδιοι οι Μακεδόνες στα γράμματα και στις ομιλίες τους, όπως θα δούμε πιο κάτω, έλεγαν αφενός ότι ήσαν Έλληνες και αφετέρου για ποιους απόλυτα δικαιολογημένους λόγους εστράφησαν κατά των βαρβάρων. Παράβαλε π.χ. το πιο κάτω γράμμα του Μ. Αλέξανδρου προς το βασιλιά των Περσών Δαρείο, στο οποίο αναφέρει αφενός ποιας εθνικότητας είναι ο ίδιος και ο στρατός του και αφετέρου ως ποιος και για ποιους λόγους εκστράτευσε εναντίον των βαρβάρων της Ασίας: (σε νέα ελληνική από τις εκδόσεις Κάκτος):
Οι πρόγονοί σας ήρθαν στην Μακεδονία και στην υπόλοιπη Ελλάδα και μας προκαλέσατε μεγάλες συμφορές, χωρίς να έχουν κάνει κανείς από εμάς κανένα κακό. Τώρα που εγώ έγινα βασιλιάς των Ελλήνων, πέρασα στην Ασία, για να εκδικηθώ τις δικές σας αδικίες…. Εξάλλου, βοηθήσατε τους Περίνθιους που αδικούσαν τον πατέρα μου και ο Ώχος έστειλε στρατό στη Θράκη που την κατείχαμε εμείς. Ο πατέρας μου δολοφονήθηκε με συνωμοσία που οργανώσατε εσείς, όπως οι ίδιοι διαδώσατε με επιστολές σας σ΄όλο τον κόσμο …… Οι απεσταλμένοι σας κατέστρεψαν τους φίλους μας και προσπάθησαν να καταστρέψουν την ειρήνη, που έφερε στους Έλληνες. Εκστράτευσα λοιπόν εναντίον σου, επειδή εσύ ξεκίνησες την έχθρα…. (Αρριανός Β 14, 4).

Σε αρχαία ελληνική: Οι υμέτεροι πρόγονοι ελθόντες εις Μακεδονία και εις άλλην Ελλάδα, κακώς εποίησαν ημάς, δεν προηδικημένοι’ εγώ δε των Ελλήνων ηγεμόνων καταστείς και τιμωρίσασθαι βουλόμενος Πέρσας, διέβην εις την Ασίαν…. (Αρριανός Β 14, 4).
Παράλαβε ομοίως ότι ο Πλούταρχος και ο Αρριανός λένε ότι οι Έλληνες πλην των Σπαρτιατών συναθροισθέντες στον ισθμό εξέλεξαν τον Αλέξανδρο ως αυτοκράτορα και στρατάρχη όλων των Ελλήνων, προκειμένου να εκστρατεύσουν μαζί κατά των Περσών και να τους τιμωρήσουν για τα έκτροπα που είχαν κάνει πιο πριν στην Ελλάδα: ‘Όταν ανέλαβε τη βασιλεία ο Αλέξανδρος, ως γιος του δολοφονημένου φιλίππου, πήγε στην Πελοπόννησο- ήταν τότε περίπου είκοσι ετών. Εκεί συγκέντρωσε τους Πελοποννησίους και τους ζήτησε την αρχηγίας της εκστρατείας κατά των Περσών, μια και την είχαν ήδη αναθέσει στον Φίλιππο. Όλοι συμφώνησαν, εκτός από τους Σπαρτιάτες, που απάντησαν ότι η παράδοση τους επιβάλει όχι να ακλουθούν, αλλά να καθοδηγούν άλλους….. (Αρριανού, Αλεξάνδρου Ανάβασης Α 1)

και ηγεμών αυτοκράτωρ συμπάσης της άλλης Ελλάδος αποδειχθείς επί τον Περσην στρατιάς, ουχ ευατώ μάλλον τι την δόξαν τήνδε ή τω κοινώ των Μακεδόνων προσέθηκεν (Αρριανός 1-3 και Ζ, 9,5)

Εις δε τον Ισθμον των Ελλήνων συλλεγέντων, και ψηφισαμένων επί Πέρσας μετ’ Αλέξανδρου στρατεύειν, ηγεμών ανηγορεύθη ( Πλουτάρχου, Αλέξανδρος 14), = Στον Ισθμό, που συγκεντρώθηκαν και ψήφισαν οι Έλληνες να εκστρατεύσουν με τον Αλέξανδρο εναντίον των Περσών, αναγορεύτηκε αρχηγός τους.

Παράλαβε ομοίως ότι ο Μέγας Αλέξανδρος μετά τη μάχη στο Γρανικό ποταμό, κοντά στην αρχαία πόλη της Τροίας, αφού πήρε τα όπλα από τον τάφο του Αχιλλέα, συγκρούστηκε με το στράτευμα 40.000 Περσών και τους κατατρόπωσε. Από τα λάφυρα δε της μάχης στο Γρανικό ποταμό, ο Μ. Αλέξανδρος στέλνει στον Παρθενώνα της Αθήνας 300 πανοπλίες από αιχμάλωτους και διέταξε (ο Αλέξανδρος) να γραφεί από κοινού ετούτη η φιλόδοξη επιγραφή: Αλέξανδρος Φιλίππου και Έλληνες, πλην Λακεδαιμονίων, από των βαρβάρων των την Ασίαν οικούντων (Πλούταρχος, Αλέξανδρος, 16)
Παράλαβε ομοίως ότι ο Αμύντας (αντιβασιλέας τότε) της Μακεδονίας διαμηνύει στο βασιλιά της Περσίας Φαρναβάζο, όταν έστειλε αυτός ανθρώπους να του ζητήσουν γη και ύδωρ ως σύμβολα υποταγής τα εξής: «προς δε καί βασιλέι τω πέμψαντι απαγγείλητε ώς άνήρ Ελλην, Μακεδόνων ύπαρχος, εύ υμέας εδέξατο και τραπέζη και κοίτη»….= ακόμη στο βασιλιά που σας έστειλε κάντε γνωστό πως ένας Έλληνας, ο αντιβασιλέας των Μακεδόνων, σας καλοέστρωσε τραπέζι και κρεβάτι…. (Ηρόδοτος Ε, 20 )
Παράβαλε ομοίως ότι ο ίδιος ο Μ. Αλέξανδρος λέει ότι ότι κάνει το κάνει για την Ελλάδα: Αν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης, … Τώρα όμως συγχώρα με Διογένη, που μιμούμενος τον Ηρακλή και θαυμάζοντας τον Περσέα, ακολουθώ τα ίχνη του Διόνυσου, του γενάρχη και προπάτορά μου Θεού, και θέλω να χορέψουν και πάλι οι Έλληνες νικητές στην Ινδία και να αναβιώσουν οι βακχικές πανηγύρεις στους ορεινούς και άγριους λαούς πέρα από τον Καύκασο (Πλουτάρχου, Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής, Α, 10)

Παράλαβε ομοίως ότι ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος Α’ , γιος του Αμύντα, κατεβαίνει στην Αθήνα και προειδοποιεί ως Έλλην, καθώς λέει ό ίδιος σε λόγο του που έβγαλε στην Αθήνα, τους άλλους Έλληνες (Αθηναίους και Σπαρτιάτες ) για την πρόθεση εισβολής των Περσών στην Ελλάδα: Άνδρες Αθηναίοι… Αυτός τε γαρ Έλλην γένος ειμί τω αρχαίον και αντ’ ελευθέρης δεδουλωμένην ουκ αν εθέλοιμι οράν τη Ελλάδα… Ειμί δε Αλέξανδρος ο Μακεδών.» = σε νέα ελληνική «Άνδρες Αθηναίοι ….. Δεν θα έλεγα αυτά τα λόγια, αν δεν φρόντιζα υπερβολικά για όλη την Ελλάδα εν γένει, γιατί και εγώ είμαι Έλληνας από παλαιά και δε βαστά η ψυχή μου να βλέπω την Ελλάδα υποδουλωμένη αντί ελευθέρας… (Ηρόδοτου Ιστορία, βιβλίο Θ’, 45).

Παράβαλε ομοίως ότι ο Μακεδόνας φιλόσοφος Καλλισθένης απευθυνόμενος στον άλλο Μακεδόνα τον Ανάξαρχο (και δυο ακολουθούσαν το Αλέξανδρο στην Ασία), όταν ο τελευταίος πρότεινε να προσκυνούν το Αλέξανδρο και οι Έλληνες και οι βάρβαροι, του λέει τα εξής, ενώ τον άκουε ο Μ. Αλέξανδρος: Θυμήσου ότι δε συμβουλεύεις και δεν συναναστρέφεσαι τον Καμβύση ή τον Ξέρξη, αλλά το γιο του Φιλλίπου, απόγονο του Ηρακλή και του Αιακού, που οι πρόγονοί του ήρθαν από το Άργος στη Μακεδονία και κυβέρνησαν τους Μακεδόνες όχι με τη βία, αλλά με νόμο. Και οι Έλληνες δεν απέδωσαν θεϊκές τιμές στον Ηρακλή όσο ακόμη ήταν ζωντανός και όταν απέθανε, περίμεναν να επιτρέψει ο Θεός των Δελφών την αποθέωσή του. Κι αν ακόμη πρέπει να σκεφτόμαστε όπως οι βάρβαροι, επειδή βρίσκουμε σε βαρβαρική γη, εγώ Αλέξανδρε απαιτώ από σένα να θυμηθείς την Ελλάδα, που για χάρη της έκανες όλη την εκστρατεία, για να θέσης την Ασία κάτω από την Κυριαρχία των Ελλήνων>.. (Αρριανός Αλεξάνδρου Ανάβασις 11)

Παράλαβε ομοίως ότι ο Στράβωνας λέει ότι η Μακεδονία είναι Ελλάδα: Εστίν με ουν Ελλάς και η Μακεδονία, νυνί μέντοι τη φύσει των τόπων ακολουθούντες και τω σχήματι χωρίς έγνωμεν από της άλλης Ελλάδος τάξαι και συνάψαι προς όμορον αυτής Θράκης… (Στράβων Γεωγραφικά, 7.9.11).

Παράλαβε ομοίως ότι ο Πλούταρχος λέει ότι «αφού ο Αλέξανδρος αναγορεύτηκε βασιλιάς της Ασίας, και θέλοντας να τιμάται και από όλους τους Έλληνες τους έγραψε ότι καταλύει όλα τα τυραννικά καθεστώτα και ότι θα είναι αυτόνομοι και ιδιαίτερα έγραψε τους Πλαταιείς ότι θα ξανακτίσει την πόλη τους, γιατί οι πατέρες τους είχαν δώσει τη χώρα τους στους Έλληνες να πολεμήσουν εκεί για την Ελευθερία. (ότι την χώρα οι πατέρες αυτών εναγωνίσασθαι τοις Έλλησιν υπέρ της Ελευθερίας παρέσχον (Πλουτάρχου, Αλέξανδρος 34)

Παράβαλε ομοίως ότι ο Ηρόδοτος (Α, 57- 58 και σε συσχέτιση με το Η, 43) λέει ότι οι Δωριείς είναι το πρώτο φύλο που ξέκοψε από τους βάρβαρους και δημιούργησε ξέχωρο φύλο, το ελληνικό. καθώς και ότι οι Δωριείς είναι ένα έθνος που στην μεν Πελοπόννησο λέγεται δωρικό και στη δε Πίνδο Μακεδνό, Δωρικό τε και Μακεδνόν έθνος .
Παράβαλε ομοίως ότι ο Ησίοδος λέει ότι: Κι η κόρη στον οίκο του ευγενή Δευκαλίωνα, η Πανδώρα με τον πατέρα Δία, τον οδηγό των Θεών όλων, σμιγμένη στην αγάπη γέννησε το χαιρομαχητή Γραικό. Η ίδια συλλαμβάνουσα από το Δία γέννησε στον κεραυνόχαρο δυο γιους, τον Μάγνητα και το Μακηδόνα το αλογόχαρο, που κατοικούσαν στα δώματα γύρω από την Πιερία και τον Όλυμπο. Κι ο Μάγνης (γένησε) το Δίκτη και Πολυδέκτη. Και από τον Έλληνα το φιλοπόλεμο βασιλιά γεννήθηκαν ο Δώρος κι ο Ξούθος και ο αλογόχαρος Αίολος….. (Ησίοδος, Κατάλογος γυναικών ή Ηοίαι 1-6).
Επομένως οι Μακεδόνες ήσαν αδέλφια με τους Γραικούς (=Έλληνες) και τους Μάγνητες (= Θεσσαλούς), Παράβαλε και Πρότερον μεν Γραικοί νυν δε Έλληνες (Αριστοτέλης)
2) Το ότι οι Μακεδόνες μίλαγαν και έγραφαν πάντα Ελληνικά αδιάψευστοι μάρτυρες είναι και οι Μακεδονικές επιγραφές (βλέπε π.χ. εδώ τη Μακεδονική επιγραφή από τα αφιερώματα των Μακεδόνων στην Αθηνά Πολιάδα) και τα μακεδονικά νομίσματά, βλέπε π.χ. εδώ νόμισμα του Φιλίππου), Και που όπως βλέπουμε σ’ αυτά, οι Μακεδόνες και μίλαγαν και έγραφαν ελληνικά και είχαν ίδια θρησκεία, ίδιες συνήθειες, ίδια ήθη και έθιμα με τους άλλους Έλληνες.
Πέρα αυτών παράβαλε και ότι οι αρχαίοι συγγραφείς λένε ξεκάθαρα ότι οι Μακεδόνες μιλούσαν και έγραφαν ελληνικά:«‘Έτσι, λοιπόν, ο Αλέξανδρος υιοθέτησε και για τον εαυτόν του τον τρόπο ζωής των ανθρώπων της περιοχής. Γι αυτό και αφού επέλεξε τριάντα χιλιάδες παιδιά και έδωσε διαταγή να μάθουν ελληνικά και την άσκηση με τα μακεδονικά όπλα και όρισε πολλούς επιθεωρητές». (Πλουτάρχου Αλέξανδρος, 47
Εκεί (στην Ινδία) είδαν κάποιον που φορούσε Ελληνική χλαμύδα, φερόταν όπως οι Έλληνες και μιλούσε Ελληνικά. Οι πρώτοι που τον είδαν λένε ότι έβαλαν τα κλάματα. Τόσο αναπάντεχο τους φάνηκε, μετά από τόσες συμφορές, να αντικρύσουν ένα Έλληνα και να ακούσουν την ελληνική γλώσσα. Τον ρώτησαν από πού έρχεται και ποιος είναι. Τους είπε ότι είχε φύγει από το στρατόπεδο του Αλέξανδρου και ότι το στρατόπεδο και ο ίδιος ο Αλέξανδρος δεν είναι μακριά. Χειροκροτώντας και φωνάζοντας πήγαν στον Νέαρχο (Αρριανός, Ινδική, 4,33, σελίδα 195
Τότε, αφού ο Αλέξανδρος μίλησε για πολύ στους Θεσσαλούς και στους άλλους Έλληνες, καθώς του έδιναν θάρρος φωνάζοντας να τους οδηγήσει εναντίον των βαρβάρων (Πλουτάρχου Μ. Αλέξανδρος 33)
…οι Αιτωλοί, οι Ακαρνανοί και οι Μακεδόνες, άνδρες ομοίας γλώσσης, ενωμένοι ή χωρισμένοι λόγω ασήμαντων αιτιών οι οποίες εμφανίζονται από καιρού εις καιρόν… (Λίβιος, Ιστορία της Ρώμης, βιβλίον ΧΧΧ παρ. ΧΧΙΧ).
Και διαβάζοντας την επιγραφή (του τάφου του Κύρου), ο Αλέξανδρος διέταξε να τη χαράξουν πιο κάτω με ελληνικά γράμματα και να γράψουν:’Άνθρωπε, όποιος κι αν είσαι κι όπου κι αν πας θα έρχεσαι, γιατί ξέρω πως θα έλθεις, εγώ είμαι ο Κύρος που πήρα την εξουσία για τους Πέρσες. Μη με ζηλέψεις λοιπόν γι αυτό το λίγο χώμα που καλύπτει το σώμα μου (Πλούταρχος Αλέξανδρος 69)
Απλώς, επειδή η αρχαία Ελλάδα δεν ήταν ένα ενιαίο κράτος, αλλά πάρα πολλά, το κάθε ένα από αυτά είχε αναπτύξει και τη δική του γλώσσα (σήμερα λέμε διάλεκτο): Μακεδονική, Αττική, Κρητική κ.τ.λ. - ο λόγος και για τον οποίο οι αρχαίοι συγγραφείς λένε π.χ.: Ο Αλέξανδρος ανεβόα Μακεδονιστί., γλώσσα Μακεδονική γλώσσα ελληνική (= η κοινή) κ.α., αλλά και π.χ.: Φίλιππος ο Μακεδών, ο Μίνωας ο Κρης, Διόδωρος ο Σικελιώτης, Απολλόδωρος ο Αθηναίος κ.α. Η διαφορά που έχει η γλώσσα των Μακεδόνων από τις άλλες ελληνικές ήταν λέει η εξής: Οι Δέλφιοι δεν χρησιμοποιούν το Β στη θέση του φ, όπως οι Μακεδόνες που λένε Βίλιππος, Βαλακρός και Βερονίκη, αλλά αντί του π. Έτσι αυτοί λένε φυσικά το πατείν βατείν και το πικρον βικρόν. Οβύσους (= μήνας χρησμών) λοιπόν, είναι Οπυσούς…
Χοντρικά οι αρχαίες ελληνικοί διάλεκτοι-γλώσσες ήσαν η Δωρική (τη μίλαγαν Σπαρτιάτες, Μακεδόνες, Κορίνθιοι κ.α.), η Ιωνική (μίλαγαν οι Αθηναίοι, νησιώτες κ.α.) και η Αιολική (μίλαγαν οι Θεσσαλοί κ.α.). Κάτι που ισχύει, λίγο ή πολύ, ακόμη και σήμερα, πρβ π.χ. Ιντα κάνεις (κρητικά) = Τι κάνεις (κοινά) κ.α.

3) Η ιστορία δεν γράφεται ούτε με σημερινούς ιστορικούς ( Τραχύμαχο κ.α.), αλλά με τις μαρτυρίες των αρχαίων συγγραφέων και λοιπών επίσημων πηγών και οι οποίες, όπως είδαμε πιο πριν, λένε ξεκάθαρα ότι η Μακεδονία και οι Μακεδόνες είναι Ελλάδα και Έλληνες.
Έπειτα ασφαλή πορίσματα και μάλιστα για την καταγωγή ενός λαού δεν είναι δυνατόν να βγουν από μια και μόνο επιγραφή που βρέθηκε σε κάποιο χώρο του, ακόμη και αν αυτή είναι γνήσια, γιατί κάλλιστα η επιγραφή αυτή μπορεί να έχει εισαχθεί εκεί από κάπου αλλού ή να γράφτηκε σκόπιμα ή να είναι γραμμένη, το πιο πιθανό, από κάποιο εισβολέα και μετά έφυγε. Σημειώνεται επίσης ότι το περιεχόμενο της εν λόγω επιγραφής μιλά για γεγονότα που αφενός είναι άσχετα με τη καταγωγή των Μακεδόνων και αφετέρου δε διασταυρώνονται από άλλη πηγή.

4) Οι αρχαίοι συγγραφείς λένε ότι οι Μακεδόνες όχι μόνο δεν ήσαν Ιλλυριοί στην καταγωγή, αλλά είχαν και σκλαβωθεί από αυτούς και ο Φίλιππος ήταν εκείνος που τους ελευθέρωσε και στη συνέχεια έκανε την Μακεδονία κυρία πολλών και μεγάλων εθνών και πόλεων, ενώ ο ίδιος ανέλαβε την ηγεμονία όλης της Ελλάδας, πρβ: Παραλαβών (ο βασιλεύς Φίλιππος του Αμύντα) την Μακεδονίαν δουλευουσαν Ιλλυριείς πολλών και μεγάλων εθνών και πόλεων κυρίαν εποίησε και ένεκα τοις αυτού ικανότητας και μόνο ηγεμών της Ελλάδος ανέλαβε= έχοντας ο βασιλιάς Φίλιππος παραλάβει τη Μακεδονία σκλαβωμένη στους Ιλλυριούς, την έκανε κυρία πολλών και μεγάλων εθνών και πόλεων. Ένεκα της ικανότητάς του και μόνο, ανέλαβε την ηγεμονία όλης της Ελλάδας (Διόδωρος 16.1)

Παράλαβε ομοίως ότι οι Μακεδόνας συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς, αγώνες που επιτρέπονταν μονάχα σε Έλληνες και ότι την ημέρα που γεννήθηκε ο Μ. Αλέξανδρος ηττήθηκαν σε μεγάλη μάχη από τον Παρμενίωνα οι Ιλλυριοί: Το ότι ο Αλέξανδρος ως προς την καταγωγή από την πλευρά του πατέρα του ήταν απόγονος του Ηρακλή, μέσω του Κάρανου και από πλευρά της μάνας της μητέρας του απόγονος του Αιακού, μέσω του Νεοπτολέμου, είναι πλέον αποδεκτά…. Και στο Φίλιππο, που μόλις είχε κυριεύσει την Ποτίδαια ήρθαν ταυτόχρονα τρία μηνύματα. Το πρώτο, ότι οι Ιλλυριοί νικήθηκαν από τον Παρμενίωνα σε μεγάλη μάχη, το δεύτερο ότι με άλογο ιππασίας νίκησε στους Ολυμπιακούς αγώνες και το τρίτο πως γεννήθηκε ο Αλέξανδρος (Πλουτάρχου Αλέξανδρος 1 – 3).


5) Είναι ψευδές ότι ο Ηρόδοτος χαρακτηρίζει το βασιλιά Αλέξανδρο Α΄ της Μακεδονίας (498-454 π.Χ.) φιλέλληνα και ως εξ αυτού οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες. Η αλήθεια είναι ότι ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Πέρσης Μαρδόνιος άκουσε ότι ο Αλέξανδρο Α’ της Μακεδονίας ήταν «πρόξενος και ευεργέτης των Αθηναίων» (και φυσικά δεν λέει ότι ο Αλέξανδρος Α ήταν φιλέλληνας), πρβ: Ο Μαρδόνιος, αφού ανέγνωσε ό,τι έλεγαν οι χρησμοί, μετά από αυτά έστειλε άγγελο στην Αθήνα, τον Αλέξανδρον, το γιο του Αμύντα, άνδρα Μακεδόνα. Διάλεξε αυτόν, διότι αφενός οι Πέρσες ήσαν συγγενείς του (διότι κάποια αδελφή του Αλέξανδρου, τη Γυγαίην, θυγατέρα του Αμύντα, έλαβε γυναίκα ο Βούβαρης ο Πέρσης από την οποία γεννήθηκε στην Ασία ο Αμύντας….. και αφετέρου διότι ήκουσε ότι αυτός ήταν πρόξενος και ευεργέτης των Αθηναίων (πρόξεινος τε ειη και ευεργέτης) και έτσι θα έπειθε τους Αθηναίους να γίνουν σύμμαχοι… (Ηρόδοτος Η, 136 - 139).
Πέρα αυτού και ακόμη κι αν έλεγε ότι ο Αλέξανδρος Α΄ ήταν φιλέλληνας πάλι μέσω αυτής της αναφοράς δεν μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες, γιατί αφενός υπάρχουν και Έλληνες που υπεραγαπούν την Ελλάδα και αφετέρου παλιά Ελλάδα λέγονταν μόνο η περιοχή κάτω από τη Θεσσαλία και κάτω (ήταν κάτι ως σήμερα Ελλάδα και Κύπρος).

6) Είναι ψευδές ότι ο Ηρόδοτος αναφέρεται στην αρχική άρνηση των Ελλήνων αθλητών να δεχθούν τη συμμετοχή του βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ στους Ολυμπιακούς αγώνες, Απλώς, επειδή η Μακεδονία απέχει πάρα πολύ από την Ολυμπία και συνάμα μεταξύ Μακεδονίας και Πελοποννήσου παρεμβάλλεται δύσβατη περιοχή, οι Μακεδόνες δε συμμετείχαν από την αρχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πρώτος Μακεδόνας που πήρε απόφαση οι Μακεδόνες και ο ίδιος να συμμετέχουν στους Ο.Α. ήταν ο των Μακεδόνων Αλέξανδρος Α, ο οποίος, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, έλαβε μέρος στην 80η Ολυμπιάδα, το 460 π.Χ., έτρεξε στο αγώνισμα στάδιο και τερμάτισε μάλιστα ίδια με τον πρώτο. Και επειδή ήταν ο πρώτος Μακεδόνας που συμμετείχε στους Ο.Α., οι Ελλανοδίκες, όπως ήταν φυσικό του έκαναν έλεγχο για το αν πληροί ή όχι τις προϋποθέσεις, κάτι ως γίνεται σαφώς και σήμερα στις αντίστοιχες αθλητικές συναντήσεις, πρβ: Πως Έλληνες είναι αυτοί οι απόγονοι του Περδίκκα, όπως λένε κι οι ίδιοι, κι εγώ προσωπικά είμαι σε θέση να το ξέρω, αλλά στη συνέχεια της ιστορίας μου θα αποδείξω πως είναι Έλληνες και επιπλέον και οι οργανωτές των αγώνων των Ελλήνων που γίνονται στην Ολυμπία αυτή την απόφαση έβγαλαν. Γιατί, όταν ο Αλέξανδρος, πήρε την απόφαση να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες και κατέβηκε γι αυτό το σκοπό, οι Έλληνες που ήταν αντίπαλοί του σε αγώνα δρόμου ήθελαν να τον αποκλείσουν με τον ισχυρισμό πως ο αγώνας δεν είναι για βάρβαρους αθλητές, αλλά για Έλληνες. Κι ο Αλέξανδρος, επειδή απέδειξε πως η καταγωγή του ήταν από το Άργος κι οι κριτές παραδέχτηκαν πως είναι Έλληνας, πήρε μέρος στο αγώνισμα δρόμου ενός σταδίου και τερμάτισε στον ίδιο χρόνο με τον πρώτο. (Ηρόδοτος Ε 17-22)
Έπειτα στους Ολυμπιακούς αγώνες, δεν συμμετείχαν μόνο οι βασιλιάδες των Μακεδόνων, αλλά και οι ίδιοι οι Μακεδόνες, κάτι που δε θα συνέβαινε, αν οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες. Μακεδόνες Ολυμπιονίκες ήσαν π.χ.: Ο βασιλιάς Αλέξανδρος Α, στην 80η Ολυμπιάδα, το 460 π.Χ. έτρεξε το Στάδιο και ήλθε δεύτερος με διαφορά στήθους. Ο βασιλιάς Αρχέλαος Περδίκας, αγωνίσθηκε στην 93η Ολυμπιάδα, το 408 π.Χ. και κέρδισε στους Δελφούς στο αγώνισμα των τεθρίππων. Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ αναδείχθηκε τρεις φορές Ολυμπιονίκης. Στην 106η Ολυμπιάδα, το 356 π.Χ. έτρεξε με το άλογό του. Στην 107η Ολυμπιάδα, το 352 π.Χ. έτρεξε με τα τέθριππά του. Στην 108η Ολυμπιάδα, το 348 π.Χ., νίκησε στη συνωρίδα. Ο Κλίτων νίκησε στο Στάδιο στην 113η Ολυμπιάδα, το 328 π.Χ. Ο Δαμασίας ο Αμφιπολίτης έτρεξε το Στάδιο και νίκησε στην 115η Ολυμπιάδα, το 320 π.Χ. Ο Λάμπου ο Φιλιππίσιος, αναδείχθηκε νικητής τεθρίππων στην 119η Ολυμπιάδα, το 304 π.Χ. Ο Αντίγονος έτρεξε το Στάδιο και νίκησε στην 122η Ολυμπιάδα, το 292 π.Χ. και στην 123η Ολυμπιάδα το 288 π.Χ. Ο Σέλευκος έτρεξε το Στάδιο και νίκησε στην 128η Ολυμπιάδα, το 268 π.Χ. Στην 128η Ολυμπιάδα, το 268 π.Χ., νίκησε μια γυναίκα από τη Μακεδονία στο αγώνισμα των συρομένων από πώλους αρμάτων (συνωρίδα πώλων). Ο Παυσανίας αναφέρει «νικητές λένε πως αναδείχθηκαν στη συνωρίδα μια γυναίκα Βελεστίχη από την παραθαλάσσια Μακεδονία.
Παράβαλε ομοίως ότι ο Πλούταρχος λέει ότι ο Φίλιππος, πατέρας του Μ. Αλέξανδρου, χάραζε στα νομίσματα τις νίκες των αρμάτων του στην Ολυμπία (βλέπε Πλούταρχου Αλέξανδρος 4), καθώς και ότι ο Παρμενίων, στρατηγός του Φιλίππου και Μ. Αλέξανδρου, νίκησε με άλογο ιππασίας στους Ολυμπιακούς αγώνες (βλέπε Πλουτάρχου, Αλέξανδρος 3).

7) Είναι ψευδές ότι ο Θουκυδίδης χαρακτηρίζει βάρβαρους τους Μακεδόνες, άρα δεν ήσαν Έλληνες. Η αλήθεια είναι ότι ο Θουκυδίδης δεν ονομάζει τους Μακεδόνες Έλληνες (επειδή Ελλάδα τότε λέγονταν μόνο η περιοχή από τον Όλυμπο και κάτω και που ήταν κάτι ως σήμερα που λέμε Ελλάδα και Κύπρος), όμως τους λογαριάζει – θεωρεί εξ ίσου Έλληνες, αφού από τη μια αναφέρει ότι οι Μακεδόνες και οι Πελοποννήσιοι οι Δωριείς σύμφωνα με τον Ηρόδοτο) ήταν σύμμαχοί και από την άλλη δεν τους κατονομάζει βάρβαρους πλην μόνο όσοι δεν ήσαν ούτε Μακεδόνες ούτε Έλληνες, όπως τους Ιλλυριούς, τους Χάονες, τους Πέρσες κ.α., πρβ (μετάφραση Ελ. Βενιζέλου): Ο στρατός του (Κνίδου) περιελάμβανεν Έλληνας μεν Αμπρακιώτας και Λευκαδίους, και Ανακτόρους και τους χιλίους Πελοποννησίους, επι κεφαλής των οποίων είχεν έλθει ο ίδιος, βαρβάρους δε χιλίους Χάονας, οι οποίοι, αβασίλευτοι όντες, είχαν αρχηγούς τον Φώτυον και τον Νικάνορα, οι οποίοι κατήγοντο από το αρχοντικόν γένος που ήσκει ενιαυσίως την αρχήν. Μαζί με τους Χάονας εξεστράτευσαν και οι Θεσπρωτοί, οι οποίοι ήσαν επίσης αβασίλευτοι…….. Και ο Περδίκκας είχε στείλει, εν αγνοία των Αθηναίων χιλίους Μακεδόνας, οι οποίοι όμως έφθασαν πολύ αργά. Με τον στρατόν αυτόν ήρχισεν ο Κνήμος την πορείαν του, χωρίς να περιμείνη τον στόλον που ανεμένετο από την Κόρινθον (Θουκυδίδης 2, 80).
Και όταν ενύκτωσε, εις από τους ανεξήγητους εκείνους πανικούς, εις τους οποίους υπόκεινται μεγάλοι στρατοί, κατέλαβεν αμέσως τους Μακεδόνας και το πλήθος των βαρβάρων (οι μεν Μακεδόνες και το πλήθος των βαρβάρων ευθύς φοβηθέντες, όπερ φιλεί μεγάλα στρατόπεδα), και επειδή ενόμισαν ότι οι επερχόμενοι εχθροί ήσαν πολλαπλάσιοι, από ό,τι πραγματικώς ήσαν και ότι φθάνουν από στιγμής εις στιγμήν, ετράπησαν αιφνιδίως εις φυγήν, κατευθυνόμενοι εις τα ίδια…..(Θουκυδίδης Δ 124 – 126)

8) Είναι ψευδές ότι ο Δημοσθένης αποκάλεσε τους Μακεδόνες βάρβαρους, άρα οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες. Η αλήθεια είναι ότι ο Δημοσθένης αποκάλεσε βάρβαρο μόνο το βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο (βλέπε: Ολυνθιακός Γ 16, Κατά Φιλίππου Γ 31, Κατά Φιλίππου Α 10 ) και αυτό όχι για την καταγωγή του (αφού ο Φίλιππος ήταν στην καταγωγή Αργείος), αλλά για την ηγεμονική συμπεριφορά του, επειδή κάνει λέει πράγματα όσο αφορά στις σχέσεις τους με τους άλλους Έλληνες ή στον τρόπο που σκέφτεται να ηγεμονεύσει των Ελλήνων που δεν αρμόζουν σε Έλληνες, αλλά σε βάρβαρους. Μάλιστα ο Δημοσθένης αποκαλεί το Φίλιππο όχι μόνο βάρβαρο, αλλά και αλλόφυλο (Περί Στεφάνου, 185), φαύλο, αλαζόνα, πλεονέκτη, αναιδή, εχθρό των Αθηναίων (Κατά Φιλίππου Α 9-10), εχθρό της δημοκρατίας και του πολιτεύματος και… και…(Επιστολή Φιλίππου, Περί των εν Χερονήσω κ.α.) που δείχνει πεντακάθαρα ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με εθνολογία, αλλά με πολιτισμό και πολιτική.
Ειδικότερα οι βασικές αιτίες που ο Δημοσθένης αποκαλεί με τα επίθετα αυτά το Φίλιππο είναι: Α) Το ότι ο Φίλιππος αποσπούσε περιοχές και πόλεις που ανήκαν σε άλλους Έλληνες και φυσικά και στους Αθηναίους, όπως π.χ. την Όλυνθο, τη Μεθώνη, Απολλωνία και τριάντα ακόμη πόλεις στη Θράκη που κατάστρεψε λέει με μανία ο Φίλιππος. Η Όλυνθος ήταν λέει πόλη που την κατοικούσαν Έλληνες το γένος με καταγωγή από τη Χαλκίδα της Εύβοιας, η οποία ήταν αποικία των Αθηναίων. Β) Το ότι αφενός δεν ήταν δημοκρατικός, όπως ήταν ο Δημοσθένης, αλλά τύραννος (χουντικός θα λέγαμε σήμερα) και αφετέρου επειδή ο Φίλιππος επέμβαινε, είτε δια της βίας είτε με τεχνάσματα, στις άλλες ελληνικές πόλεις και άλλαζε τους άρχοντες με φιλικά προς αυτόν διακείμενους (δηλαδή τοποθετούσε τυραννικά καθεστώτα), ώστε να ηγεμονεύσει σε κάποια στιγμή σε όλους τους Έλληνες αντί των Αθηναίων.
Λέει ο Δημοσθένης (σε νέα ελληνική από τις εκδόσεις Κάκτος):
Α) Με ρητορικό ερώτημα: Δεν κατέλαβε ο άνθρωπος αυτός όλες τις κτήσεις μας; Αν γίνει κύριος αυτής της περιοχής, δεν θα υποστούμε τον χειρότερο εξευτελισμό απ όλους; Δεν πολεμούν εναντίον του εκείνοι, στους οποίους είχαμε υποσχεθεί ότι θα τρέξουμε να τους σώσουμε, αν εμπλέκονταν σε πόλεμο μαζί του; Δεν είναι εχθρός μας; Δεν κατέχει εδάφη μας; Δεν είναι βάρβαρος; Δεν είναι ό,τι μπορεί να πει κάποιος; (Δημοσθένης, Ολυνθιακός Γ 15-17).
Κάτι που σε ελεύθερη απόδοση έχει ως εξής: Αφού ο άνθρωπος αυτός κατέλαβε όλες τις κτήσεις μας; Αφού …. Άρα είναι εχθρός μας; … άρα είναι βάρβαρος και ό,τι μπορεί να πει κάποιος.
Β) Με περιφρόνηση ή αμετροεπρέια επικριτική: Κι όμως, κανένας δεν οργίζεται εναντίον του Φιλίππου και της συμπεριφοράς του, που όχι μόνο Έλληνας δεν είναι, που όχι μόνο δεν έχει τίποτε ταιριαστό σε Έλληνα, αλλά δεν είναι καν βάρβαρος με καταγωγή από κάποιο καλό τόπο, αλλά ένας ολέθριος Μακεδόνας, από μέρος απ΄ όπου παλιότερα δεν μπορούσες ν’ αγοράσεις ούτε δούλο της προκοπής. Και πόσο υπολείπεται από έσχατη αναίδεια; Εκτός από την καταστροφή των πόλεων. Δεν προεδρεύει στους Πυθικούς αγώνες. Τους κοινούς αγώνες των Ελλήνων και αφού δεν μπορεί να παραστεί ο ίδιος, ε δεν στέλνει τους δούλους του ως αγωνοθέτες; (Δημοσθένης, Κατά Φιλίππου Γ 31).
Όπως βλέπουμε και εδώ δεν έχουμε φυλετικά ή εθνολογικά κριτήρια, αλλά συμπεριφορά, γιατί, αν ο Φίλιππος δεν ήταν Έλληνας, ο Δημοσθένης δεν θα ανέφερε ότι ο Φίλιππος ήταν αρχηγός Ελλήνων. Απλώς εδώ ο Δημοσθένης δείχνει αμετροέπεια και καταφέρεται επικριτικά-περιφρονητικά, μειωτικά εναντίον των Μακεδόνων.
Γ) Επιχειρηματικά: Δεδομένου ότι ο Φίλιππος ο Μακεδών και στο παρελθόν παραβίασε τους όρους της ειρήνης που συνομολογήθηκε ανάμεσα σε αυτόν και το λαό της Αθήνας, περιφρονώντας τους όρκους του και τις αρχές της δικαιοσύνης που αναγνωρίζουν όλοι οι Έλληνες, σφετερίζεται πόλεις που δεν του ανήκουν και μάλιστα κατέκτησε με πόλεμο ορισμένες που ανήκουν στους Αθηναίους, χωρίς να αδικηθεί προηγουμένως από τον Αθηναϊκό λαό, μεγαλώνει ολοένα τη βιαιότητα και την ωμότητά του, αφού σε μερικές ελληνικές πόλεις τοποθετεί φρουρές και ανατρέπει το πολίτευμα, άλλες τις μετατρέπει σε ερείπια, πουλώντας τους κατοίκους της ως δούλους ………….… το να κυβερνώνται (οι Αθηναίοι) από άνθρωπο αλλόφυλο και να χάσουν την ηγεμονία είναι ανάξιο και της δόξας των Ελλήνων και της αρετής των προγόνων μας ( Δημοσθένης Περί Στεφάνου 181-185)
Όπως βλέπουμε εδώ, επειδή ο Φίλιππος παραβίασε τους όρους ειρήνας κ.τ.λ.. μεταξύ Μακεδόνων και Αθήνας, προκειμένου ο ίδιος να καταστεί δυνατός και έτσι να ηγεμνονεύσει στο τέλος των Ελλήνων αντί των Αθηνών, ο Δημοσθένης δείχνει αμετροέπεια, όμως δικαιολογημένη, και καταφέρεται επικριτικά-περιφρονητικά στο Φίλιππο.
Ας σημειωθεί ότι χαρακτηρισμοί του Δημοσθένη αφενός προέρχονται από σφοδρό, πολιτικό και τοπικό, πολέμιο και αφετέρου λέγονται κατά τη στιγμή της όξυνσης της αντιδικίας. Είναι δηλωτικοί χαρακτηρισμοί της οργής του ομιλητή για τη συμπεριφορά του Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου έναντι των Αθηναίων και άλλων Ελλήνων και όχι σχόλια για την καταγωγή του Φιλίππου.
Πιο απλά ακόμη, μετά την άνοδο των Μακεδόνων, κάτι ως συμβαίνει και σήμερα με την άνοδο της Αμερικής, τόσο στην Αθήνα όσο και στις άλλες ελληνικές πόλεις σχηματίστηκαν παρατάξεις που άλλες ήσαν φιλομακεδονικές και άλλες όχι. Στις μη φιλομακεδονικές παρατάξεις ανήκε ο Δημοσθένης εξ ου και όλα όσα καταμαρτυρεί εναντίον των ηγεμόνων τους.

9) Είναι ψευδές ότι ο Αρριανός κάνει Εθνοτική αντιδιαστολή μεταξύ Μακεδόνων και Ελλήνων λέγοντας λέει "Μακεδόνες και Έλληνες" (Αρριανός: Αλεξάνδρου Ανάβασις), γιατί ο ίδιος, όπως είδαμε πιο πριν, λέει ότι οι Μακεδόνες ήσαν Έλληνες, καθώς και ότι οι Έλληνες πλην των Σπαρτιατών συναθροισθέντες στον ισθμό εξέλεξαν τον Αλέξανδρο ως αυτοκράτορα και στρατάρχη όλων των Ελλήνων. Άλλωστε, καθώς λένε Πλούταρχος και Αρριανός, η εκστρατεία κατά των Περσών με τον Αλέξανδρο δεν την έκαναν μόνο οι Μακεδόνες, αλλά όλοι οι Έλληνες (Αθηναίοι, Κορίνθιοι κ.τ.λ., πλην των Λακεδαιμονίων).
Ομοίως είναι ψευδές ότι ο Ισοκράτης λέει ότι οι Μακεδόνες δεν είναι του αυτού γένους με τους Έλληνες ή τη φράση "Μακεδόνες ουχ ομόφυλον των Ελλήνων γένος" , αφού αφενός λέει το αντίθετο και αφετέρου προτρέπει-παρακαλεί το βασιλιά Φίλιππο της Μακεδονίας (σε αντίθεση με το Δημοσθένη) να γίνει ο πρωτεργάτης της συμφιλίωσης των ελληνικών πόλεων-κρατών (Αθηναίων, Μακεδόνων, Σπαρτιατών κ.α.) και της εκστρατείας εναντίον των βαρβάρων της Ασίας, πρβ: όμως η τύχη χάρισε σε σένα (Φίλιππε) μεγάλη εξουσία και σου πρόσφερε … όση σε κανέναν άλλο Έλληνα… Θέλω συγκεκριμένα να σε προτρέξω να γίνεις ο πρωτεργάτης της ένωσης της συμφιλίωσης των Ελληνικών πόλεων και τις εκστρατείας εναντίων των βαρβάρων (Μέλλω γαρ σοι συμβουλεύειν προστήναι της τε των Ελλήνων ομόνοιας και επί των βαρβάρων στρατείας) (Ισοκράτης Φίλιππος 11)
Απλώς ο Ισοκράτης αναφέρει στο Φίλιππο της Μακεδονίας ορισμένα κατά τη γνώμη του άσχημα πράγματα που ισχύουν στους Έλληνες, ώστε να τα λάβει υπόψη του και έτσι να μπορέσει να βρει τρόπο να τους ενώσει, τα εξής: ο δε τον μεν τόπον τον Ελληνικόν όλως είασε, την δ’ εν Μακεδονία βασιλείαν, κατασχείν επεθύμησεν: ηπίστατο γαρ τους με Έλληνας ουκ ειθισμένους υπομένειν τας μοναρχίας τους δ’ άλλους ου δυναμένους άνευ της τοιαύτης δυναστείας διοικείν τον βίον τον σφέτερον αυτων……. και την βασιλείαν γεγενήσθαι πολύ των άλλων εξηλλαγμένην: μόνους γαρ Ελλήνων ουχ ομοφύλου γένους άρχειν αξιώσας μόνος και διαφυγειν ηδυνήθη τους κινδύνους τους περί τας μοναρχίας γιγνομένους. (Ισοκράτης Φίλιππος 105-107) = στα νέα ελληνικά: «Για τα άλλα, όμως, πιστεύω ότι και ο πατέρας σου (ο Αμύντας Β) και ο ιδρυτής της δυναστείας σας (ο Περδίκκας Α’) και ο γενάρχης σας (ο Ηρακλής) θα άκουγε αυτά που λέω…. Εκείνος (ο Ηρακλής) άφησε τις ελληνικές περιοχές και θέλησε να ιδρύσει το βασίλειο του στη Μακεδονία, καθώς ήξερε ότι οι Έλληνες δε συνηθίζουν να υπομένουν τη μοναρχία , ενώ οι άλλοι λαοί δεν μπορούν να ρυθμίσουν τη ζωή τους χωρίς αυτό το πολίτευμα. ….. Ήταν ο μόνος Έλληνας (ο Ηρακλής) που δεν θέλησε να γίνει βασιλιάς ομοφύλων του και ο μόνος που γλίτωσε από τους κινδύνους που εμφανίζονται στα μοναρχικά καθεστώτα….
Φυσικά εδώ ο Ισοκράτης δεν υπονοεί ότι οι Μακεδόνες δεν είναι Έλληνες, γιατί αν ήταν έτσι, δε θα έλεγε ο ίδιος όλα αυτά που είδαμε λέει πιο πριν (δηλαδή ότι ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππο πρέπει να γίνει ο πρωτεργάτης της ένωσης της συμφιλίωσης των Ελληνικών πόλεων κ.τ.λ.), αλλά από τη μια ότι οι Μακεδόνες είναι αφενός διαφορετικό φύλο από τους άλλους Έλληνες (οι Έλληνες ήταν αφενός τέσσερα φύλα και αφετέρου όχι ένα κράτος, αλλά πολλές-κράτη) και αφετέρου διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων (οι Μακεδόνες ήσαν βασιλικοί και οι άλλοι δημοκρατικοί) και από την άλλη ότι άλλο το διαμέρισμα Μακεδονία και άλλο η Ελλάδα. Ελλάδα αρχικά λέγονταν μια περιοχή δίπλα από τη Φθία στη Θεσσαλία, η οποία μαζί με τη Φθία αποτελούσαν το Κράτος του Πηλέα, σύμφωνα με τον Όμηρο. Μετά τα Τρωικά Ελλάδα κατ’ επέκταση ονομάστηκε η Θεσσαλία, η Στερέα Ελλάδα και η Πελοπόννησος. Μετά Ελλάδα λέγονταν και η Μακεδονία. Δηλαδή όταν λέμε Ελλάδα και Μακεδονία είναι κάτι ως λέμε και σήμερα π.χ. Ελλάδα και Κύπρος.
Υπενθυμίζεται επίσης ότι ο Ηρακλής, από τον οποίον έλεγαν ότι κατάγονταν οι βασιλιάδες της Μακεδονίας, ήταν στο γένος Αχαιός ή σωστότερα από το γένος των Περσειδών, το οποίο είχε δημιουργηθεί από την ανάμειξη των Αχαιών της Πελοποννήσου με τους Δαναούς που είχαν έρθει με το Δαναό από την Αίγυπτο στο Άργος, εξ ου και Αργείοι (= οι κάτοικοι του Άργους) = Δαναοί και Αχαιοί, αλλά και Αργείοι = ο βασιλικός οίκος των απογόνων του Ηρακλή. Αντίθετα οι Μακεδόνες ήσαν κατά τον Ηρόδοτο φύλο των Δωριέων και κατά τον Ησίοδο (Ηοία, 1 – 6) αδελφικό φύλο των Γραικών, και Μάγνητων. Επομένως ο βασιλιάς Φίλιππος ως απόγονος του Ηρακλή ήταν άλλου φύλου από αυτό που ήταν οι απλοί Μακεδόνες, καθώς και άλλη περιοχή η Ελλάδα και άλλη η Μακεδονία, όμως περιοχές στις οποίες ζούσαν αδελφικά φύλα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Ισοκράτης λέει ο Ηρακλής άφησε τις ελληνικές περιοχές και θέλησε να ιδρύσει το βασίλειο του στη Μακεδονία» ή ο Ηρακλής ήταν ο μόνος Έλληνας που δεν θέλησε να γίνει βασιλιάς ομοφύλων του (ουχ ομοφύλου γένους άρχειν.) και πήγε στη Μακεδονία κ.τ.λ. (Περισσότερα βλέπε «Το όνομα, η καταγωγή και το έθνος των Ελλήνων)



ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Οι Μακεδόνες έχουν να επιδείξουν επιφανείς προσωπικότητες των Επιστημών , των Γραμμάτων και των Τεχνών, που συνέβαλαν με τα έργα τους στον Ελληνικό Πολιτισμό και στην εξάπλωση του στα βάθη της Ασίας, όπως ο μέγας της διανόησης Αριστοτέλης (από τα Στάγιρα της Χαλκιδικής, προσωπικός δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου), ο φιλόσοφος Δημόκριτος, ο σοφιστής Πρωταγόρας, ο ζωγράφος Πολύγνωτος, ο ποιητής Ηγήμων, ο μαθηματικός Λεωδάμας, ο αρχιτέκτονας Δεινοκράτης , ο λεξικογράφος Αμερίας, ο ιστορικός Καλλισθένης , ο επιγραμματοποιός Νικαίνετος, στρατιωτικός συγγραφεύς Πολύαινος , ο κωμωδιογράφος Ποσείδιππος κ.α. Ο Μ. Αλέξανδρος σε κάθε πόλη, σε κάθε Αλεξάνδρεια που ίδρυε, υποχρεωτικά κατασκεύαζε βιβλιοθήκες (βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας).

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Αναμφισβήτητα σήμερα οι Αμερικάνοι, οι Εγγλέζοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί κ.α. είναι υπερδυνάμεις και τα γράμματα, οι τέχνες και οι επιστήμες, ιδιαίτερα η τεχνολογία, στις χώρες τους βρίσκονται σε πάρα πολύ υψηλά επίπεδα. Ωστόσο ας κάνουμε ένα «φλας μπακ», μέσω των αρχαίων συγγραφέων, για να δούμε πως ήταν πριν η οικουμένη και ποιος τη βοήθησε να αναπτυχθεί.

Ανατρέχοντας στον Πλούταρχο ( Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής ) βλέπουμε να αναφέρει ότι ο Μ. Αλέξανδρος ξεκίνησε να πάει στην Ασία προκειμένου να τιμωρήσει τους Πέρσες επειδή αφενός είχαν δολοφονήσει τον πατέρα του και αφετέρου γιατί πιο πριν είχαν έρθει στην Ελλάδα και είχαν κατασφάξει τους Έλληνες. Φθάνοντας όμως ο Αλέξανδρος εκεί βρήκε ένα κόσμο με ένστικτα θηριώδη, ανθρώπους να τρώνε τους νεκρούς τους, να παντρεύονται και τις μάνες τους, να προσκυνούνε τους βασιλιάδες κ.α.
Προ αυτής της κατάστασης ο Αλέξανδρος, αντί να συνεχίσει λέει να κατακτά και να τιμωρεί τους Πέρσες και τους συμμάχους τους στην Ασία, άρχισε να απελευθερώνει και να εκπολιτίζει. Αποτέλεσμα? Οι προφήτες και κόσμος της Ασίας να τον ανακηρύξει θεό, «παιδίον Διός». Μάλιστα, επειδή ο προφήτης που το ανακήρυξε έτσι τον προσφώνησε λέγοντας ω παιδίος, αντί ω παιδίον, επειδή δεν ήξερε καλά ελληνικά, ο Αλέξανδρος του χαμογέλασε. Λέει συγκεκριμένα ο Πλούταρχος (σε νέα ελληνική από τις εκδόσεις «Κάκτος»):

Οι πρόγονοί σας ήρθαν στη Μακεδονία και στην υπόλοιπη Ελλάδα
και μας προκαλέσατε μεγάλες συμφορές, χωρίς να έχει κάνει
κανείς από εμάς κανένα κακό

Ο Αλέξανδρος διέταξε να στείλουν γράμμα στο βασιλιά των Περσών που έγραφε: Οι πρόγονοί σας ήρθαν στη Μακεδονία και στην υπόλοιπη Ελλάδα και μας προκαλέσατε μεγάλες συμφορές, χωρίς να έχει κάνει κανείς από εμάς κανένα κακό. Τώρα που εγώ έγινα βασιλιάς των Ελλήνων, πέρασα στην Ασία, για να εκδικηθώ τις δικές σας αδικίες…. Εξάλλου, βοηθήσατε τους Περίνθιους που αδικούσαν τον πατέρα μου και ο Ώχος έστειλε στρατό στη Θράκη που την κατείχαμε εμείς. Ο πατέρας μου δολοφονήθηκε με συνωμοσία που οργανώσατε εσείς, όπως οι ίδιοι διαδώσατε με επιστολές σας σ΄ όλο τον κόσμο …… Οι απεσταλμένοι σας κατέστρεψαν τους φίλους μας και προσπάθησαν να καταστρέψουν την ειρήνη, που έφερε στους Έλληνες. Εκστράτευσα λοιπόν εναντίον σου, επειδή εσύ ξεκίνησες την έχθρα…. (Αρριανός Β 14, 4).

Ο Αλέξανδρος αντίθετα, ίδρυσε περισσότερες από εβδομήντα πόλεις
μέσα στις βάρβαρες χώρες, και διέσπειρε σε όλη την Ασία τα ελληνικά,
νικώντας τον απολίτιστο και θηριώδη τρόπο ζωής

Αν όμως εξετάσεις τα αποτελέσματα της διδασκαλίας του Αλέξανδρου, θα διαπιστώσεις ότι έμαθε τους Υρξανούς να παντρεύονται, δίδαξε τους Αραχώσιους να καλλιεργούν τη γη, έπεισε τους Σογδιανούς να φροντίζουν τους γονείς τους και να μην τους σκοτώνουν, και τους Πέρσες να σέβονται τις μητέρες τους και να μην τις παντρεύονται. Πόσο αξιοθαύμαστη είναι η φιλοσοφία, χάρη στην οποία οι Ινδοί λατρεύουν Ελληνικούς Θεούς, και οι Σκύθες θάβουν τους νεκρούς τους και δεν τους τρώνε! Θαυμάζουμε τη δύναμη του Καρνεάδη, που έκανε τον Κλειτόμαχο, ο οποίος προηγουμένως λεγόταν Ασδρούβας, Καρχηδόνιος την καταγωγή, να υιοθετήσει τον Ελληνικό τρόπο ζωή. Θαυμάζουμε το χαρακτήρα του Ζήνωνα, που έπεισε το Διογένη το Βαβυλώνιο να επιδοθεί στη φιλοσοφία. Όταν όμως ο Αλέξανδρος εκπολίτισε την Ασία, ο Όμηρος διαβαζόταν παντού, και τα παιδιά των περσών, των Σουσιανών και των Γεδρωσίων μάθαιναν να απαγγέλνουν τις τραγωδίες του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Ο Σωκράτης, όταν αντιμετώπισε την κατηγορία ότι εισάγει καινά δαιμόνια, καταδικάστηκε εξαιτίας των συκοφαντών που υπήρχαν στην Ασία. Χάρη όμως στον Αλέξανδρο, η Βακτρία και ο Καύκασος προσκύνησαν τους θεούς των Ελλήνων. Ο Πλάτωνας έγραψε ένα μόνο σύγγραμμα για την πολιτειακή οργάνωση και δεν έπεισε κανένα, εξαιτίας της αυστηρότητας του έργου. Ο Αλέξανδρος αντίθετα, ίδρυσε περισσότερες από εβδομήντα πόλεις μέσα στις βάρβαρες χώρες, και διέσπειρε σε όλη την Ασία τα ελληνικά (γράμματα και αξιώματα), νικώντας τον απολίτιστο και θηριώδη τρόπο ζωής (Αλέξανδρος δ’ υπέρ εβδομήκοντα πόλεις βαρβάροις έθνεσιν εγκτίσας και κατασπείρας την Ασία Ελληνικοίς τελεσι της ανημέρου και θηριώδους εκράτησε διαίτης) Λίγοι από εμάς διαβάζουμε τους Νόμους του Πλάτωνα, αλλά δεκάδες χιλιάδων ανθρώπων εφάρμοσαν και εξακολουθούν να εφαρμόζουν τους νόμους του Αλέξανδρου, αποβαίνοντας έτσι πιο ευτυχείς όσοι νικήθηκαν από τον Αλέξανδρο απ΄ ό,τι όσοι απέφυγαν. Και τούτο γιατί τους δεύτερους δεν τους απάλλαξε κανείς από την άθλια ζωή, ενώ τους πρώτους τους ανάγκασε ο νικητής τους να ζουν ευτυχισμένοι Όταν ο Θεμιστοκλής εξόριστος έλαβε μεγάλες δωρεές από το βασιλιά και τρείς πόλεις να του πληρώνουν φόρους, η μια με ψωμί, η άλλη με κρασί και η τρίτη με κρέας, είπε: Παιδιά μου, θα καταστρεφόμαστε, αν δεν είχαμε ήδη καταστραφεί. Έτσι λοιπόν και για τις πόλεις που κατέκτησε ο Αλέξανδρος είναι πιο σωστό να πούμε: Δεν θα είχαν εκπολιτιστεί, αν δεν είχαν νικηθεί. Η Αίγυπτος δεν θα είχε την Αλεξάνδρεια, η Μεσοποταμία τη Σελεύκεια, η Σογδιανή την Προφθασία, η Ινδία τη Βουκεφάλα ούτε ο Καύκασος Ελληνική πόλη, με την ίδρυση των οποίων στις χώρες αυτές εξαλείφτηκε η βαρβαρότητα και το υποδεέστερο στοιχείο μεταβλήθηκε ύστερα από την επαφή του με το ανώτερο. Αν, λοιπόν, οι φιλόσοφοι καυχώνται ότι εξευγενίζουν και κάνουν προσαρμόσιμα τα σκληρά και απαίδευτα στοιχεία τους ανθρώπινου χαρακτήρα, εφόσον ο Αλέξανδρος κατάφερε ν’ αλλάξει τη θηριώδη φύση πάρα πολλών φυλών, εύλογα θα μπορούσε να θεωρηθεί Φιλόσοφος. (Πλουτάρχου Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής, Α, 3 – 7, 328 )

το ελληνικό στοιχείο από την αρετή του
και το βαρβαρικό από τη φαυλότητά του

Ακόμα, η τόσο αξιοθαύμαστη Πολιτεία του Ζήνωνα, του ιδρυτή της τάσης των Στωικών, μπορεί να συνοψιστεί στην εξής μία συνισταμένη: δεν πρέπει να κατοικούμε διαχωρισμένοι σε ξεχωριστές πόλεις και δήμους με διαφορετικούς ο καθένας κανόνες δικαίου, αλλά να θεωρούμε όλους τους ανθρώπους του κόσμου αυτού συμπολίτες και συνδημότες…., αλλά εκείνος που έδωσε στη θεωρία την έμπρακτη μορφή της ήταν ο Αλέξανδρος. Αυτός δηλαδή δεν ακολούθησε τη συμβουλή του Αριστοτέλη να συμπεριληφθεί στους Έλληνες σαν να ήταν ηγέτης τους και στους βάρβαρους σαν να ήταν απόλυτος κύριος τους και να αντιμετωπίζει τους Έλληνες ως φίλους και συγγενείς τους ενώ τους άλλους λαούς σαν να ήταν ζώα ή φυτά. Αν ενεργούσε κατ’ αυτό τον τρόπο, θα γέμιζε την ηγεμονία του με αναρίθμητους πολέμους, εξορίες και υπονομευτικές στάσεις. Εκείνος αντίθετα, πίστευε ότι ήρθε ως κοινός Θεόσταλτος συμφιλιωτής και ειρηνοποιός για όλο τον κόσμο, και για τούτο εξανάγκαζε δια των όπλων όσους δεν μπορούσε να πείσει δια του λόγου να ενωθούν μαζί του, και συνένωσε σε ενιαίο σώμα τους ανθρώπους από τους διάφορους τόπους, ενώνοντας και αναμειγνύοντας σαν σε κύπελλο φιλίας τους τρόπους ζωής, τα ήθη, τους γάμους και τις συνήθειές τους.
Όρισε σε όλους να θεωρούν πατρίδα τους την οικουμένη, ακρόπολη τους το στρατόπεδό του, συγγενικούς τους όλους τους καλούς ανθρώπους και ξένους τους κακούς. Δεν τους άφησε να διακρίνουν ανάμεσα σε Έλληνες και βάρβαρους με βάση τη χλαμύδα και την πέλτη, το σπαθί ή τον μανδύα, αλλά όρισε να διαπιστώνεται το ελληνικό στοιχείο από την αρετή του και το βαρβαρικό από τη φαυλότητά του (Το μεν Ελληνικόν αρετήν το δε βάρβαρον κακίαν τεκμαίρεσθαι) , ενώ τα ενδύματα, τα φαγητά, οι γάμοι και ο τρόπος ζωής θεωρούνταν κοινά για όλους, αναμεμειγμένα σε ενιαίο σύνολο με τους δεσμούς τους αίματος και της τεκνοποιίας. (Πλουτάρχου Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής, Α, 3 – 7, 329 )

Αρκετοί λένε πως ο προφήτης των βαρβάρων, επειδή ήθελε να τον χαιρετίσει στα ελληνικά, λόγω φιλοφροσύνης λέγοντας ω παιδίον αντί για το νι χρησιμοποίησε από βαρβαρισμό το σίγμα στο τελευταίο φθόγγο και είπε ω παιδίος, χαροποιώντας τον Αλέξανδρο με το λάθος του λόγου του, διαδόθηκε ότι τον προσφώνησε παδί του Δία (Ένιοι δε φασα τον με προφήτην ελληνικά βουλόμενος προσειπείν μετά τινος φιλοφροσύνης ω παιδίος)…(Πλουτάρχου, Αλέξανδρος 27)


Κάποιος, βέβαια, μπορεί να πει ότι όλα αυτά που λέει ο Πλούταρχος είναι φανταστικές κακοήθειες. Ωστόσο δεν είναι έτσι, γιατί:
1) Ανατρέχοντας στον Αρριανό βλέπουμε το Μακεδόνα φιλόσοφο Καλλισθένη να λέει (παρουσία του Μ. Αλέξανδρου, στον άλλο φιλόσοφο Ανάξαρχο, όταν ο τελευταίος πρότεινε να προσκυνούν Έλληνες και βάρβαροι το Μ. Αλέξανδρο): Θυμήσου ότι δε συμβουλεύεις και δεν συναναστρέφεσαι τον Καμβύση ή τον Ξέρξη, αλλά το γιο του Φιλλίπου, απόγονο του Ηρακλή και του Αιακού, που οι πρόγονοί του ήρθαν από το Άργος στη Μακεδονία και κυβέρνησαν τους Μακεδόνες όχι με τη βία, αλλά με νόμο. Και οι Έλληνες δεν απέδωσαν θεϊκές τιμές στον Ηρακλή όσο ακόμη ήταν ζωντανός και όταν απέθανε, περίμεναν να επιτρέψει ο Θεός των Δελφών την αποθέωσή του. Κι αν ακόμη πρέπει να σκεφτόμαστε όπως οι βάρβαροι, επειδή βρίσκουμε σε βαρβαρική γη, εγώ Αλέξανδρε απαιτώ από σένα να θυμηθείς την Ελλάδα, που για χάρη της έκανες όλη την εκστρατεία, για να θέσης την Ασία κάτω από την Κυριαρχία των Ελλήνων>.. (Αρριανός Αλεξάνδρου Ανάβασις 11).
Επομένως οι Έλληνες σε σχέση προς τους βάρβαρους δεν δέχονται με καμία δύναμη ούτε να τους κυβερνά κάποιος με βία ή χωρίς νόμους ούτε και να τους εξαναγκάζει να τον προσκυνούν ως θεό ή να τον βλέπουν ως θεό, έστω και αν αυτός είναι βασιλιάς, όπως κάνουν ή δέχονται οι βάρβαροι.
2) Ανατρέχοντας στον Ξενοφώντα βλέπουμε ότι όλοι στο Περσικό κράτος, ακόμη και οι σατράπες καλούνταν δούλοι και όταν έβλεπαν το βασιλιά τους έπεφταν στη γη και φιλούσαν το έδαφος, κάτι που οι Έλληνες έκαναν λέει μόνο στους Θεούς (παράβαλε σήμερα τις καλούμενες «μετάνοιες»). Προ αυτού ο Σπαρτιάτης στρατηγός Αγησίλαος, για να πείσει λέει το σατράπη Φαρναβάζο να αντιταχθεί στους Πέρσες και να πάει με το μέρος των Ελλήνων, όταν οι Σπαρτιάτες είχαν εκστρατεύσει στην Ασία, του λέει: Οι άνθρωποι, Φαρναβάζε, γίνονται φίλοι στις ελληνικές πόλεις και συ τώρα μπορείς να αντιταχθείς στο πλευρό μας, αν θες να ζεις χωρίς να προσκυνάς κανένα και χωρίς να έχεις δεσπότη, απολαμβάνοντας τους καρπούς της περιουσίας σου, γιατί η ελευθερία είναι ισάξια όλων των αγαθών του κόσμου. Ακόμη αν έχει λεφτά τι άλλο θέλεις; Είσαι απόλυτα ευτυχής. (Ξενοφώντας, Ελληνικά Δ’)
3) Ο Ηρόδοτος, σχετικά με τα ήθη και νοοτροπία των Περσών σε σχέση με τους Μακεδόνες και τους άλλους Έλληνες, αναφέρει: Όταν λοιπόν αυτοί οι Πέρσες απεσταλμένοι έφτασαν και παρουσιάστηκαν μπροστά στον Αμύντα, απαιτούσαν να δώσει γη και ύδωρ στο βασιλιά Δαρείο…… και εκείνος ετοίμασε μεγάλο δείπνο… Κι όταν απόφαγαν οι Πέρσες το έριξαν στο πιοτό κι είπαν τα εξής: Ξένε Μακεδόνα, εμείς οι Πέρσες έχουμε ένα συνήθειο, όταν στρώνουμε τραπέζι μεγάλο, βάζουμε τότε να καθίσουν δίπλα μας και τις αγαπητικιές μας και τις νόμιμες γυναίκες. Εσύ λοιπόν, μια και μας δέχτηκες με τόσο καλή διάθεση και μας φιλοξενείς πλουσιοπάροχα και δίνεις γη και ύδωρ στο βασιλιά Δαρείο, συμμορφώσου με τις δικές μας συνήθειες. Σ’ αυτά αποκρίθηκε ο Αμύντας Πέρσες, εμείς δεν έχουμε αυτή τη συνήθεια, αλλά μια και εσείς που είστε αφεντικά ζητάτε κι ετούτο, θα το έχετε. ……… και μόλις ο Αμύντας αποσύρθηκε, ύστερα από παράκληση του γιου του Αλέξανδρου, λέει στους Πέρσες Ξένοι μου, δεν υπάρχει για σας κανένα πρόβλημα μ’ αυτές τις γυναίκες….. αν δεν έχετε αντίρρηση, αφήστε τις, να πάνε να λουσθούν και θα σας έρθουν λουσμένες». Αυτά είπε, κι οι Πέρσες τα καλοδέχτηκαν. Κι ύστερα, μόλις οι γυναίκες βγήκαν, ο ίδιος ο Αλέξανδρος πήρε αμούστακα παλικάρια, πόσες ήταν οι γυναίκες, τόσα τους έντυσε με τα ρούχα των γυναικών, τους έδωσε κοντομάχαιρα και τους πέρασε μέσα, και περνώντας τους έλεγε στους Πέρσες τα εξής Πέρσες, μη πείτε πως η φιλοξενία που σας προσφέρουμε δεν είναι μια πανδαισία με όλα της….. τις μητέρες και τις αδελφές μας σας τις χαρίσουμε μ’ όλη μας την καρδιά, για να ξέρετε πως έχετε από όλες τις τιμές που σας αξίζουν, ακόμη στο βασιλιά που σας έστειλε κάντε γνωστό πως ένας Έλληνας, ο αντιβασιλιάς των Μακεδόνων, σας καλόστρωσε και το τραπέζι και το κρεβάτι. Ο Αλέξανδρος ύστερα απ΄αυτά τα λόγια έβαλε δίπλα σε κάθε Πέρση να καθίσει ένας Μακεδόνας – τάχατε γυναίκα κι αυτοί, μόλις οι Πέρσες έκαναν να τους χαϊδέψουν, τους καθάρισαν. (Ηρόδοτος Ε 17-22)
Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΗΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ
ΚΑΙ ΟΤΙ Ο Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΔΟΞΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΟΥ
ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΓΗ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΕΙ

Ανατρέχοντας στην Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε να αναφέρει ότι οι Μακεδόνες ήσαν Έλληνες, καθώς και ότι ο Μ. Αλέξανδρος και οι ένδοξοι σύντροφοί του έκαναν τη γη να ησυχάσει, ενώ επι βασιλείας των Ελλήνων ο αμαρτωλός Αντίοχος κ.τ.λ., πρβ: «Και ἐγένετο μετά το πατάξαι ᾿Αλέξανδρον τον Φιλίππου τον Μακεδόνα, ὃς ἐξῆλθεν ἐκ τῆς γῆς Χεττειείμ, καὶ ἐπάταξε τὸν Δαρεῖον βασιλέα Περσῶν καὶ Μήδων καὶ ἐβασίλευσεν ἀντ᾿ αὐτοῦ πρότερος ἐπὶ τὴν ῾Ελλάδα. καὶ συνεστήσατο πολέμους πολλοὺς καὶ ἐκράτησεν ὀχυρωμάτων πολλῶν καὶ ἔσφαξε βασιλεῖς τῆς γῆς· καὶ διῆλθεν ἕως ἄκρων τῆς γῆς καὶ ἔλαβε σκῦλα πλήθους ἐθνῶν. καὶ ἡσύχασεν ἡ γῆ ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ὑψώθη, καὶ ἐπήρθη ἡ καρδία αὐτοῦ. καὶ συνήγαγε δύναμιν ἰσχυρὰν σφόδρα καὶ ἦρξε χωρῶν καὶ ἐθνῶν καὶ τυράννων, καὶ ἐγένοντο αὐτῷ εἰς φόρον. καὶ μετὰ ταῦτα ἔπεσεν ἐπὶ τὴν κοίτην καὶ ἔγνω ὅτι ἀποθνήσκει. καὶ ἐκάλεσε τοὺς παῖδας αὐτοῦ τοὺς ἐνδόξους τοὺς συντρόφους αὐτοῦ ἀπὸ νεότητος καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὴν βασιλείαν αὐτοῦ ἔτι ζῶντος αὐτοῦ. καὶ ἐβασίλευσεν ᾿Αλέξανδρος ἔτη δώδεκα καὶ ἀπέθανε. καὶ ἐπεκράτησαν οἱ παῖδες αὐτοῦ ἕκαστος ἐν τῷ τόπῳ αὐτοῦ. και ἐπέθεντο πάντες διαδήματα μετὰ τὸ ἀποθανεῖν αὐτὸν καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν ὀπίσω αὐτῶν ἔτη πολλὰ καὶ ἐπλήθυναν κακὰ ἐν τῇ γῇ. καὶ ἐξῆλθεν ἐξ αὐτῶν ρίζα ἁμαρτωλὸς ᾿Αντίοχος ᾿Επιφανής, υἱὸς ᾿Αντιόχου βασιλέως, ὃς ἦν ὅμηρα ἐν τῇ Ρώμῃ· καὶ ἐβασίλευσεν ἐν ἔτει ἑκατοστῷ καὶ τριακοστῷ καὶ ἑβδόμῳ βασιλείας ῾Ελλήνων. (Μακαβαίων, Κεφ. 1 , 1 – 10)

Σημειώνεται επίσης ότι :
1) Στην καινή Διαθήκη αναφέρονται και μάλιστα σε αντιδιαστολή οι ονομασίες Έλληνες και βάρβαροι, που σημαίνει αφενός ότι ακόμη και η Χριστιανική Θρησκεία παραδέχεται ότι παλιά υπήρχαν βάρβαροι και αφετέρου ότι η ονομασία βάρβαροι είχε έννοια ακριβώς αντίθετη από την ονομασία Έλληνες, κάτι ως οι δούλοι και ελεύθεροι, οι σοφοί και οι ανόητοι, πρβ: Έλλησί τε και βαρβάροις, σοφοίς τε και ανοήτοις οφειλέτης ειμί..ου γαρ επαισχύνομαι το ευαγγέλιον του Χριστού· δύναμις γαρ Θεού εστιν εις σωτηρίαν παντί τω πιστεύοντι, Ιουδαίω τε πρώτον και Ελληνι…(προς Ρωμαίους Κεφ. 1, 14 -16)
2) Στην καινή Διαθήκη «Ελληνιστής» σημαίνει όχι ο Έλληνας, αλλά αυτός που λατρεύει τους ελληνικούς Θεούς, τους Ολύμπιους Θεούς, κάτι που πολεμούσε η Χριστιανική Θρησκεία, πρβ: Εν δε ταις ημέραις ταύταις πληθυνόντων των μαθητών εγένετο γογγυσμός των Ελληνιστών (Πράξεις 6, 1)
3) Το Κοράνιο αναφέρει τον Αλέξανδρο ως Προφήτη. Οι Βουδιστές λάτρευσαν τον Αλέξανδρο ως ισόθεο, ενώ οι Αιγύπτιοι τον ανακήρυξαν γιο του Θεού Άμμωνα. Ο Μέγας Βασίλειος και ο Άγιος Νεκτάριος προβάλλουν τον Αλέξανδρο.
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ
ΑΠΟ ΑΚΜΗ ΜΕΧΡΙ ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Ίδρυση δυναστείας Αργεαδών.
Η Μακεδονία πρωτοεμφανίζεται στην ιστορία, κατά τον Θεόπομπο, τον 8ο αι. π.Χ. με το βασιλιά της Κάρανο. Κατά τον Ηρόδοτο, όμως, με τον Περδίκκα Α΄ το 700 π.Χ., που, κατά τον ίδιο ιστορικό κατάγεται από τους Τημενίδες - Ηρακλείδες του Άργους, απόγονοι αυτού, που εδραίωσαν και μεγάλωσαν το κράτος τους, θεωρούνται: ο Φίλιππος ο Α΄ (621 - 588 π.Χ.) και ο Αμύντας ο Α΄
Τέλη 6ου αι. π.Χ. Ο Αμύντας Α' ανεβαίνει στο μακεδονικό Θρόνο και ο βασιλιάς της Περσίας του στέλνει απεσταλμένους που του ζητούν την υποταγή της Μακεδονίας στους Πέρσες. Ωστόσο ο γιος του ο Αλέξανδρος τους δολοφονεί και διαμηνύει στο Πέρση βασιλιά ότι είναι Έλλην και δεν πρόκειται ποτέ η Μακεδονία να υπαχθεί υπό τους Πέρσες .
497 π.Χ. Ο Αμύντας πεθαίνει και τον διαδέχεται ο γιος του Αλέξανδρος Α'.
Αρχές του 5ου αι. π.Χ. Ο Αλέξανδρος Α' συμμετέχει και νικά στους Ολυμπιακούς αγώνες . Ο ίδιος, ως Έλλην, ειδοποιεί τους νότιους Έλληνες ότι οι Πέρσες ετοιμάζουν στρατό προκειμένου να υποδουλώσουν την Ελλάδα.
406 π.Χ. Ο Ευριπίδης προσκαλείται στην αυλή του Αρχέλαου. Στην ιερή πόλη του Δίου η λατρεία του Ολυμπίου Διός λαμπρύνεται με γυμνικούς και σκηνικούς αγώνες .
399 π.Χ. Θάνατος του Αρχέλαου.
390-380 π.Χ. Οι Ιλλυριοί εισβάλλουν στη Μακεδονία .
Περδίκκας Β΄ 448 - 413 π.Χ. Το 432 π.Χ., τις παραμονές του Περσικού πολέμου, ο Περδίκας Β' της Μακεδονίας προσπαθεί να αποφύγει την Περσική εισβολή .
Αρχέλαος Α΄ 413 - 399 π.Χ. 413 Ο Αρχέλαος ανεβαίνει στο θρόνο. Λίγο αργότερα η πρωτεύουσα μεταφέρεται από τις Αιγές στην Πέλλα. Ο Ζεύξις διακοσμεί το βασιλικό ανάκτορο .
Αερόπος Β΄ 399 - 393 π.Χ.
Αμύντας Γ΄ 393 - 369 π.Χ.
Αλέξανδρος Β΄ 369 - 368 π.Χ.
Πτολεμαίος Αλωρίτης 368 - 365 π.Χ.

Ακμή Μακεδονικού Κράτους
Ο Φίλιππος Β΄ (359 - 336 π.Χ.) είναι ο σημαντικότερος απ΄ όλους τους προκατόχους του. Με την εισαγωγή νέας στρατιωτικής οργανώσεως και με τις πολιτικές του ικανότητες κατόρθωσε να ενώσει όλους τους Έλληνες και να δημιουργήσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την κοσμοκρατορία του γιου του Μεγάλου Αλέξανδρου (336 - 323 π.Χ.). Κατά τους δύο περίπου αιώνες που ακολούθησαν μέχρι την κατάκτηση της Μακεδονίας από τους Ρωμαίους, κατά χρονολογική σειρά βασίλευσαν στην Μακεδονία οι εξής βασιλείς των "Ελληνιστικών χρόνων"
Φίλιππος Γ΄ Αρριδαίος 323 - 316 π.Χ.
Κάσσανδρος 316 - 296 π.Χ.
Φίλιππος Δ΄ 296 - 295 π.Χ.
Δημήτριος Α΄ ο Πολιορκητής 295 - 287 π.Χ.
Πύρρος 287 - 280 π.Χ.
Πτολεμαίος Κεραυνός κ.ά. 280- 277 π.Χ.
Αντίγονος Γονατάς 277 - 239 π.Χ.
Δημήτριος Β΄ 239 - 229 π.Χ.
Αντίγονος Δώσωνας 229 - 220 π.Χ.
Φίλιππος Ε΄ 220 - 178 π.Χ.
Περσέας 178 - 168 π.Χ.

385 π.Χ. Οι Λακεδαιμόνιοι στέλνουν βοήθεια στους Μακεδόνες κατά της Ολύνθου
380 π.Χ. Οι Ολύνθιοι συμμαχούν με το βασιλιά της Μακεδονίας
374 π.Χ. Ειρήνη μεταξύ Αθηναίων και Λακεδαιμονίων
371 π.Χ. Μάχη στα Λεύκτρα στις 8 Ιουλίου
369 π.Χ. Οι Θηβαίοι εισβάλουν στη Λακωνία
367 π.Χ. Ο Πελοπίδας εκστρατεύει κατά του τύραννου Αλέξανδρου των Φερών
366 π.Χ. Ειρήνη μεταξύ των ελληνικών εθνών που όμως δεν κρατά πολύ.
366 π.Χ. Ο Αλέξανδρος Β’ γίνεται βασιλιάς των Μακεδόνων, φονεύεται ο Πέρδικας β’ βασιλιάς των Μακεδόνων.
362 π.Χ. Μάχη της Μαντινείας, θάνατος Επαμεινώντα, Γενική ειρήνη
359 π.Χ. Ο Περδίκας Γ' σκοτώνεται σε μάχη εναντίον των Ιλλυριών. Στο θρόνο τον διαδέχεται ο Φίλιππος Β'.
358 π.Χ. Συμμαχικός πόλεμος
357 π.Χ. Ο Φίλιππος Β', επιχειρώντας να προσεγγίσει το βασιλιά των Μολοσσών της Ηπείρου παντρεύεται την ανιψιά του Ολυμπιάδα
356 π.Χ. Ο Φίλιππος νικά και απωθεί τους Ιλλυριούς. Ο Ισοκράτης, στον « Περί Ειρήνης » λόγο του, διατυπώνει την Πανελλήνια Ιδέα. Την ίδια χρονιά γεννιέται ο Αλέξανδρος Γ'.
354 π.Χ. Φωκικός ή ιερός πόλεμος
353 π.Χ. Ο Φίλιππος επεμβαίνει στη Θεσσαλία.
346 π.Χ. Ξεσπά ο Ιερός πόλεμος στην Κεντρική Ελλάδα. Ο Φίλιππος με τη συμμετοχή του στην δελφική αμφικτιονία, αναμιγνύεται στα πράγματα της Ν. Ελλάδας. Τα Πύθια τελούνται υπό την προεδρεία του .
343 π.Χ. Ο Φίλιππος υποτάσσει τη Θράκη. Ο Αρταξέρξης Γ’ γίνεται βασιλιάς στην Περσία
342 π.Χ. Ο Φίλιππος εκστρατεύει στη Θράκη.
338 π.Χ. Μάχη στη Χαιρώνεια. Ο Ιερός πόλεμος τελειώνει με τη μάχη στη Χαιρώνεια. Ο Φίλιππος μετέχει στο Πανελλήνιο Συνέδριο της Κορίνθου.
337 π.Χ. Συνέδριο των Ελλήνων στην Κόρινθο ανακηρύσσει το Φίλιππο αρχιστράτηγο των Ελλήνων προκειμένου να κάνει εκστρατεία στην Ασία για τα έκτροπα που έκαναν στην Ελλάδα επί Ξέρξη κ.α. Δεν ψηφίζουν μόνο οι Σπαρτιάτες με το αιτιολογικό ότι αυτοί πάντα ηγούνταν των Ελλήνων
336 π.Χ. Ο Φίλιππος δολοφονείται στις Αιγές από δάκτυλο των Περσών . Ο εικοσάχρονος γιος του Φίλιππου Β', Αλέξανδρος Γ', αναλαμβάνει το θρόνο της Μακεδονίας. Αλλά και την υποχρέωση να συνεχίζει το έργο του πατέρα του ως ηγεμόνας όλων των Ελλήνων, δηλαδή αφενός να εκδικηθεί τους Πέρσες για τη δολοφονία του πατέρα του, αλλά και για τα έκτροπα που είχαν κάνει με αρχηγό τον Ξέρξη πιο πριν στην Ελλάδα.
335 π.Χ. Επανάσταση των Θηβαίων κατά των Μακεδόνων, όμως καταστρέφονται από τον Μ. Αλέξανδρο. Δαρείος ο Γ’ γίνεται βασιλιάς στην Περσία.
334 π.Χ. Ο Αλέξανδρος ξεκινά την εκστρατεία εναντίον των Περσών, ενώ ως αντιβασιλέας μένει στη Μακεδονία ο Αντίπατρος, πιστός φίλος του πατέρα του.
Την Άνοιξη, ο στόλος του μ. Αλεξάνδρου με ναύαρχο το Νέαρχο, ένα απόγονο του θαλασσοκράτορα Μίνωα, ξεκινά για τις Ινδίες μέσω Αραβικού κόλπου. Την ίδια εποχή κίνησαν και οι χερσαίες δυνάμεις του Μ. Αλέξανδρου εναντίον των Περσών και των συμμάχων τους
335 π.Χ. Επανάσταση των Θηβαίων κατά των Μακεδόνων, όμως καταστρέφονται από τον Μ. Αλέξανδρο. Δαρείος ο Γ’ γίνεται βασιλιάς στην Περσία.
334 π.Χ. Άνοιξη, ο στόλος του μ. Αλεξάνδρου με ναύαρχο το Νέαρχο, ένα απόγονο του θαλασσοκράτορα Μίνωα, ξεκινά για τις Ινδίες μέσω Αραβικού κόλπου. Την ίδια εποχή κίνησαν και οι χερσαίες δυνάμεις του Μ. Αλέξανδρου εναντίον των Περσών και των συμμάχων τους με σκοπό να τους εκδικηθούν για όσα είχαν κάνει με αρχηγό τον Ξέρξη πιο πριν στην Ελλάδα.
334 π.Χ. Νίκη στο Γρανικό ποταμό
333 π.Χ. Νίκη στη μάχη της Ισσώ
331 π.Χ. Μάχη στα Αρβυλα και Γαυγάμηλα
332-320 π.Χ. Ο γεωγράφος, αστρονόμος και εξερευνητής Πυθέας ο Μασσαλιώτης βγαίνει στον Ατλαντικό, για να φθάσει στη Βρετανία και τη μυθική νήσο Θούλη, τη σημερινή Ισλανδία, τη "βορειότατη, κατά τον Πυθέα, των Βρετανικών νήσων".
326 π.Χ. Ο Μέγας Αλέξανδρος, αφού κατέκτησε τη μια μετά την άλλη τις πόλεις τις Ασίας, φτάνει με ιππικό και πεζούς στον Ινδό ποταμό, όπου συναντιέται με τον κρητικό ναύαρχό του, το Νέαρχο.
325/4 π.Χ. Ο Νέαρχος ξεκινά από την Ινδία και παραπλέοντας τις ακτές της Ινδικής και της Περσίας φτάνει στις εκβολές των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη πραγματοποιώντας την μεγαλύτερη ναυτική εποποιία μέχρι τότε.
323 π.Χ. Ο θάνατος του Μ. Αλεξάνδρου

Ελληνιστικά Βασίλεια
323 π.Χ. Αρχίζουν συγκρούσεις των διαδόχων του Μ. Αλέξανδρου για το θρόνο. Μετά τον θάνατο του Αντίπατρου, τη διοίκηση της Μακεδονίας αναλαμβάνει ο γιος του Κάσσανδρος που εμφανίζεται ως συμφιλιωτής των αντιπάλων και νόμιμων διαδόχων. Με το γάμο του με τη Θεσσαλονίκη, κόρη του Φιλίππου Β', φιλοδοξεί να φανεί συνεχιστής της δυναστείας των Αργεαδών.
312 π.Χ. Ο Σέλευκος κυριεύει τη Βαβυλώνα
301 π.Χ. Μάχη της Ιψώ. Θάνατος Αντίγονου
396 π.Χ. Ο Δημήτριος κυριεύει την Αθήνα και νικά τους Σπαρτιάτες
295 π.Χ. Μετά τον θάνατο του Κασσάνδρου, ο Δημήτριος ο Πολιορκητής επιστρέφει στην Ελλάδα με βλέψεις στη Μακεδονία. Στη Θεσσαλία ιδρύει τη Δημητριάδα. Αργότερα εκδιώκεται. Η Μακεδονία αναρχείται. Οι Γαλάτες τη λεηλατούν.
294 π.Χ. Ο Δημήτριος γίνεται βασιλιάς της Μακεδονίας
291 π.Χ. Πόλεμος μεταξύ Πύρου και Δημητρίου
287 π.Χ. Ο Πύρος γίνεται βασιλιάς της Μακεδονίας-Ηπείρου
286 π.Χ. Ο Λυσίμαχος γίνεται βασιλιάς της Μακεδονίας
282 π.Χ. Μάχη στη Φρυγία. Ο Λυσίμαχος φονεύεται και ο Σέλευκος (βασιλιάς της Συρίας) γίνεται και βασιλιάς της Μακεδονίας
279 π.Χ. Εισροή Γαλατών στη Μακεδονία
274 π.Χ. Ο Αντίγονος Γονατάς εδραιώνει μία νέα δυναστεία : των Αντιγονιδών. Στηρίζει την εξουσία του στην παράδοση των παλαιότερων Μακεδόνων βασιλέων.
229 π.Χ. Ο Αντίγονος Δώσων αποκρούει τους Δαρδάνους.
217 π.χ. Ο Φίλλιππος Γ’ της Μακεδονίας κάνει συμμαχία με τον Αννίβα κατά των Ρωμαίων
201 π.Χ. Οι Αθηναίοι φοβερίζονται από το Φίλιππο Γ και ζητούν τη βοήθεια των Ρωμαίων
197 π.Χ. Μάχη των Μακεδόνων με τους Ρωμαίoυς στις Κυνός Κεφαλές, με αποτέλεσμα να περιοριστεί ο Φίλιππος Ε' στα παραδοσιακά όρια της Μακεδονίας.

Η Μακεδονία ως επαρχία του ρωμαϊκού κράτους
179 π.Χ. Θάνατος Φιλίππου Γ, βασιλιάς ο Περσεύς στη Μακεδονία
171 π.Χ. Πόλεμος μεταξύ Ρωμαίων και Μακεδόνων
168 π.Χ. Μάχη της Πύδνας. Ο Ρωμαίος στρατηγός L. Aemilius Paullus νικά τον Περσέα, το βασιλιά της Μακεδονίας.
167 π.Χ. Ο Αιμίλιος Παύλος (Aemilius Paullus ) φέρνει στην Ρώμη Μακεδόνες αιχμαλώτους, τέλος βασιλείας των Μακεδόνων. Επίσης διαιρεί το μακεδονικό βασίλειο σε τέσσερα τμήματα (μερίδες) με στεγανά σύνορα μεταξύ τους. Πρωτεύουσες ορίζονται η Αμφίπολη, η Πέλλα, η Θεσσαλονίκη και η Πελαγονία.
149 π.Χ. Κάποιος Ανδρίσκος στέφει τον εαυτό του βασιλιά της Μακεδονίας και υπολογίζοντας στην υποστήριξη των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων εξεγείρει τους Μακεδόνες εναντίον των Ρωμαίων.
148 π.Χ Ο C Caecilius Metellus Macedonicus νικά τον Ανδρίσκο. Η Μακεδονία γίνεται ρωμαϊκή επαρχία (provincia) με διευρυμένα όρια που περιλαμβάνουν επίσης την Ιλλυρία και την Κεντρική Ελλάδα.
147 π.Χ, Πόλεμος μεταξύ Ρωμαίων και Αχαιών
146 π.Χ. Η Κόρινθος κυριεύεται από τους Ρωμαίους. Η Αχαϊκή συμμαχία καταλύεται και η Αχαΐα γίνεται Ρωμαϊκή επαρχία
142 π.Χ. Η Μακεδονία κυριεύεται από τους Ρωμαίους
120-110 π.Χ. Βαρβαρικές επιδρομές στη Μακεδονία
93-87 π.Χ. Ο Μιθριδάτης εισβάλλει στο μακεδονικό έδαφος. Αποτυχημένη εξέγερση του Μακεδόνα Ευφάνη.
42 π.Χ. Μάχη των Φιλίππων. Δημιουργία ρωμαϊκών αποικιών στην Κασσανδρεία, στο Δίον στους Φιλίππους και στην Πέλλα. Εποχή Αυγούστου.



Η Μακεδονία είναι Ελληνική !!
Οι Αρχαίοι Μακεδόνες, οι πρόγονοί μας, ήταν Έλληνες διότι:
1. Ο ιστορικός Ελλάνικος ο Μυτιληναίος, που έζησε στην αυλή του βασιλιά της Μακεδονίας Αλεξάνδρου του Α, έγραψε ότι συνεννοούνταν με άνεση με τους Μακεδόνες και ότι η μιλιά τους έμοιαζε με τη δική του διάλεκτο, την Αιολική.
2. Μια Περσική επιγραφή του 513 πΧ καταγράφει τις Ευρωπαϊκές χώρες που κατέχονταν τότε από τον Μεγάλο Βασιλέα. Ανάμεσα σ' αυτές είναι και το όνομα "Yuna Takabara". Yuna σημαίνει Ίωνας. Είναι το όνομα που δίνουν ακόμη και σήμερα οι ανατολικοί λαοί στους Έλληνες. Takabara σημαίνει αυτόν που η περικεφαλαία του μοιάζει με ασπίδα. Όπως εύκολα αναγνωρίζεται από αρχαία νομίσματα, μόνο οι Μακεδόνες είχαν τέτοια περικεφαλαία. Άρα οι Πέρσες θεωρούσαν τους Μακεδόνες Έλληνες. Μάλιστα ανάλογες επιγραφές μετά το 479 πΧ δεν αναφέρουν την ίδια ονομασία, αφού η Μακεδονία είχε πια απελευθερωθεί από τον Περσικό ζυγό.
3. Όλα τα Μακεδονικά ονόματα μηνών, γιορτών, πόλεων, τόπων και ανθρώπων ( περίπου 300 ) είναι Ελληνικά: Πέλλα, Αιγαί, Θεσσαλονίκη, Δίον, Άργος, Παγγαίον, Αλέξανδρος, Φιλώτας, Φίλιππος, Δρύκαλος, Άρπαλος, Πευκέστας, Βερενίκη κλπ. Ειδικά, τα ονόματα των μηνών δεν υπάρχουν στην υπόλοιπη Ελλάδα αλλά η Δωρική τους προέλευση είναι προφανής. Μερικές Μακεδονικές λέξεις υπάρχουν και σε άλλες Ελληνικές διαλέκτους με διαφορετική σημασία: Πχ χάρων στη Μακεδονική είναι το λιοντάρι. Αυτό σημαίνει ότι οι Μακεδόνες είχαν τη δική τους Ελληνική διάλεκτο και δεν δανείστηκαν τα Ελληνικά τους από τους νότιους Έλληνες.
4. Μια επιγραφή του 600 πΧ σε ένα πιθάρι που βρέθηκε στην περιοχή της Αιανής Κοζάνης, γράφει σε άπταιστα Ελληνικά: " Άρπαλος έρια " Ήταν βοσκός ο άνθρωπος και φύλασσε τα μαλλιά των προβάτων του στο πιθάρι !!!
5. Ο Βασιλιάς των Μακεδόνων Αλέξανδρος ο Α' έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες. Μάλιστα έγινε προσπάθεια από τους συναγωνιστές του να αποκλειστεί σαν βάρβαρος. Αυτός όμως απέδειξε την Ελληνική του καταγωγή από τους Τημενίδες του Άργους, έλαβε μέρος στους αγώνες και κέρδισε ( Ηρόδοτος)
6. Οι Μακεδόνες, με την ηγεσία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κατέκτησαν τον τότε γνωστό κόσμο και μετέδωσαν εκεί τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ Πολιτισμό και την Ελληνική γλώσσα. Ο Πλούταρχος γράφει: " Αλέξανδρος, παίδας Περσών τρισμυρίους επιλεξάμενος, εκέλευσε γράμματά τε μανθάνειν Ελληνικά και Μακεδονικοίς όπλοις εντρέφεσθαι" ( Ο Αλέξανδρος, αφού διάλεξε τριάντα χιλιάδες Περσόπουλα, διέταξε να μάθουν Ελληνικά γράμματα και Μακεδονικά όπλα ). Δεν θα δέχονταν οι Μακεδόνες να μεταδώσουν έναν ξένο πολιτισμό!!
7. Όλοι οι λαοί ( Ρωμαίοι, Εβραίοι, Καρχηδόνες, Πέρσες…) που γνώρισαν τους Μακεδόνες τους θεωρούσαν Έλληνες.
8. Όλες οι πόλεις που έχτισε ο Αλέξανδρος στην πορεία του είχαν το όνομα Αλεξάνδρεια εκτός από δύο που λέγονται η μία Βουκεφάλα και η άλλη Νίκαια. Όλα αυτά τα ονόματα είναι Ελληνικά.
9. Ο προφήτης Δανιήλ που η προφητεία του περιλαμβάνεται στην Παλαιά Διαθήκη γράφει λυπημένος για τον Έλληνα κατακτητή που θα κατακτήσει την πατρίδα του και ...
10. Ο Στράβων, ο μεγαλύτερος Γεωγράφος της αρχαιότητας γράφει: " Έστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία"
11. Στην Αττική κωμωδία οι άλλοι Έλληνες παρουσιάζονταν να μιλούν τη τοπική τους διάλεκτο για να προκαλέσουν γέλιο. Σε μια κωμωδία λοιπόν, υπάρχει διάλογος ενός Αθηναίου με έναν Μακεδόνα. Ρωτάει ο Αθηναίος: "σφύραινα δ' έστι τίς; " ( Τί είναι σφύραινα; ) και απαντά ο Μακεδόνας " κέστραν μεν ύμμες ωττικοί κικλήσκετε" ( αυτό που εσείς οι Αττικοί λέτε κέστρα ) !! Είναι φανερό ότι ο Μακεδόνας μιλάει Ελληνικά !! Από τη λέξη σφύραινα έχουμε σήμερα το σφυρί αλλά και τη σφυρίδα !!
12. Είναι γεγονός ότι σε πολλούς Έλληνες, οι Αρχαίοι Μακεδόνες φαίνονταν βάρβαροι. Αυτό οφείλεται στην πολιτισμική καθυστέρηση των Μακεδόνων λόγω της απομόνωσής τους στη Μακεδονία για περισσότερους από 6 αιώνες ( 1200-700 πΧ)
13. Όλοι οι αρχαίοι Έλληνες γλωσσολόγοι δεν δίσταζαν να χρησιμοποιούν την Μακεδονική διάλεκτο για να επισημάνουν τις ιδιορρυθμίες της Ελληνικής γλώσσας. Έτσι ο Ησύχιος που έζησε τον 5 μΧ αιώνα μας δίνει περίπου 150 Μακεδονικές λέξεις αφού στο λεξικό του περιλαμβάνονται μόνο ιδιωματικές λέξεις. Ελάχιστες από αυτές δεν έχουν ακόμη συσχετιστεί με την Ελληνική γλώσσα.
14. Μια επιγραφή του 352 πΧ που βρέθηκε στην Επισκοπή Πέλλας σημαιώνει " Αρτεμιν αγροτέραν Γαζωρείτιδα και Βλουρείτιν" !. Στην 'Αρτεμι της αγροτιάς από τον Γάζωρο και τα βουνά !! ( βλουρείτις = φιλορείτις κατά τον κ. Θαβώρη )
15. Το πρώτο ιδιωματικό Μακεδονικό κείμενο που έχουμε μέχρι τώρα βρέθηκε πρόσφατα στην Πέλλα. Είναι ένας κατάδεσμος ( ευχές και κατάρες) του 425 πΧ σε κοινή Δωρική διάλεκτο.
16. Ο Αλέξανδρος κάλεσε τον Φιλώτα να απολογηθεί στην Μακεδονική κατά τη δίκη του ενώπιον του στρατού. Ο Φιλώτας απάντησε: "Εκτός από τους Μακεδόνες, υπάρχουν πολλοί άλλοι γύρω μας που θα με καταλάβουν ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΑ αν απολογηθώ στην Κοινή". Η καίρια λέξη στην απάντηση αυτή είναι το "ευκολότερα". Ο Φιλώτας υπονοεί ότι αν μιλούσε Μακεδονικά τότε οι άλλοι, που ήταν Έλληνες στην πλειονότητα, θα τον καταλάβαιναν αλλά δυσκολότερα. Αυτό όμως σημαίνει ότι η Μακεδονική ήταν μια Ελληνική διάλεκτος.
Έτσι, αφού οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες και η γλώσσα τους μια Ελληνική διάλεκτος, δεν επιτρέπεται σήμερα μια ξένη γλώσσα να ονομάζεται Μακεδονική και ο λαός που την μιλά Μακεδόνες. Οι φίλοι μας Σκοπιανοί, πρέπει να βρουν άλλο όνομα για τη γλώσσα, τη χώρα και το λαό τους.
Θερμή παράκληση, κάθε φορά που ακούτε κάποιον να αποκαλεί την Σκοπιανή διάλεκτο, Μακεδονική και τους Σκοπιανούς Μακεδόνες, να διαμαρτύρεστε έντονα και να το γνωρίζετε σε μας, για να κάνουμε το ίδιο.


Αναδημοσίευση από www.koutouzis.gr .
ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΚΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Ε Ι Σ Α Γ Ω Γ Η

….. Βρισκόμαστε γύρω στα 1530, προ Χριστού. Ο χώρος που καταλαμβάνει η Ελλάδα έχει υποστεί πολλές γεωλογικές μεταβολές από εκρήξεις ηφαιστείων, καταποντίσεις, καταβυθίσεις στεριάς και νησιών, εμφάνιση νησιών, σε τέτοιο βαθμό, που οι κάτοικοι της τότε Ελλάδας, εκμηδενίζονται. Ο Ήφαιστος, ο θεός των ηφαιστείων, έχει στήσει για καλά το εργαστήρι του στη Λήμνο, και κάθε τόσο ταράζει τα νερά της Αιγαιίδας. Πολύ παλιά οι άνθρωποι θεωρούσαν τα ηφαίστεια τέρατα που έβγαζαν από το στόμα τους φωτιά και λιωμένο σίδερο.
Όμως ο πολιτισμός του Αιγαίου, που αριθμεί πολλές χιλιετηρίδες ύπαρξης, καθώς και της Κρήτης, προσπαθεί να ξανανθίσει. Επίκεντρο η Στρογγύλη, η Ατλαντίδα, στο κέντρο του Αιγαίου, η μετέπειτα Θήρα, που πήρε το όνομά της από το Θήρα, το γιο του Αυτεσίωνα, όπου 3.500 χρόνια αργότερα ο αρχαιολόγος καθηγητής Σπύρος Μαρινάτος θα ανακαλύψει το θαυμάσιο πολιτισμό της περιοχής, του 1600 π.Χ, στο Ακρωτήρι της Θήρας.
Στα 1530, λοιπόν ο Ήφαιστος, που θα μετακινηθεί στη Στρογγύλη, ( Ατλαντίδα; ) θα ξεσπάσει την οργή του πάνω σ αυτό το νησί, με φοβερή έκρηξη του ηφαιστείου, φοβερούς σεισμούς και καταποντισμούς σε όλα τα παράλια της Ελλάδας, και με τεράστια παλιρροϊκά κύματα που θα φτάσουν μέχρι τη Φοινίκη, την Ιουδαία, την Αίγυπτο και το Γιβραλτάρ.
Είναι ο σεισμός καταποντισμός-κατακλυσμός ( ο ίδιος με του Νώε), για τον οποίο ο αιγύπτιος ιερέας της Σάϊδας Κάτω Αιγύπτου, ο Σούχις, θα πει στον Σόλωνα που τον επισκέφθηκε το 580 π.Χ. - όπως αναφέρει ο Πλάτωνας στον Κριτία:
Πριν περίπου 950 χρόνια, (1.530 π.Χ.) κατοίκησε τη χώρα σας η ωραιότερη και η πιο ευγενική φυλή που έζησε ποτέ πάνω στη Γη. Από αυτή τη φυλή, εσύ κι ολόκληρη η πόλη σου η Αθήνα, δεν είσαστε παρά ένας σπόρος, ένα απομεινάρι. Άγριοι σεισμοί και πλημμύρες έγιναν, και σ’ ένα μερόνυχτο, όλοι οι φιλοπόλεμοι λαοί που μάχονταν τη φυλή σου, άλλα και όλοι της φυλής σου, θάφτηκαν σαν ένα σώμα κάτω από τη γη της Ατλαντίδας κάτω από το νερό της θάλασσας.
Και έδειξε στο Σόλωνα γραπτά στοιχεία γι αυτά τα γεγονότα.
Κι ενώ οι κάτοικοι τα νησιών θα εξαφανιστούν, μεγάλες ζημιές θα πάθουν και τα παράλια της κεντρικής Ελλάδας. Θα απομείνουν μόνο όσοι ζουν στα ορεινά, ο Δευκαλίωνας με τα παιδιά του Πανδώρα, Αιθρία, Κελαινώ, Πρωτογένεια, Αμφικτύωνα, Έλληνα, Αιμονή και τη Θυϊα, ο Κραναός με την κόρη του Ατθίδα, ο Κέκροπας με την κόρη του Κρέουσα, και ο Δεσμόντης με την κόρη του Μελανθώ στην περιοχή της Στερεάς Ελλάδας, η Κερδώ, ο Φορονεύς, η Λαοδίκη, η Αργεία, ο Πελασγός, ο Λυκάων, ο Λέλεξ, και η Νιόβη στην Πελοπόννησο, και μερικοί άλλοι.
Έτσι η ζωή θα ξαναρχίσει από την αρχή στην τότε Ελλάδα, που δε λεγόταν έτσι, -είχε άλλα ονόματα - μόλις η κατάσταση θα ηρεμήσει. Οι αυτόχθονες είναι λίγοι, κι έτσι θα βρουν ευκαιρία εγκατάστασης πολλοί μετανάστες, κυρίως από την Αίγυπτο…….

ΟΙ ΔΑΝΑΪΔΕΣ ΚΑΙ Ο ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ

Στην Αίγυπτο υπήρχε ο θεός(!) Βήλος (Βάαλ), γιος του Ποσειδώνα και της Λιβύης. Αυτός είχε παντρευτεί την Ηερίη, που το όνομά της είχε πολύ παλιά η Αίγυπτος.
Κατά άλλους ο Βήλος είχε νυμφευθεί την Αγχινόη ή Αγχιρρόη, κόρη του Νείλου.
Παιδιά του Βήλου και της Ηερίης – η όποιας κι αν ήταν η γυναίκα του- ήταν ο Δαναός και ο Αίγυπτος- ήταν δίδυμοι. Αναφέρεται ότι αυτοί είχαν και άλλα τέσσερα αδέλφια, τους Κηφέα, Φινέα, Φοίνικα και τον Αγήνορα.
Όμως τόσο ο Δαναός όσο και ο Αίγυπτος είχαν αργείτικη καταγωγή αφού ήταν εγγονοί του Μέμφιδα, γιου της Ιούς και κόρης του Ίναχου του Αργους. Η Ιω είχε καταφύγει στην Αίγυπτο για να αποφύγει την οργή της θεάς Ήρας πριν από τον καταποντισμό - κατακλυσμό.
Αρχικά ο Αίγυπτος ορίστηκε από το Βήλο βασιλιάς της Αραβίας- την οποία ονόμασε Αίγυπτο - και ο Δαναός βασιλιάς της Λιβύης. Ο Αίγυπτος απέκτησε 50 γιους, και ο Δαναός 50 κόρες, από τις γυναίκες που παντρεύτηκε – Ευρώπη, Αντινόη, Τεγέα και Κασιέπεια.
Όμως ο Δαναός φοβόταν τους 50 γιους του Αίγυπτου. Γι αυτό ναυπήγησε πλοίο με 50 κουπιά, και μ αυτό ήρθε μαζί με τις κόρες του στο Αργος.
Έτσι ξαναγύρισε στα χώματα των πατέρων του γύρω στα 1500-1470 π.Χ., μετά από ένα πολυήμερο ταξίδι.
Σαν έφτασε εκεί ζήτησε από τον Σθενέλα, και από το γιο του Γελάνορα - γιο και εγγονό του βασιλιά Αργου αντίστοιχα - να του παραδώσουν το θρόνο, διότι του ανήκε, αφού η προγιαγιά του Ιω, ήταν κόρη του βασιλιά Ίναχου του Αργους.
Αυτοί οι δυο επιφυλάχθηκαν να απαντήσουν, και έθεσαν το θέμα σε δημοψήφισμα. Αλλά ενώ αναμενόταν η απάντηση του λαού, ένα λύκος μπήκε στην πόλη και επιτέθηκε σε ταύρο που ζούσε μέσα σ αυτή. Οι Αργείοι παρακολούθησαν την πάλη των δύο ζώων. Τελικά ο ταύρος νικήθηκε και κατασπαράχθηκε από το λύκο. Τότε οι κάτοικοι του Αργους, θεώρησαν το αποτέλεσμα οιωνό ευνοϊκό για το Δαναό και του παραχώρησαν το βασίλειο.
Μετά από αυτό ο Δαναός, έχτισε το ναό του Λυκίου Απόλλωνα και αφιέρωσε γλυπτό που παρίστανε την πάλη των δύο ζώων και μια νεαρή κοπέλα (προφανώς την Αρτέμιδα) που πετούσε πέτρες στον ταύρο. (Παυσανίας 19,3και 7).
Μετά αφιερώθηκε να διδάξει τα γράμματα, και την καλλιέργεια των αγρών στους Αργείους, να ανοίξει πηγάδια και να ποτίσει τις καλλιέργειες.
Όμως ενώ ζούσε ευτυχής με τις κόρες του, και τους υπηκόους του, κατέφθασαν στο Αργος οι γιοι του αδελφού του, που ήθελαν να παντρευτούν τις κόρες του, τις Δαναΐδες.
Υπήρξαν αντιρρήσεις, αλλά οι γιοι του Αίγυπτου, δε σήκωναν κουβέντα. Έτσι ακολούθησε ομαδικός γάμος, Αλλά την πρώτη νύχτα του γάμου οι Δαναΐδες κατάσφαξαν τους συζύγους με μικρά ξίφη που τις είχε εφοδιάσει ο πατέρας τους.
Ο μόνος γιος του Αίγυπτου που γλίτωσε ήταν ο Λυγκεύς, διότι τον ερωτεύθηκε η Δαναϊδα Υπερμήστρα, που του έτυχε, και τον φυγάδευσε.
Ο Δαναός βασίλευσε ως τα βαθιά γεράματά του.
Από μία από τις Δαναΐδες, την Αμυμώνη γεννήθηκε ο Ναύπλιος ο Α, από την ένωσή της με το Θεό Ποσειδώνα, αναφέρεται.

ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ ΜΕ…… ΦΩΤΙΕΣ

Ο Λυγκέας, όταν τον φυγάδευσε η Υπερμήστρα, παρακούοντας τον πατέρα της αφού προηγούμενα κοιμήθηκε μαζί του, γεμάτος έρωτα, πήγε σε πόλη της Αργολίδας που από αυτόν ονομάστηκε Λυγκεία. Εκεί άναψε μεγάλο πυρσό, κι έτσι έστειλε μήνυμα στην Υπερμήστρα, τη γυναίκα του, που ήταν και πρώτη του εξαδέλφη, ότι είναι καλά. Ερωτευμένη κι αυτή του απάντησε με τον ίδιο τρόπο.
Αργότερα , όταν διαπιστώθηκε ότι η Υπερμήστρα ήταν έγκυος, ο Λυγκέας συμφιλιώθηκε με το Δαναό, ο οποίος είχε χαρεί που θα αποκτούσε εγγονό, και γύρισε στο παλάτι.
Όταν δε πέθανε ο Δαναός, ο Λυγκέας έγινε βασιλιάς του Αργους και έγινε ο γενάρχης του βασιλικού οίκου των Αργείων.
Όταν πέθανε ο Λυγκέας, τον διαδέχθηκε ο γιος του Άβας, ή Οβας ο οποίος τον τίμησε με ηρώο.
Τον τάφο του Λυγκέα και της Υπερμήστρας υπεδείκνυαν οι Αργείοι για πολλά χρόνια κοντά στο ηρώο, όπως αναφέρει ο Παυσανίας(11 25,4).
Από το Λυγκέα και την Υπερμήστρα, ξεκινάει το γνωστό γενεαλογικό δένδρο του Ηρακλή, που έφθασε μέχρι την Κλεοπάτρα τη Μεγάλη, 1300 χρόνια αργότερα.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΑΣΠΙΔΑ

Ο βασιλιάς του Αργους Άβας, έζησε γύρω στα 1410 π.Χ. Παντρεύτηκε την Λυσιμάχη, κόρη του Πόλυβου της Εύβοιας και την Αγλαΐα, κόρη του Μαντινέως και εγγονή του Λυκάονος.
Απόκτησε δύο γιους, τον Προίτο και τον Ακρίσιο.
Ήταν ο επιφανέστερος όλων και έκτισε την πόλη των Αβών. Υπάρχουν πολλοί θρύλοι γι αυτόν, αλλά ο γνωστότερος είναι αυτός που αναφέρεται στη θαυματουργή ασπίδα του.(«Αβαντεία ασπίς».) Σχετικά αναφέρονται τα εξής:
Κάποτε κάποιος νεαρός έτρεψε σε φυγή ολόκληρο στράτευμα, μόνο με τη μαγική δύναμη της ασπίδας του.
Αυτή τελικά περιήλθε στο Δαναό, που την κρέμασε σαν αφιέρωμα στο Ηραίο του Αργους.
Ο Λυγκέας τόλμησε να ξεκρεμάσει την ασπίδα και να την προσφέρει δώρο στο γιο του Αβαντα, και μόνο με αυτήν πλέον νικούσε τους αντιπάλους του, οι οποίοι μόνο που την έβλεπαν τρέπονταν σε φυγή.
Με την παράδοση αυτή συνδέεται και το έθιμο κατά το οποίο οι νικητές των αγώνων στο Αργος, έπαιρναν σαν έπαθλο εκτός από το στεφάνι και μια ασπίδα.
Είπαμε ότι ο Άβας απόκτησε δυο γιους: τον Προίτο και τον Ακρίσιο. Εμείς θα ακολουθήσουμε τον Ακρίσιο που υπήρξε προπάππος του Ηρακλή.

ΦΥΛΑΚΙΣΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ

Ο Ακρίσιος μοίρασε το βασίλειο με τον αδελφό του Προίτο. Παντρεύτηκε την Ευρυδίκη, κόρη του Λακεδαίμονα και της Σπάρτης, αλλά από το γάμο αυτό απέκτησε μία κόρη τη Δανάη.
Έτσι κατέφυγε στο μαντείο των Δελφών, και ρώτησε τι έπρεπε να κάμει για να αποκτήσει άρρενες απογόνους. Το μαντείο του απάντησε ότι όχι μόνο δεν επρόκειτο να γίνει πατέρας γιου, αλλά κι αν από τη Δανάη γεννιόταν εγγονός, αυτός θα τον σκότωνε.
Τότε ο Ακρίσιος για να προλάβει τον κίνδυνο έχτισε στο ανάκτορό του υπόγειο θάλαμο, τους τοίχους του οποίου κάλυψε με χαλύβδινες πλάκες. Εκεί έκλεισε τη Δανάη μαζί με την τροφό της, και γύρω-γύρω τοποθέτησε φρουρούς, ώστε να μη μπορεί να έλθει σε επαφή με άνδρα.
Να σημειωθεί ότι στην αγορά του Αργους, υπήρχε υπόγειος θάλαμος στο οποίο όπως λεγόταν είχε κτιστεί το χαλύβδινο δωμάτιο της Δανάης, το οποίο κατά τον Παυσανία ( 150 μ.Χ) καταστράφηκε από τον Αργείο τύραννο Περίλαο.
Όμως και μ αυτό δεν πέτυχε τίποτα. Η Δανάη ερωτεύθηκε κάποιο λεβεντόκορμο φύλακα και κοιμήθηκε πολλές φορές μαζί του, με την ανοχή της τροφού της.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΣΕΑ

Όμως κάποτε η Δανάη από το πάρε-δώσε με τον Αργείτη φρουρό έμεινε έγκυος και μετά εννιά μήνες γέννησε ένα μικρό αγοράκι. Όταν ο Ακρίσιος άκουσε τις φωνές του μωρού ρώτησε να μάθει τι συμβαίνει.
Τότε η Δανάη για να δικαιολογηθεί του είπε ότι ο θεός Δίας είχε με θαυμαστό τρόπο εισχωρήσει, με τη μορφή χρυσής βροχής, στο θάλαμό της, πλάγιασε με το ζόρι μαζί της και την άφησε έγκυο- τότε ήταν πολύ της μόδας οι βιασμοί παρθένων από θεούς.
Ο Ακρίσιος μόλις τάκουσε έγινε έξαλλος από θυμό, διέταξε να σκοτώσουν την τροφό της. Μετά, ίσως διότι δεν την πίστεψε, ίσως διότι θυμήθηκε το χρησμό, διέταξε τους στρατιώτες να κλείσουν τη Δανάη και το μωρό της σ ένα κιβώτιο, και να το ρίξουν στη θάλασσα.
Οι στρατιώτες εκτέλεσαν την εντολή του, αλλά επειδή λυπήθηκαν τη Δανάη και το παιδί της, το έφτιαξαν έτσι ώστε να μην παίρνει νερά και βουλιάξει. Ακόμα άφησαν τρύπες στο πάνω μέρος για να αναπνέουν. Μετά έριξαν το κιβώτιο στον Αργολικό κόλπο και τα ρεύματα το έσπρωξαν μακριά. Μια ιστορία ανάλογη με του Μωϋσή.
Μετά από πολλές περιπλανήσεις, τα κύματα ξέβρασαν το κιβώτιο με τη Δανάη και το μικρό - που τόχε ονομάσει Περσέα-, στη Σέριφο, το φτωχό νησί, όπου βασίλευαν δυο αδέλφια, ο Πολυδέκτης και ο Δίκτυς.
Εκεί, στην παραλία, το βρήκε ο Δίκτυς ενώ ψάρευε, το άνοιξε, και με έκπληξη είδε μέσα την όμορφη γυναίκα με το μωρό της.
Τους πήρε τότε και τους δυο και τους πήγε στον Πολυδέκτη. Αυτός γοητεύτηκε από την ομορφιά της Δανάης αλλά τη γυναίκα και το παιδί της τους πήρε ο Δίκτυς στο σπίτι του και τους έκανε μέλη της οικογενείας του.
Ο Περσέας άρχισε να μεγαλώνει σιγά-σιγά και με τον καιρό έγινε άντρας. Ο Πολυδέκτης, που στο μεταξύ είχε ερωτευθεί τη Δανάη, προσπαθούσε να την κάνει δική του, αλλά αυτή του αρνιόταν πεισματικά. Αυτός δε μπορούσε να επιμένει και πολύ γιατί η Δανάη είχε με το μέρος της τον αδελφό του το Δίκτυ, που την προστάτευε, κι αυτήν και τον Περσέα.
Όταν όμως ο Περσέας μεγάλωσε αρκετά, ο Πολυδέκτης φοβήθηκε πως αν αυτός-ο Περσέας- καταλάβαινε ότι ενοχλούσε τη μάνα του, θα το σκότωνε. Ετσι αποφάσισε να τον ξεκάνει.
Απέσπασε, λοιπόν, από το νεαρό Περσέα την υπόσχεση ότι θα του έφερνε το κεφάλι της Μέδουσας, και κείνος θα τούδινε τα μέσα να γυρίσει στο Αργος. Στην πραγματικότητα του έστηνε μια παγίδα γιατί πίστευε, ότι ο Ποσειδώνας, που είχε παντρευτεί τη Μέδουσα, θα έπνιγε τον Περσέα.
Η Μέδουσα ήταν η μοναδική θνητή από τις τρεις γοργόνες, ωραιότατη και αυτή όπως οι δύο αθάνατες αδελφές της Σθενώ και Ευρυάλη. Όμως στο κεφάλι της αντί για μαλλιά, είχε φίδια, χάλκινα χέρια και χρυσά φτερά. Κι όποιος την κοίταζε κατά πρόσωπο απολιθωνόταν.
Ανύποπτος για την παγίδα, αλλά δυνατός ο Περσέας ταξίδεψε στα νερά του Ωκεανού βρήκε τη Μέδουσα και την αποκεφάλισε. Τότε από τα σπλάχνα της Μέδουσας γεννήθηκαν ο Χρυσάωρ και ο Πήγασος, που ήταν παιδιά της από τον Ποσειδώνα.
Σ αυτή την προσπάθεια ο Περσέας βοηθήθηκε από την Αθηνά, τον Ερμή και τις Ναϊάδες, κόρες του Δία, νύμφες των γλυκών νερών.
Κατάφερε, λοιπόν, ο Περσέας να πάρει το κεφάλι της Μέδουσας, αλλά γυρίζοντας νικητής, βρήκε τη μητέρα του στους βωμούς των Θεών, μαζί με το Δίκτυ, διότι όταν εκείνος έλειπε, ο Πολυδέκτης θέλησε να βιάσει τη Δανάη.
Τότε με το φοβερό εκείνο όπλο, το κεφάλι της Μέδουσας, ο Περσέας απολίθωσε τον Πολυδέκτη. Και εγκατέστησε βασιλιά της Σερίφου το Δίκτυ.
Στο μεταξύ τα κατορθώματα του Περσέα μαθεύτηκαν και στο Αργος. Ο παππούς του ο Ακρίσιος, παρ ότι ένοιωθε και περηφάνια, ανησύχησε. Κι η ανησυχία του αυτή έγινε μεγάλος φόβος, όταν έμαθε ότι ο Περσέας βιαζόταν να γυρίσει στο Αργος για να τον γνωρίσει.
Ο Ακρίσιος, κυρίως, φοβήθηκε ότι θα τον σκότωνε, γι αυτό έφυγε από τη Λάρισα του Αργους όπου ήταν το παλάτι του, και πήγε στη Λάρισα της Θεσσαλίας, που ήταν χτισμένη δίπλα στον Πηνειό.
Ερχόμενος στο Αργος ο Περσέας, έμαθε ότι στη Λάρισα της Θεσσαλίας γίνονταν αγώνες. Τότε έστειλε τη μητέρα του Δανάη στο Αργος, κοντά στη γιαγιά του την Ευρυδίκη, κι αυτός πήγε να πάρει μέρος στους αγώνες.
Όμως όταν έριξε το δίσκο, σκότωσε έναν από τους θεατές. Αυτός ο θεατής ήταν ο παππούς του Ακρίσιος. Δηλαδή τα γεγονότα έγιναν όπως τα είχε προφητέψει το Μαντείο των Δελφών.
Ο Ακρίσιος τάφηκε έξω από τα τείχη της Λάρισας, και ο Περσέας γύρισε στο Αργος πολύ λυπημένος. Εκεί ζήτησε από το θείο του Μεγαπένθη, γιο του Προίτου και βασιλιά της Τήρυνθας να ανταλλάξουν τα βασίλειά τους, γιατί δε μπορούσε να καθίσει στο θρόνο του παππού του, που , έστω και άθελά του είχε σκοτώσει.

ΠΕΡΣΕΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

Ο Περσέας παντρεύτηκε την Ανδρομέδα, την κόρη του Κηφέα, βασιλιά των Κηφήνων, και της Κασσιόπης, εγγονής του Αιόλου, από την Ιόπη.
Από το γάμο του με την Ανδρομέδα ο Περσέας απόκτησε έξη γιους, τον Πέρση, τον Αλκαίο, το Σθένελο, τον Ελειο, το Μήστορα, τον Ηλεκτρίωνα, και δυο κόρες τη Γοργοφόνη και την Αυτόχθη.
Ο γιος του Πέρσης ίδρυσε την Περσία, έγινε ήρωας των Περσών, 1300 π.Χ, ο δε γιος του Αχαιμένης ίδρυσε στην Περσία τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.
Η γνωριμία του Περσέα με την Ανδρομέδα ήταν επεισοδιακή.
Επειδή η Ανδρομέδα θεωρούσε τον εαυτό της ομορφότερη από τις Νηριίδες, την Ηρα και την Αφροδίτη, ο Ποσειδώνας έστειλε στη χώρα του Κηφέα πολλές πλημμύρες και ένα θαλάσσιο τέρας, που ζητούσαν να καταπιούν τη χώρα.
Το Μαντείο αποφάνθηκε ότι για να σωθεί η χώρα του έπρεπε να δώσει την Ανδρομέδα να τη φάει το τέρας. Ο Κηφέας δεν υπάκουσε αρχικά στο χρησμό, αλλά τελικά εξαναγκάστηκε από το λαό του, να δέσει την Ανδρομέδα σ ένα παραθαλάσσιο βράχο.
Εκεί η Ανδρομέδα θρηνώντας περίμενε την ώρα που θα την κατασπάραζε το τέρας.
Όμως για καλή της τύχη πέρασε από κει το πλοίο του Περσέα, ενώ γύριζε με το κεφάλι της Μέδουσας. Ο Περσέας την πλησίασε, άκουσε την ιστορία της και ένοιωσε λύπη γι αυτήν.
Αλλά η Ανδρομέδα είναι τόσο ωραία που ο Περσέας την ερωτεύεται. Τότε αποφασίζει να τη σώσει, αφού πρώτα προσεύχεται στο θεό Ερωτα, και να την κάνει γυναίκα του. Με την οποία απέκτησε τα παιδιά που είπαμε.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΣΕΑ ΣΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ

Ο Αλκαίος ήταν ένας από τα παιδιά του Περσέα. Παντρεύτηκε τη Λαονόμη , κόρη του Γοινέως από το Φενεό, ή την Υπονόμη-αδελφή του Θηβαίου ήρωα Μενοικέα- ή κατά άλλους μία από τις αδελφές του Πέλοπα, τη Λυσιδίκη ή την Αστυδάμεια.
Βασίλεψε στην Τίρυνθα. Και από το γάμο του απόκτησε τον Αμφιτρύωνα, και την Αναξώ.
Ο γιος του Αμφιτρύωνας παντρεύτηκε την Αλκμήνη, κόρη θείου του Ηλεκτρίωνα, αδελφού του πατέρα του – πρώτη του εξαδέλφη.
Εκείνη την εποχή, 1280 π.Χ. –περίπου - ο πεθερός του και Θείος του Ηλεκτρίωνας είχε πόλεμο με του Τάφιους, γιατί είχαν σκοτώσει τα οκτώ παιδιά του.
Ο Τάφιος ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Ιπποθόης, κόρης του Μήστορα, νόθου γιου του Περσέα.
Ο Τάφιος είχε ένα γιο τον Πτερέλαο.
Οι Τάφιοι που λέγονταν και Τηλεβόες, ήταν πειρατικός λαός που κατοικούσε σ ένα νησί, στα παράλια της Ακαρνανίας απέναντι από τη Λευκάδα και την Ιθάκη. Το νησί λεγόταν Τάφος, και η θάλασσα στην περιοχή εκείνη ονομαζόταν Ταφία, ή Τηλεοβοϊς.
Τα παιδιά, λοιπόν, του Πτερέλαου, βασιλιά των Ταφίων, για να υποστηρίξουν τα δικαιώματα του προπάππου τους Μήστορα, πατέρα του παππού τους Τάφιου , πάνω στην περιουσία του Ηλεκτρίωνα, πήγαν μαζί με πολλούς άλλους στο Αργος να αρπάξουν τα βόδια του.
Επακολούθησε μεγάλη συμπλοκή, κατά την οποία σκοτώθηκαν και τα παιδιά του Ηλεκτρίωνα, εκτός από το Λικύμνιο, αλλά και τα παιδιά του Πτερέλαου.
Όμως ο Ηλεκτρίωνας ήθελε να τιμωρήσει τους Τάφιους. Κι αυτό το ανάθεσε με το ζόρι στο γαμπρό του Αμφιτρύωνα, με την εντολή να μην αγγίξει την Αλκμήνη αν πρώτα δε τελειώσει την αποστολή του.
Ετσι ο Αμφιτρύωνας θέλοντας και μη ξεκίνησε να πολεμήσει τον Πτερέλαο.
Ο Ποσειδώνας είχε δωρίσει στον Πτερέλαο μια χρυσή τρίχα, που τον είχε κάνει αθάνατο και ανίκητο. Οταν όμως τον πολεμούσε ο Αμφιτρύωνας, η κόρη του Πτερέλαου Κομαιθώ, που συμπάθησε τον Αμφιτρύωνα, έκοψε από το κεφάλι του πατέρα της τη χρυσή τρίχα και τότε αυτός πέθανε πράγμα που επέτρεψε την κατάληψη του νησιού από τον Αμφιτρύωνα.
Η Κομαιθώ ήταν ιέρεια στο ναό της Τρικλαρίας Αρτέμιδας. Είχε ερωτευθεί τον Μελάνιππο, αλλά ο πατέρας της αρνιόταν αυτό το γάμο, γι αυτό και τον εκδικήθηκε με αυτό τον τρόπο.
Σ όλο αυτό το διάστημα ερωτοτροπούσε με τον αγαπημένο της μέσα στο ιερό της Αρτέμιδας, η οποία για να τιμωρήσει την ασέβεια, εξωλόθρευε ανθρώπους της περιοχής με πείνα και ξηρασία. Τότε οι κάτοικοι ζήτησαν τη γνώμη του Μαντείου των Δελφών, το οποίο έδωσε χρησμό να θυσιαστούν οι δύο εραστές, και αυτό να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, με θύματα τους ωραιότερους νέο και νέα. Από την ανθρωποθυσία αυτή, απάλλαξε τους κατοίκους ο Θεσσαλός ήρωας Ευρύπυλος το 12ο αιώνα π.Χ, όπως γράφει ο Παυσανίας ( VII 19 ),
Όμως όσο καιρό έλειπε ο Αμφιτρύωνας στην εκστρατεία, ο Δίας πήρε τη μορφή του, και πήγε και κοιμήθηκε με την Αλκμήνη. Εκείνη εξαπατήθηκε και δεν έφερε καμιά αντίρρηση, γιατί πίστευε ότι είναι ο άνδρας της.
Όταν, όμως γύρισε πραγματικά ο Αμφιτρύωνας, η Αλκμήνη κατάλαβε ότι κάτι περίεργο είχε συμβεί, και του φέρθηκε ένοχα και μουδιασμένα. Ο Αμφιτρύωνας ζήτησε να μάθη το λόγο που του φέρθηκε έτσι. Εκείνη προσπάθησε να του εξηγήσει ότι την εξαπάτησε ο Δίας. Τώρα που ήξερε ότι ήταν ο Δίας, είναι άλλο θέμα. Γιατί αν το ήξερε δε θα πήγαινε μαζί του.
Ο Αμφιτρύωνας δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα και άναψε φωτιά να την κάψει ζωντανή. Αλλά ο Δίας έφερε θυελλώδη βροχή που έσβησε τη φωτιά.
Τότε ο Αμφιτρύωνας πείστηκε για την αθωότητα της συζύγου του. Μετά από καιρό η Αλκμήνη γέννησε δίδυμα, τον Ηρακλή και τον Ηφικλή. Ο Αμφιτρύωνας θέλησε να μάθει πιο ήταν το δικό του το παιδί.
Στην παράκλησή του η Ηρα, έστειλε δυο φίδια – δράκους στην κούνια των διδύμων, τα οποία ο Ηρακλής που είχε υπερφυσικές δυνάμεις, τα έπνιξε. Κι αποδείχτηκε έτσι ότι αυτός ήταν παιδί του Δία. Κι ο Ιφικλής του Αμφιτρύωνα. Ωστόσο ο Αμφιτρύωνας δεν αδιαφόρησε για τον Ηρακλή, αλλά φρόντισε να μεγαλώσει με μεγάλη φροντίδα και στοργή σαν να ήταν πραγματικός του γιος.

Εδώ θα παρατηρήσουμε ότι όλοι οι …νόθοι της αρχαιότητας, που αποδεικνύονταν δυνατοί άνδρες και ήρωες, που τους θεωρούσαν ημίθεους, προέρχονταν από την συνεύρεση των μανάδων τους με Θεούς. Όπως ο Περσέας, ο Ηρακλής, ο Θησέας και τόσοι άλλοι.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

Όταν ο Ηρακλής έγινε άντρας, πραγματοποίησε του 12 άθλους του. Που όμως έχουν χιλιοειπωθεί και χιλιογραφτεί, γι αυτό δε θα αναφερθούμε σε αυτούς. Θα αναφερθούμε όμως στις γυναίκες του είναι πάρα πολλές και άγνωστες. Σ όσες καταφέραμε να ανακαλύψουμε, φυσικά, γιατί αυτός όπου βρισκόταν…. παντρευόταν κι έσπερνε και από ένα ή περισσότερα παιδιά:

Η ΜΕΓΑΡΑ:
Ο Ηρακλής παντρεύτηκε τη Μεγάρα, κόρη του Κρέοντα των Θηβών, με την οποία απόκτησε τον Αντίμαχο, πατέρα του Αμφιάνακτα, και παππού του Οίτυλου και του Δηιφόντη.

Η ΑΥΓΗ
Από την Αύγη, κόρη του Αλεου της Τεγέας, το Γλυνό, το Μήσιππο. τον Αγαμηδίδα, πατέρα του Θέρσανδρου και παππού της Αναξάνδρας.

Η ΕΥΒΩΤΗ
Από την Ευβώτη απόκτησε το Βοίο, το Δηίωνα και τον Αγέλαο πατέρα του Κροίσου της Λυδίας.

Η ΜΙΔΑ
Από τη Μίδα , κόρη του Φύλακος, βασιλιά των Δρυόπων, απόκτησε το Φαίστο, πατέρα του Ρόπαλου , και παππού του Ιππόλυτου. Ακόμη τον Αντίοχο, πατέρα του Φίλα, παππού του Ιππότη, και προπάππου του Αλήτη που βασίλεψε στην Κόρινθο.

Η ΑΣΤΥΟΧΗ
Από την Αστυόχη, πάλι κόρη του Φύλακος, απόκτησε τον Τληπτόλεμο της Ρόδου.

Η ΟΜΦΑΛΗ
Η Ομφάλη ήταν κόρη του Ιορδάνη. Από αυτήν απόκτησε τον Αλκαίο , 3ο βασιλιά της Λυδίας.

ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΟΥ ΘΕΣΠΙΟΥ
Από την κόρη του Θέσπιου βασιλιά της Βοιωτίας Αγλαία, απόκτησε τον Αντιάδη, από την Κέρδη τον Ιόβα, από τη Μάγνη τον Βουκόλο, από τη Λυσιδίκη τον Τέλη και από την Τοξικράτη το Λύκιο.

Όλα αυτά δείχνουν ότι ο Ηρακλής είχε πάρα πολλές γυναίκες, κι ότι όλες το θεωρούσαν τιμή τους νάχουν ένα παιδί με τον Ηρακλή, έστω και αν ήταν αδελφές. Είχε τουλάχιστον 10 γυναίκες και περίπου 30 παιδιά.

Η ΔΗΙΑΝΕΙΡΑ:
Η τελευταία γυναίκα του, από την οποία απόκτησε τον Υλλο που συνέχισε το γενεαλογικό του δένδρο μέχρι το Μέγα Αλέξανδρο και την Κλεοπάτρα, ήταν η Δηιάνειρα.
Η Δηιάνειρα ήταν μια αμαζόνα, κόρη του βασιλιά της Καλυδώνας Οινέα (Αιτωλοακαρνανία) και της Περίβοιας ή Αλθαίας κόρης του Θεστίου. Ηταν αδελφή του Μελέαγρου, και μόνο αυτή και η αδελφή της Γοργώ δεν μεταμορφώθηκαν σε πτηνά από του θεούς, όταν θρηνούσαν για το θάνατο του αδελφού τους.
Ο Ηρακλής που συνάντησε το Μελέαγρο στον Αδη, έμαθε για αυτήν και πήγε στον Οινέα να τη ζητήσει για γυναίκα του. Μέχρι τότε η Δηιάνειρα πολεμούσε σαν άντρας, και φρόντιζε πολύ τον πατέρα της.
Όμως στην επιθυμία του αυτή ο Ηρακλής βρήκε αντίπαλο τον Αχελώο. Τότε οι δύο αντίζηλοι αγωνίστηκαν με έπαθλο την αμαζόνα. Ο Ηρακλής νίκησε τον Αχελώο, του έσπασε, μάλιστα, και ένα από τα κέρατά του.
Μετά το γαμήλιο γλέντι, ο Ηρακλής πήρε τη Δηιάνειρα και ξεκίνησαν για την ιδιαιτέρα του πατρίδα, την Τίρυνθα.
Όταν όμως έφθασαν στον Κήνο ποταμό, βρήκαν εκεί τον Κένταυρο Νέσσο – μισό άνθρωπο, μισό άλογο- να μεταφέρει τους ταξιδιώτες στην πλάτη του, από το ένα μέρος του ποταμού στο άλλο, έναντι αμοιβής.
Ετσι πήρε στη ράχη του και τη Δηιάνειρα να την μεταφέρει. Όμως στη μέση της διαδρομής θέλησε να τη βιάσει. Αυτή έβαλε τις φωνές, και τότε ο Ηρακλής τον σκότωσε με το τόξο του.
Ο Νέσσος πριν πεθάνει συμβούλεψε τη Δηιάνειρα να μαζέψει αίμα από την πληγή του και αφού το ανακατέψει με λάδι, να το φυλάξει, και σε περίπτωση που ο Ηρακλής θα ήθελε να τη χωρίσει, να τον άλειφε με το υγρό αυτό, για να μείνει κοντά της.
Στη διαδρομή ο Ηρακλής πολέμησε με τους Δρύοπες, με τους Λαπίθες και τον Κύκνο. Μαζί του πολεμούσε και η Δηιάνειρα η οποία πληγώθηκε στον ένα μαστό.
Αλλά αργότερα όταν ο Ηρακλής αιχμαλώτισε την όμορφη Ιόλη, η Δηϊάνειρα ζήλεψε, και τότε θυμήθηκε το « ερωτικό φίλτρο του Νέσσου». Αλειψε λοιπόν το χιτώνα του Ηρακλή με αυτό το υγρό και του τον έδωσε να τον φορέσει.

Αμέσως μόλις τον φόρεσε ο Ηρακλής, άρχισε να νοιώθει φοβερούς πόνους, τόσο δυνατούς που δε μπορούσε να τους αντέξει. Γι αυτό διέταξε να ανάψουν φωτιά πάνω στο βουνό Οίτη, για να καεί. Όμως μόλις κάθισε πάνω στα ξύλα, ένα σύννεφο κατέβηκε μέσα σε βροντές και πήρε τον Ηρακλή στον ουρανό.
Τότε η Δηιάνειρα που κατάλαβε την απάτη του Νέσσου, αλλά και επειδή έγινε, χωρίς να το θέλει, αιτία του θανάτου του Ηρακλή, κρεμάστηκε και τάφηκε πάνω στην Οίτη.
Από τη Δηιάνειρα ο Ηρακλής απόκτησε ακόμη τον Ανίκητο, τον Ερύθρα που δημιούργησε τις Ερυθρές, τη Μακαρία, τον Οδίτη, και τον Ευρύπυλο.

Ο ΥΛΛΟΣ ΚΑΙ Η ΙΟΛΗ

Απ όλα τα παιδιά του Ηρακλή , ο γιος του με τη Δηιάνειρα, ο Υλλος, ήταν εκείνος που έμελλε να είναι ο γενάρχης δύο μετέπειτα κλάδων, που ο ένας όδευσε προς τη Σπάρτη και ο άλλος προς τη Μακεδονία.
Ο Υλλος, μιας και πέθαναν οι γονείς του, υιοθετήθηκε από το βασιλιά των Δωριέων της Θεσσαλίας τον Αιγίμιο. Όταν μεγάλωσε τέθηκε επικεφαλής εκστρατείας των Δωριέων στην Τίρυνθα, για να ανακαταλάβει το θρόνο του Ηρακλή που είχε σφετεριστεί ο Ευρυσθέας. Η εκστρατεία αυτή ονομάστηκε κάθοδος των Ηρακλειδών. Ο Υλλος σκότωσε τον Ευρυσθέα, ξαναπήρε το θρόνο, αλλά θέλησε να καταλάβει όλη την Πελοπόννησο. Για το σκοπό αυτό μονομάχησε με το βασιλιά της Τεγέας Εχεμο, μεταξύ Μεγάρων και Κορίνθου, αλλά νικήθηκε και σκοτώθηκε.
Ο Υλλος είχε παντρευτεί την Ιόλη, κόρη του φημισμένου τοξότη Ευρύτη, βασιλιά της Οιχαλίας, που είχε αιχμαλωτίσει ο Ηρακλής.
Στην πραγματικότητα, την Ιόλη είχε αγαπήσει παράφορα ο Ηρακλής, όμως ο πατέρας της Εύρυτος δεν ήθελε να είναι η κόρη του παλλακίδα του Ηρακλή, αφού είχε σύζυγο τη Δηιάνειρα. Γι αυτό και ο Ηρακλής έκανε πόλεμο κατά του Ευρύτη τον νίκησε και σκότωσε τόσο αυτόν όσο και τους γιους του. Τότε η Ιόλη, που βρισκόταν σε απόγνωση, προσπάθησε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από τα τείχη. Όμως τα φορέματά της πιάστηκαν στα κλαδιά κάποιου δένδρου και σώθηκε. Εκεί την αιχμαλώτισε ο Ηρακλής. Αλλά δεν πρόλαβε να τη χαρεί γιατί η Δηιάνειρα, του άλειψε το μανδύα με το «ερωτικό φίλτρο» του Νέσσου και ο Ηρακλής κάηκε.
Ετσι την παντρεύτηκε ο Υλλος, με την οποία απόκτησε τον Κλεοδαίο.

ΠΡΟΣ ΣΠΑΡΤΗ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Ο Κλεοδαίος απόκτησε τον Αριστόμαχο και τη Λεώνασσα σύζυγο του Νεοπτόλεμου (του Αχιλλέως) πατρός του Πύρρου.
Ο Αριστόμαχος τον Τήμενο, τον Αριστόδημο και τον Κρεσφόντη.
Ο Αριστόδημος τον Ευρυσθένη που γέννησε τον Αγι της Σπάρτης και τον Προκλή που γέννησε τον Ευρυπώντα.
Ο Τήμενος, μεταξύ άλλων, απόκτησε τους Αρχέλαο, Αέροπο, Γουάνο και Περδίκα που πήγαν προς Μακεδονία.

Ο ΑΡΧΕΛΑΟΣ ( 1100 π.Χ ), λοιπόν, γιος του Τήμενου, αφού εκδιώχθηκε από τα αδέλφια του, μετανάστευσε στη Μακεδονία, που είχε πάρει το όνομά της από τον εγγονό του Δευκαλίωνα , το Μακεδόνα. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι τα παιδιά του Μακεδόνα έδωσαν το όνομά τους σε άλλες περιοχές, όπως η Πιερία, η Βέρροια, η Ημαθία και άλλες.
Πήγε, λοιπόν, ο Αρχέλαος στο βασιλιά της Μακεδονίας - Θράκης, Κισσέα, ο οποίος, αφού ήταν βασιλόπουλο τον δέχτηκε με φαινομενική χαρά, και του υποσχέθηκε ότι θα του έδινε την κόρη του για γυναίκα του, και αργότερα και το θρόνο του, αν τον βοηθούσε να νικήσει σε μια δύσκολη πολεμική επιχείρηση.
Ο Αρχέλαος που ήταν παλικάρι, του το υποσχέθηκε, και πραγματικά εξετέλεσε την αποστολή του με επιτυχία. Ομως ο Κισσέας δεν τήρησε την υπόσχεσή του. Σχεδίαζε μάλιστα να τον ρίξει σε λάκκο με αναμμένα κάρβουνα. Αλλά το πληροφορήθηκε ο Αρχέλαος, και την κατάλληλη στιγμή έριξε εκείνος το βασιλιά στο λάκκο.
Μετά, με διαταγή του Απόλλωνα, έφυγε νοτιοδυτικά, ακολουθώντας μία αίγα –κατσίκα- ώσπου βρήκε ένα θαυμάσιο τοπίο με καταρράκτες. Εκεί σταμάτησε και ίδρυσε την πόλη Αιγές, (Μύθοι Υγίνου 219), παλαιά ονομασία της Εδεσσας.

Ο ΑΕΡΟΠΟΣ , όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, μαζί με τα αδέλφια του Γουάνο και Περδίκα, πήγαν στη Λεβαία της Μακεδονίας – βρισκόταν κοντά στην Ιλλυρία (Αλβανία)- όπου αρχικά έγιναν βοσκοί του βασιλιά. Όμως ο βασιλιάς είδε στον ύπνο του ένα όνειρο, σύμφωνα με το οποίο, ο Περδίκας θα γινόταν ιδρυτής δυναστείας. Και φοβήθηκε τόσο που αρχικά έδιωξε τα τρία αδέλφια και μετά έβαλε τους στρατιώτες του να τους σκοτώσουν. Οι στρατιώτες έσπευσαν να εκτελέσουν τη διαταγή του βασιλιά. Τους πρόφτασαν τη στιγμή που τα τρία αδέλφια περνούσαν ένα ποτάμι. Εκείνα πέρασαν κανονικά, αλλά μόλις πήγαν να περάσουν οι στρατιώτες, τα νερά ανυψώθηκαν και τους έπνιξαν. Ετσι τα τρία αδέλφια γλίτωσαν.

Η ΝΕΑ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ

Στη Μακεδονία πήγε και ο Κάρανος, γιος του Αριστοδαμίδα, Ηρακλείδης κι αυτός - εγγονός του Ηρακλή και της Αύγης, κόρης του Αλεου της Τεγέας. Όμως παρ όλα όσα αναφέρουν οι ιστορικοί, Θεόπομπος, Διόδωρος, Ηρόδοτος και άλλοι, τα ακριβή ίχνη των Ηρακλειδών – Τημενιδών, χάνονται μέσα στη άχλη των χρόνων, - ποιός ξέρει ακριβώς για πόσα χρόνια -ώσπου εμφανίζεται ο πρώτος ιδρυτής της νέας Μακεδονική Δυναστείας, ο Περδίκας ο Α ( 800-700 π.Χ). Που και κατά τους ιστορικούς, αλλά και όπως δείχνουν τα ονόματα των μετέπειτα βασιλέων ( Περδίκας, Αέροπος, Αργαίος κα ), ήταν απόγονος του Ηρακλή και του Τήμενου.
Γιος του ιδρυτή της νέας δυναστείας Περδίκα Α, ήταν ο Αργαίος, που έζησε μετά το 700 –680. Και φυσικά βασίλεψε στη Μακεδονία.
Τον Αργαίο διαδέχτηκε ο γιος του Φίλιππος ο Α (621- 558). Και το Φίλιππο ο γιος του Αέροπος (540-498).Σε νομίσματα της εποχής του τον συναντάμε με το όνομα ΑΕΡΟΠ.
Τον Αέροπα διαδέχτηκε ο γιος του Αλκέτας. Και αυτόν ο γιος του Αμύντας ο Α.


ΟΙ ΠΕΡΣΕΣ ΚΑΙ ΟΙ… ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Ο Αμύντας ο Α (540-498 π.Χ.) είναι γνωστός διότι επί των ημερών του κατακτήθηκε το Μακεδονικό κράτος από τους Πέρσες, αφού προηγήθηκαν δραματικά γεγονότα. Ο Μακεδόνας βασιλιάς δεν κατάφερε να αναπτύξει τη στρατιωτική οργάνωση του κράτους του, και το 514 βρέθηκε κάτω από την πίεση τω Περσών, που είχαν ήδη καταλάβει τη Θράκη και τώρα ζητούσαν υποταγή της πλούσιας Μακεδονίας.
Για το σκοπό αυτό ο στρατηγός Μεγάβαζος, επικεφαλής των Περσικών δυνάμεων στη Θράκη, έστειλε στην αυλή του Αμύντα επτά επίσημους Πέρσες να ζητήσουν «γην και ύδωρ», σημάδια της υποταγής.
Ο Αμύντας φιλοξένησε τους Πέρσες, και προκειμένου να αποφύγει καταστροφές και σκοτωμούς, ήταν έτοιμος να υπογράψει τη συμφωνία της υποταγής. Όμως κατά τη διάρκεια συμποσίου, οι Πέρσες που είχαν στο μεταξύ μεθύσει, ζήτησαν να πλαγιάσουν με τις γυναίκες του ανακτόρου, και άρχισαν να ξεστομίζουν προσβλητικές κουβέντες γι αυτές.
Τότε ο νεαρός γιος του Αμύντα, ο Αλέξανδρος θύμωσε τόσο με τους Πέρσες αλλά και με την ανοχή του πατέρα του, που κατέστρωσε ένα σατανικό σχέδιο:
Είπε στους Πέρσες, πριν από τα όργια, να περάσουν στο λουτρό και στο καλλωπιστήριο, να γίνουν ωραιότεροι, και μετά να γυρίσουν στους κοιτώνες για να χαρούν τις όμορφες Μακεδόνισσες. Και έτσι κι έγινε. Όμως στους κοιτώνες τους Πέρσες περίμεναν στρατιώτες του Αμύντα, ντυμένοι γυναίκες, και τους σκότωσαν.
Ετσι ο Αλέξανδρος έσωσε προς στιγμήν την τιμή του παλατιού, αλλά μετά από λίγο ο Μεγάβαζος, κατέλαβε τη Μακεδονία.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ

Ο Αλέξανδρος ο Α (495-448 π.Χ.), ανέβηκε στο θρόνο όταν πέθανε ο πατέρας του Αμύντας Α. Αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την περσική κυριαρχία και ακολούθησε τον Ξέρξη στην εκστρατεία του εναντίον της Ελλάδας. Αλλά πολλές φορές επέδειξε προς τους Ελληνες τα φιλικά του αισθήματα, γι αυτό και ονομάστηκε Φιλέλλην. Τέτοια αισθήματα έδειξε και κατά τη μάχη των Θερμοπυλών, αλλά και των Πλαταιών, οπότε εστράφη κατά των νικημένων Περσών και τους αποτελείωσε.
Ο Αλέξανδρος ο Α, απόκτησε τέσσερις γιους, τον Αλκέτα, τον Περδίκα το Β, το Φίλιππο και τον Αμύντα.
Απ όλους αυτούς επικράτησε ο Περδίκας Β, ο οποίος κατάφερε να παραγκωνίσει τα αδέλφια του, και ανέβηκε στο θρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του (445 π.Χ). Στην αρχή συγκυβέρνησε με τα αδέλφια του Αλκέτα και Φίλιππο, αλλά μετά σφετερίστηκε τα δικαιώματα του Αλκέτα και έδιωξε το Φίλιππο. Ηταν πανούργος και δολοπλόκος, αλλά και εύστροφος πολιτικός.
Ο Περδίκας Β παντρεύτηκε την Κλεοπάτρα, την οποία μετά το θάνατό του παντρεύτηκε ο νόθος γιος του Αρχέλαος, που τον διαδέχτηκε και στο θρόνο. Ο Αρχέλαος και η Κλεοπάτρα απόκτησαν ένα γιο τον Ορέστη, που έγινε βασιλιάς μικρός και επιτροπευόταν από κάποιο συγγενή του ονόματι Αέροπο.
Υπήρξαν κι άλλοι Μακεδόνες βασιλείς, όμως ο κλάδος του Ηρακλή, μετά τον Αλέξανδρο Α, συνεχίστηκε από το γιο του Αλκέτα, που απόκτησε ένα γιο, τον Αριδαίο. Ο Αριδαίος απόκτησε τον Αμύντα τον Γ, πατέρα του Φίλιππου Β.
Ο Φίλιππος Β, εκτός από το Μέγα Αλέξανδρο -αν και λέγεται ότι ήταν νόθος γιος της συζύγου του Φιλίππου Ολυμπιάδας- απόκτησε ένα νόθο γιο με την Αρσινόη, τον Πτολεμαίο Σωτήρα, που ίδρυσε τη δυναστεία των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο.
Αλλά κι αν ο Πτολεμαίος ο Α. δεν ήταν νόθος γιος του Φιλίππου, ήταν σίγουρα η συνέχεια των Ηρακλειδών-Τημενιδών, αφού η μητέρα του Αρσινόη, ήταν κόρη του στρατηγού Μελέαγρου που προήρχετο από αυτόν τον κλάδο.

ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ Α Ο ΣΩΤΗΡ

Ο Πτολεμαίος, μετά το θάνατο του Φιλίππου Β, προσελήφθη από το Μέγα Αλέξανδρο στη σωματοφυλακή του. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν κι αυτός απόγονος του Ηρακλή. Ο Πτολεμαίος πήρε μέρος σε όλες τις μάχες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επειδή δε τον υπερασπίστηκε, όταν ο στρατηλάτης τραυματίστηκε, ονομάστηκε Σωτήρ.
Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε και έγινε η διανομή του κράτους μεταξύ των στρατηγών, ο Πτολεμαίος Α ο Σωτήρ ανέλαβε τη σατραπεία της Αιγύπτου (323 π.Χ) Εδωσε πολλές και σκληρές μάχες με διαφόρους, και τελικά επικράτησε στην Αίγυπτο. Παντρεύτηκε την Ευρυδίκη, την κόρη του Αντίπατρου, αλλά και την ετεροθαλή αδελφή του Βερενίκη, και απέκτησε πολλά παιδιά, μεταξύ των οποίων και τον Πτολεμαίο Β, που τον αντικατέστησε στο Θρόνο της Αλεξάνδρειας (309-246 π.Χ.)

ΠΙΟ ΣΤΕΝΕΣ ΑΙΜΟΜΙΞΙΕΣ ΚΑΙ ΦΟΝΟΙ

Ο Πτολεμαίος Β, παντρεύτηκε αρχικά την Αρσινόη, κόρη του βασιλιά της Θράκης Λυσίμαχου, αλλά γρήγορα τη χώρισε για να παντρευτεί την αδελφή του , επίσης Αρσινόη. Επειδή είχε προστριβές με όλα τα αδέλφια του, ονομάστηκε ειρωνικά Φιλάδελφος.
Τον Πτολεμαίο Β, διαδέχτηκε ο γιος Πτολεμαίος Γ ο Ευεργέτης, που είχε αποκτήσει με την πρώτη του γυναίκα την Αρσινόη του Λυσίμαχου.
Ο Πτολεμαίος Γ (279-222), παντρεύτηκε σε ηλικία 13 ετών, την πρώτη του εξαδέλφη Βερενίκη, με την οποία απόκτησε τον Πτολεμαίο Δ, το Φιλοπάτορα, που τον διαδέχθηκε.
Ο Πτολεμαίος Δ, (240-211),έκφυλος, μέθυσος και γενικά άσωτος, θανάτωσε τη μητέρα του Βερενίκη και τον αδελφό του Μάγα γιατί τον επέκριναν για τις ασωτείες του. Ελέγετο δε ότι είχε σκοτώσει και τον πατέρα του.
Παντρεύτηκε την αδελφή του Αρσινόη, με την οποία ύστερα από μακρά στειρότητα - την είχε παραμελήσει επιδιδόμενος σε διάφορα όργια- απόκτησε ένα γιο. Όμως τελικά σκότωσε και την Αρσινόη.
Ο γιος του ονομάστηκε Πτολεμαίος Ε ο Επιφανής (211-180 ). Παντρεύτηκε την Κλεοπάτρα κόρη του Αντίοχου του Σύρου. Απόκτησε ένα γιο τον Πτολεμαίο ΣΤ, αλλά δηλητηριάστηκε από το περιβάλλον του.
Ο Πτολεμαίος ΣΤ (187-146) ανέλαβε τη βασιλεία με την κηδεμονία της μητέρας του.
Είχε παντρευτεί την αδελφή του Κλεοπάτρα. Αλλά μετά το θάνατο της μητέρας του, οι Αλεξανδρινοί τον έδιωξαν και ανακήρυξαν βασιλέα, τον αδελφό του Πτολεμαίο το Φύσκωνα. Φύσκων λεγόταν γιατί είχε μεγάλη κοιλιά.
Ο Πτολεμαίος Ζ ο Φύσκων (γεννήθηκε το 180 π.Χ.) , ανάγκασε την χήρα του αδελφού του - και αδελφή του- να τον παντρευτεί, ενώ παράλληλα έσφαξε το μικρό γιο της, μέσα στην αγκαλιά της. Ο Φύσκων με την Κλεοπάτρα - την αδελφή και χήρα- απέκτησε το Μεμφίτη. Αλλά μετά τη χώρισε, και παντρεύτηκε την κόρη της και κόρη του αδελφού του Πτολεμαίου ΣΤ ( ανιψιά του) Κλεοπάτρα Κόκκη, με την οποία απόκτησε δύο γιους, τον Πτολεμαίο Η και τον Πτολεμαίο Θ-Αλέξανδρο, και τρεις κόρες με το όνομα Κλεοπάτρα. Όταν μετά 15 χρόνια, ο γιος του Μεμφίτης με τη βοήθεια της μητέρας του, ανακηρύχτηκε βασιλιάς, ο Φύσκων τον συνέλαβε, τον σκότωσε, τον τεμάχισε, και τον έστειλε στη μητέρα του Κλεοπάτρα μέσα σε ξύλινο κιβώτιο.

ΓΑΜΟΙ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΔΕΛΦΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ
ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ Η ΜΕΓΑΛΗ

Το Φύσκωνα, διαδέχτηκε ο Πτολεμαίος Η ( γεννήθηκε το 144 π.Χ). Αυτός αρχικά παντρεύτηκε τη μεγάλη του αδελφή Κλεοπάτρα. Αλλά αναγκάστηκε να τη χωρίσει και να παντρευτεί την άλλη αδελφή του, Κλεοπάτρα Σελήνη. Η τρίτη Κλεοπάτρα είχε παντρευτεί τον αδελφό του Πτολεμαίο Θ –Αλέξανδρο.
Βασίλεψαν διαδοχικά οι Πτολεμαίοι Η, Θ, και Ι, αλλά κάποτε ξέμειναν από βασιλιάδες, και απευθύνθηκαν στα νόθα. Ετσι βασιλιάς έγινε ο νόθος γιος του Πτολεμαίου Η, ο Πτολεμαίος ΙΑ ο Αυλητής ( 59 π.Χ).
Ο Αυλητής παντρεύτηκε την ετεροθαλή αδελφή του Κλεοπάτρα Ε. Και με αυτή απόκτησε τον Πτολεμαίο ΙΒ και Πτολεμαίο ΙΓ, καθώς και την Κλεοπάτρα τη Μεγάλη. Είναι πολύ μεγάλη και διαδεδομένη η ιστορία της. Μέχρι και ταινίες έχει γίνει.
Η Κλεοπάτρα, αρχικά παντρεύτηκε το μεγάλο αδελφό της Πτολεμαίο ΙΒ και μετά τον άλλο Πτολεμαίο ΙΓ (ήταν 11 ετών όταν την παντρεύτηκε). Παράλληλα η Κλεοπάτρα είχε ερωτικές σχέσεις με τον Αντώνιο, αλλά και με τον Ιούλιο Καίσαρα της Ρώμης, με τον οποίο απέκτησε τον Καισαρίωνα (47 π.Χ). Αυτός αναγορεύτηκε βασιλιάς της Αλεξάνδρειας από την Κλεοπάτρα, πριν αυτοκτονήσει. Αλλά τελικά δολοφονήθηκε.
Ετσι έκλεισε ένας αμαρτωλός κύκλος, και σταμάτησε να φουντώνει ένα γενεαλογικό δένδρο που είχε φυτρώσει πολύ πριν το 1500 π.Χ. κι είχε σαν κύριο κορμό τον Ηρακλή.

Η ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ
ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΥΡΡΙΚΝΩΝΕΤΑI
ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ

Σήμερα που τόσος λόγος γίνεται για τους φίλους μας οικονομικούς μετανάστες τους Αλβανούς- άσχετα αν βρίσκονται εδώ νόμιμα ή παράνομα - καλό είναι να δούμε ποιοί κατοίκησαν στο χώρο που βρίσκεται σήμερα η χώρα τους Αλβανία, τουλάχιστον η Νότια – από την προϊστορία μέχρι σήμερα.
Για να μάθουν και οι ίδιοι ό,τι δεν ξέρουν. Γιατί σίγουρα δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να ξέρουν, ή η προπαγάνδα δεν τους αφήνει να ξέρουν, και συμπαρασύρουν μαζί τους και όσους - δυστυχώς είναι οι περισσότεροι της υφηλίου- είναι ανιστόρητοι.
Στην έκταση που σήμερα κατέχει η Αλβανία, υπήρχε η Αρχαία Ιλλυρία. Είχε πάρει το όνομά της από τον Έλληνα ήρωα της εποχής Ιλλυριό, που ήταν γιος του βασιλιά των Θηβών Κάδμου και της Αρμονίας( 1470 π.Χ.). Υπήκοοί του ήταν οι Εγχελείς. Ο Ιλλυριός είχε αδελφό τον Αδρία - εξ ου και Αδριατική- κι ήταν πρόγονος των Δασσαρητών. Γεγονός είναι ότι σήμερα πολλοί Αλβανοί έχουν το όνομα «Ιλλυριός» (Ιλίρ).
Πέραν αυτών πολλοί Αργείοι, Αρκάδες και άλλοι είχαν μεταναστεύσει προς το βορά. Σχετικά μια "Αρβανίτισσα" γράφει:
Αργότερα τους κατέλαβαν οι Μακεδόνες.
Στα 1410 -1220 π.Χ. συναντάμε εκεί τον Δαύνο, το Διομήδη, τον Ευρυμέδοντα, τον Αχιλλέα, το γιο του Νεοπτόλεμο, ώσπου φάνουμε στον Πύρρο ( 318 π.Χ).



Η Αλβανία ήταν στην Ασία

Η Αλβανία ήταν αλλού. Είναι αρχαιότατη χώρα, μόνο που βρισκόταν στην Υπερκαυκασία, κοντά στην Κασπία Θάλασσα, δίπλα στην Αρμενία και τη Γεωργία! Μέχρι που τους διέλυσαν οι Ρωμαίοι τον 1ον μ.Χ. αιώνα. Πρωτεύουσα ήταν η Καμπάχα, ερείπιά της υπάρχουν και σήμερα. Μετά την καταστροφή από τους Ρωμαίους πολλοί Αλβανοί έφυγαν από την Υπερκαυκασία και ήρθαν στη Ιλλυρία. Κοντά στα σημερινά Τίρανα δημιούργησαν το χωριό Αλβανό ή Αρβανο, στην περιοχή της σημερινής Κρόϊας. Το χωριό αυτό για πρώτη φορά αναφέρεται απο τον Πτολεμαίο το Γεωγράφο, ως "Αλβανόπολις", και τον 11ο αιώνα από τους βυζαντινούς. Έτσι ονομάστηκαν Αλβανοί ή Αρβανίτες. Και σιγά –σιγά άρχισαν να αυξάνονται, ενώ παράλληλα έφταναν εκεί κι άλλοι Ανατολίτες ή Σλαύοι. Αυτό, άλλωστε δείχνει και η Γλώσσα που μιλούν, ένα κράμα Αρμενικής, Ινδικής, Περσικής και Σλάβικης ( Διαβάστε εδώ. ) Που φυσικά επηρεάστηκε από την ιθαγενή γλώσσα των αρχαίων Ιλλυριών - αρχαιοελληνική. Ακόμη ήρθαν και διάφοροι Ευρωπαίοι, Ιταλοί και άλλοι, που πρόσθεσαν κι αυτοί την επίδρασή τους. Αλλωστε όλες οι Γλώσσες, μηδεμιάς εξαιρουμένης, έχουν πάρει λέξεις από διάφορους λαούς όπως και η δική μας.
Δεν πρέπει ακόμη να ξεχνάμε ότι ο Πέρσης - γιος του Περσέα- στα 1350 π.Χ. πήγε στην Περσία και ίδρυσε τον οίκο των Αχαιμενιδών. Ούτε ότι ο Ελληνας Ιταλός, είχε πάει στην Ιταλία.
Οι επιδράσεις στη Νέα Αλβανία ολοκληρώθηκαν την εποχή της Τουρκοκρατίας. Στο μεταξύ οι πάμπολοι Ελληνες έφευγαν στο νότο, λόγω των διωγμών.
Να ξεπεράσουμε τις γνωστές, σήμερα, ελληνικές πόλεις ( Άγιοι Σαράντα, Χειμάρα, Αργυρόκαστρο, Δυρράχιο, Σκόδρα κλπ. ) και να δούμε αυτές της αρχαιότητας:
*** Η Απολλωνία, σημαντική πόλη που ιδρύθηκε τον 6ο π.χ. αιώνα από Κερκυραίους και Κορινθίους.
**** Το Νυμφαίο, βρέθηκαν πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα.
***** Η Επίδαμνος, το αρχαίο Δυρράχιο, που έκοβε και νομίσματα με τα γράμματα ΔΥΡ.
****** Η Φοινίκη που χτίστηκε το 230 π.χ., στην περιοχή των Αγίων Σαράντα, εκεί που βρίσκεται το σημερινό ¬Φοινίκιο.
********* Η Χιμαίρα - η σημερινή Χειμάρα - και ακόμη η Βυλλιακή,το Θρόνιο, η Αμάντα, ο Ωριχος και άλλες.

Κατοικούσαν Ελληνικές φυλές

Παλαιοντολογικές έρευνες δείχνουν σήμερα ότι οι περιοχές γύρω από τον Γράμμο, τον Σμόλικα και το Βόρα, από το 2300 π.Χ. ήταν κατοικημένες και οι κάτοικοί τους αποτελούσαν τον κύριο όγκο των πρωτοελλήνων, Ιώνων, Αρκάδων, πρωτοαιολικών φύλλων.
Αλλά η σημερινή προπαγάνδα δεν αφήνει να φανεί ότι αυτοί που κατοίκησαν πρώτοι και δημιούργησαν τον πολιτισμό στην περιοχή ήταν οι Έλληνες. Και δεν χρειάζεται καν το πελώριο πολιτιστικό βάρος της Βεργίνας για ν' αποδείξει τα δικαιώματα των Ελλήνων. Αφού ο αρχαίος Ελληνισμός έφθανε τόσο ψηλά, πάνω από τα Σκόπια. Τον « ήλιο» της Βεργίνας βρήκαν κι εκεί οι Σκοπιανοί και τον λανσάρουν σα δικό τους έμβλημα.
Θα αναφέρουμε μόνο ακόμη ότι γύρω στα 1900, Τούρκοι, Αλβανοί, Βούλγαροι και Ρουμάνοι, σκοτώνονταν μεταξύ τους για τα κυριαρχικά δικαιώματα στο χώρο αυτό, τα οποία είχαν ανέκαθεν οι 'Έλληνες. Μετά από αυτά οι ξένοι, - οι φίλοι μας - έκαναν την περιοχή δωρεά στην τότε Σερβία, την Αλβανία και τη Βουλγαρία. Οι Ρουμάνοι έμειναν απ' έξω, παρά την προπαγάνδα τους.
Όμως όλες αυτές τις περιοχές τις ένωνε η αρχαία Εγνατία οδός που δημιουργήθηκε το 146 μ.Χ.

Ο Δάρδανος από την Αρκαδία

Αλλά και η Δαρδανία, πάνω από τα σημερινά Σκόπια και τις Ελληνικές πόλεις Μοναστήρι, Γευγελή, στην κοιλάδα μεταξύ Μόραβα και Αξιού, - οι Δάρδανοι, εντοπίζονται λίγο πριν τη ρωμαϊκή εποχή- είχε δημιουργηθεί από τους απογόνους του Δάρδανου, του γιου της Αρκάδος Ηλέκτρας και του Δία, που έφυγε από την Αρκαδία. Από κει λόγω κατακλυσμού πήγε στη Σαμοθράκη και μετά εγκαταστάθηκε σε περιοχή κοντά στην Τροία. Από αυτόν πήραν το όνομά τους τα Δαρδανέλια.
Ιστορικά διαπιστωμένη είναι η ύπαρξη Δαρδάνων στην Ανατολή (Περσία), που μετανάστευσαν στη Βαλκανική. Γι αυτό και στα Σκόπια συναντάμε το όνομα Κύρος ( Γκλιγκόρωφ).

Αρχαία Ελλάδα τα Σκόπια

Ακόμη όμως και αν αγνοήσουμε τα παραπάνω στοιχεία, υπάρχουν αρκετά άλλα, που αποδεικνύουν ότι η περιοχή των Σκοπίων ήταν Αρχαία Ελλάδα.
Το 324 π.Χ. Φίλιππος Β πολέμησε τους Δάρδανους και έκτισε την πόλη Ηράκλεια -ερείπια υπάρχουν και σήμερα- μετέπειτα Μοναστήρι, για να αντιμετωπίζει τις επιθέσεις τους. Κοντά στην πόλη Ηράκλεια ήταν τα χωριά Στύβηρα, Βρυχίδα, Αθακος, Βρυγιάς, Μελιττών. Το Μοναστήρι στο τέλος του 14ου αιώνα είχε 15.000 κατοίκους, τα δύο τρίτα ήταν 'Έλληνες. Αργότερα αυξήθηκαν και υπήρχαν πολλά Ελληνικά σχολεία, νοσοκομεία και μεγαλοπρεπείς ναοί. Πιο πάνω από το Μοναστήρι υπήρχαν οι κωμοπόλεις Δουρίοπος, Στόβοι, Αστυπος, Βαλαζώρα, κ.ά.
Τα Σκόπια αρχικά ονομάζονταν Σκούποι. Εκεί γεννήθηκε ο αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Ιουστινιανός.
Δίπλα στους Σκούπους υπήρχαν η Ολυμπιακή και η Ναϊσός, πατρίδα του Μεγάλου Κωνσταντίνου ( 280 μ.Χ.).
Πιο παλιά εκεί που είναι σήμερα η πόλη της Αχρίδας, υπήρχε η αρχαία ελληνική Λιγκηστίς ή Λιχνίτης ή Λιχνιδός. Οι Λιγκηστές υποστήριζαν ότι είναι απόγονοι των Βακχιάδων της Κορίνθου. 'Ένας από τους βασιλιάδες της ήταν ο Αρραβαίος, η κόρη του οποίου Ευρυδίκη, παντρεύτηκε τον Αμύντα τον Γ', πατέρα τον Φιλίππου του Β' (πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου). Στην περιοχή βρέθηκαν ελληνικές αρχαιότητες και υπάρχουν ακόμη βυζαντινά μνημεία και εκκλησίες.
**** Στο Τρεμπένιστε κοντά στην Αχρίδα, η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε βασιλικούς τάφους, που μέσα σε αυτούς ήταν χρυσά προσωπεία και άλλα έργα τέχνης του 6ου π.χ. αιώνα που φυλάσσονται στο Μουσείο της Σόφιας.

ΟΙ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ

Εκτός από τις μεμονωμένες μετακινήσεις διαφόρων οικογενειών από τις περιοχές της σημερινής Αλβανίας και των Σκοπίων στην νότια Ελλάδα, έγιναν και ομαδικές μετακινήσεις πολλών άλλων χριστιανικών οικογενειών Ελληνο-lλλυρικής καταγωγής { οι λεγόμενοι Αρβανίτες, οι οποίοι μιλούσαν την λεγόμενη αρβανίτικη διάλεκτο }.
Τους Αρβανίτες αυτούς είχαν φέρει στην Πελοπόννησο και την Αττικοβοιωτία, για να πυκνώσουν κάπως τον πληθυσμό της ρημαγμένης από τις επιδρομές χώρας, ο Μανουήλ Καντακουζηνός το 1350 , ο Νέριος Ατζαϊόλης το 1384 και ο Θεόδωρος Παλαιολόγος το 1405.
Γι αυτό και κατά καιρούς ακούμε ή και διαβάζουμε ότι ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, η Μπουμπουλίνα, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος και άλλοι αγωνιστές του 21, ήταν… Αλβανοί, όπως ισχυρίζεται η Αλβανική προπαγάνδα. Στην πραγματικότητα ήταν Ελληνες χριστιανοί που η οικογένειά τους μπορεί να προήρχετο από το χώρο της σημερινής Αλβανίας.
Αυτούς τους Αρβανίτες θέλησαν να εξολοθρεύσουν οι Τούρκοι όταν κατέλαβαν την Ελλάδα, γιατί ήταν πιο Ελληνες κι από τους παλιούς Ελληνες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, εξ άλλου, ότι οι μουσουλμάνοι Αλβανοί αποτέλεσαν μέρος των Τουρκικών ορδών, που και αυτοί αποκαλούνταν Αρβανίτες.
Οσο για τον Εθνικό Ηρωα της Αλβανίας, τον Σκεντέρμπεη - που σημαίνει στρατηγός Αλέξανδρος - τον Γεώργιο Καστριώτη (1403 - 1468), που πολέμησε σκληρά και πάντα νικηφόρα τους Τούρκους, κι αυτός Ελληνας ήταν, και μάλιστα χριστιανός ορθόδοξος, γιος του Ιωάννη Καστριώτη που είχε συλληφθεί από τους Τούρκους και εξισλαμίσθηκε βίαια το 1443. Οι γιοι του Ιωάννη παραδόθηκαν στους Τούρκους κι έγιναν μέλη του Τουρκικού Στρατού. Αργότερα δολοφονήθηκαν πλην του μικρότερου Γεωργίου, ο οποίος ήταν αρρενωπός και ωραίος. Σ αυτόν έδειξε συμπάθεια ο Σουλτάνος και του ανέθεσε την αρχηγία σώματος 5.000 ανδρών, και τον ονόμασε Σκεντέρμπεη. Ομως ο Σκεντέρμπεης δεν ξέχασε την καταγωγή του και την πίστη του, και εστράφη κατά των Τούρκων. Τότε ιδρύθηκε και ο Σύνδεσμος του Αλβανικού Λαού, που οδήγησε στο Αλβανικό Κράτος. Ηταν μια Ελληνική δημιουργία.

Από το γάμο του με την χριστιανή, κόρη του Αριανίτη, Ανδρονίκη Κομνηνή, ο Γεώργιος Καστριώτης, απόκτησε ένα γιο τον Ιωάννη Καστριώτη. Ομως ο Γεώργιος πέθανε από κακοήθη πυρετό ( 17-1-1486 ), αφήνοντας το γιο του και τη χήρα του υπό την προστασία της Βενετίας. Αυτό σήμανε και την υποδούλωση της Νέας Αλβανίας στους Τούρκους. Αργότερα ο Ιωάννης Καστριώτης γύρισε και πολέμησε στη Μάνη. Δείτε για Ελληνες Αρβανίτες, Τουρκαλβανούς, Τσάμηδες.
Ενώ οι Αλβανοί άρχισαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στο στρατό της, και να μετέχουν στις εκστρατείες της στην Ευρώπη και στην Ασία, αλλά και σε όλες τις μάχες που έδινε.
Τώρα το περίεργο είναι πως οι αυθεντικοί Αλβανοί θεωρούν Εθνικό τους ήρωα τον Γεώργιο Καστριώτη. Για να δικαιολογήσουν τη δημιουργία του κράτους των;
Αυτή ήταν η παμπάλαια, μεγάλη Ελλάδα, που συνεχώς συρρικνώνεται , στο χώρο που πρωτογεννήθηκε, αλλά μεγαλώνει στη Διασπορά.
Οσο για την Αλβανία των Βαλκανίων, αυτή ήταν πάντα ένας κήπος που πήγαιναν πολλοί, και παράλληλα ένα πιάτο απ το οποίο ήθελαν να τρώνε μερικοί.
Αυτά για τους σημερινούς γείτονες Αλβανούς και φίλους οικονομικούς μετανάστες στη χώρα μας. Κι όταν μιλάμε για Αλβανούς, να ξέρουμε και για ποιους Αλβανούς μιλάμε. Τους Αλβανικής ιθαγένειας, ή τους Αλβανούς υπηκόους.

Ελληνες-Αρβανίτες,Τουρκαλβανοί, Τσάμηδες

Με το σημείωμα αυτό δεν επιδιώκουμε να θίξουμε του Αλβανούς οικονομικούς μετανάστες που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας. Αυτοί προέρχονται από μια άλλη Αλβανία, με άλλα δεδομένα.
Σήμερα ο θρησκευτικός φανατισμός ( Μουσουλμάνοι, Καθολικοί, Ορθόδοξοι) δεν έχει θέση στην αλβανική κοινωνία, καθώς άνθρωποι διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων ζουν αρμονικά μεταξύ τους.
Απλά προσπαθούμε να αναλύσουμε το θέμα "Αρβανίτες Χριστιανοί, Μωαμεθανοί κλπ".

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

Τους "Αρβανίτες" αυτούς, Ελληνικής καταγωγής είχαν φέρει κυρίως στην Αττική, την Εύβοια και την Πελοπόννησο, για να πυκνώσουν κάπως τον πληθυσμό της ρημαγμένης από τις επιδρομές χώρας, ο Μανουήλ Καντακουζηνός το 1350, ο Νέριος Ατζαϊόλης το 1384 και ο Θεόδωρος Παλαιολόγος το 1405.
Μετά την Άλωση της Πόλης, ο Μωάμεθ ο Πορθητής, κατά την επικράτησή του στην Πελοπόννησο, 1459 και 1460, έδωσε εντολή να εξολοθρευτούν οι Αρβανίτες αυτοί γιατί ήταν Χριστιανοί. Ετσι οι Αρβανίτες που ζούσαν στο Ναύπλιο και τον εύφορο αργολικό κάμπο, διέφυγαν προς την Τροιζηνία, το Γαλατά, την Τροιζήνα, τον Πόρο, στα Μέθανα και τα άλλα χωριά. Ακόμη την Υδρα και τις Σπέτσες. Καθώς και σε νησιά του Αιγαίου.
Ένας δεύτερος εποικισμός έγινε το 1540, όταν παραδόθηκαν και οι υπόλοιπες Ενετικές κτήσεις στους Τούρκους, κυρίως της Μονεμβασίας.
Να σημειωθεί εδώ ότι οι μετανάστες εκείνοι, ποτέ δεν ονόμασαν τους εαυτούς τους Αρβανίτες. Αρβανίτες τους ονόμασαν οι γηγενείς της Ελλάδας, όπως συνήθως ονομάζουν κάποιον που πάει από άλλο μέρος, κατά το Σοφικίτες, Βατικιώτες, Υδραίοι, Ποριώτες και άλλοι, από τον τόπο προέλευσης.
Μια απόδειξη είναι ότι και ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του, όταν αναφέρει τη λέξη "Αρβανίτης", εννοεί "Τουρκαλβανός".
Σήμερα οι απόγονοι των Ελλήνων-Αρβανιτών που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα πριν 650 χρόνια, έστω κι αν κάνουν "Αρβανίτικους" Συνδέσμους και Συλλόγους, δεν δέχονται καν ότι είναι Αρβανίτες - Αλβανοί, αλλά Ελληνες από την Αλβανία. Και τονίζουν ότι οι μακρινοί πρόγονοί τους εκείνοι ήταν απόγονοι γηγενών αρχαίων Ελλήνων, της περιοχής Αλβανίας ή μεταναστών από την Αρκαδία ή άλλες περιοχές.
Από αυτούς τους Ελληνες – Αρβανίτες, - πολλοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την αρβανίτικη διάλεκτο και στις μέρες μας για τη συνεννόησή τους με τους σημερινούς Αλβανούς οικονομικούς μετανάστες - προήλθε μεγάλος αριθμός αγωνιστών του 1821, όπως αναφέρουν διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων οι:
= Ανδρέας Μιαούλης ή Ανδρέας Βώκος, ναύαρχος, αργότερα πολιτικός.
= Αθανάσιος Μιαούλης γιος του προηγουμένου, στρατιωτικός, Πρωθυπουργός.
= Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η μόνη γυναίκα μέλος της Φιλικής εταιρίας.
= Παύλος Κουντουριώτης ναύαρχος, αργότερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
= Γεώργιος Κουντουριώτης
= Δημήτριος Βούλγαρης
= Αντώνιος Κριεζής, ναύαρχος αργότερα Πρωθυπουργός.
= Αλέξανδρος Κορυζής, Πρωθυπουργός του 41, και άλλοι.
ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΤΟΥΡΚΑΛΒΑΝΟΙ

Μερικοί από τους σημερινούς Αλβανούς, από άγνοια ή σκοπιμότητα δεν ξέρουμε, συχνότατα προσπαθούν να εμφανίσουν τους Αρβανίτες εκείνους ως προγόνους των, τονίζοντας ότι οι μισοί ήρωες του 1821 ήταν Αρβανίτες-Αλβανοί.
Υποστηρίζουν π.χ. ότι:
**** Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ήταν Αρβανίτης. Και μουσουλμάνος επίσης.
**** Ο Κολοκοτρώνης - αναφέρεται ως αρβανίτικης καταγωγής - φυλακίστηκε γιατί οραματιζόταν τη δημιουργία ενιαίου κράτους μεταξύ Ελλήνων κι Αρβανιτών (Αλβανών) με σημαία το σταυρό και την ημισέληνο(!).
Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημάνουμε ότι τόσο ο Γέρος του Μωριά, όσο και οι άλλοι αγωνιστές και οπλαργηγοί, έστω και αν είχαν Ελληνο-αρβανίτικη καταγωγή, είχαν βασικές και ουσιώδεις διαφορές με τους Τουρκαρβανίτες. Διότι πώς αλλιώς ο Κολοκοτρώνης, εκτός των άλλων, όπως ο ίδιος αναφέρει στα απομνημονεύματά του, κατά την Αλωση της Τριπολιτσάς, θα εξολόθρευε 32.000 Τούρκους και Αρβανίτες-Αλβανούς.
**** Προβάλλεται επίσης πως ο Μάρκος Μπότσαρης είχε αδελφικό φίλο κάποιο μουσουλμάνο Αρβανίτη. Κι αν ήταν έτσι; Γιατί τότε ο Μπότσαρης σε επιστολή του στους Έλληνες λέει: "Η ιερά σημαία του Σταυρού κυματίζει. Ο όφις επατάχθη από τον Σταυρόν. Ελευθερία! Θρησκεία! Ιδού το έμβλημα ημών";
Και δεν κάνουν κουβέντα για τους μουσουλμάνους Αρβανίτες – Αλβανούς, τους Τουρκαλβανούς του Αλή Πασά και των άλλων, εκείνους που το 1821 πολέμησαν στο πλευρό των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων. Κι όχι μόνο πολέμησαν, αλλά οι μουσουλμάνοι Αλβανοί-αρβανίτες, οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί ήταν από τους χειρότερους εχθρούς των Ελλήνων, και σε τέτοιο σημείο που ειπώθηκε πως το 1821 δεν πολεμούσαν Έλληνες κατά Τουρκικών στρατευμάτων, αλλά κατά Τουρκαλβανών. Οι Μωαμεθανοί Αρβανίτες ήταν οι καλύτεροι σφάχτες των Τούρκων.
Αν αυτοί ένοιωθαν τόσο φίλοι και ομοεθνείς με τους Ελληνες, γιατί τους πολέμησαν και το 1821, αλλά και παλιότερα στα Ορλωφικά; Το ότι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας γίνονταν συμμαχίες μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών αρβανιτών, του τύπου "σήμερα συμμαχώ μαζί σου", για να "σε πολεμήσω αύριο" (χωρίς εμπιστοσύνη), αυτά ήταν ζητήματα ευκαιριακού προσωπικού τυχοδιωκτισμού, πολύ συνηθισμένου μεταξύ ημιπαράνομων ανυπότακτων ανταρτών, στις καταστάσεις χάους της Τουρκοκρατίας, που συμβαίνει, εξάλλου, παντού σε άναρχες καταστάσεις.
Και που δεν πήραν μέρος οι Αλβανοί αυτοί. Τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, σε διάφορα μέρη ήταν εγκατεστημένοι Τουρκαλβανοί σπαχήδες, των οποίων κύριο έργο ήταν η είσπραξη των φόρων της Πελοποννήσου.
Ας δούμε και μερικές από τις μάχες:
1805 - 1807.- Η πρώτη σύγκρουση του Κατσαντώνη με τους Τουρκαλβανούς ήταν στην Κρύα Βρύση Ευρυτανίας όπου οι 300 Τουρκαλβανοί υπό τον Δερβέναγα Ιλιάσμπεη έπαθαν μεγάλη πανωλεθρία. Ο Ιλιάσμπεης σκοτώθηκε από τον ίδιο τον Κατσαντώνη. Ο Γιουσούφ Αράπης τον διαδέχεται τότε στην καταδίωξη. Τούτος φτάνοντας στην Κατούνα έστειλε εναντίον του τον Κουτσομουσταφάμπεη με 150 άνδρες. Ο Αράπης πιάνει πέντε προκρίτους ως τροφοδότες του Κατσαντώνη. Ενώ οι Τουρκαλβανοί γύριζαν στον Γιουσούφ χτυπήθηκαν από τον Κατσαντώνη κοντά στην Κεχρινιά του Βάλτου και εξοντώθηκαν σχεδόν όλοι.
Ο Αλή Πασάς θορυβημένος από τη δράση του Κατσαντώνη κάλεσε το Βελη-Γκέκα και τον έστειλε το 1807 στα Άγραφα. Ήταν αρχές Μάη. Ο Κατσαντώνης στρατοπέδευσε στη Χρύσω. Ο Γκέκας έχοντας μαζί του 400 Τουρκαλβανούς έφτασε στην Σκόρτσα του Προσηλιάκου προς το μέρος του Μαράθου, όπου και στρατοπέδευσε. Σύντομα ακολούθησε επίθεση από το Βελη-Γκέκα και σύγκρουση με τον Κατσαντώνη. Εκεί ο Βέλη Γκέκας, στη μάχη του Αλαμανού, κοντά στον Προσηλιάκο των Αγράφων, βρήκε το θάνατο από βόλι του Κατσαντώνη. Οι Αρβανίτες, μετά τη σύγκρουση, μάζεψαν τους νεκρούς τους στα Γάβρενα κι εκεί τους έθαψαν στη θέση "μνήματα". Τον Βελη-Γκέκα τον έφεραν στη Χρύσω και τον έθαψαν στο "Τουρκόμνημα", μέσα σε λαξευτό μνήμα. Απ' αυτό σώζονται και σήμερα ακόμη δυο πέτρες του και ένα κιονόκρανο.
1821,22 Απριλίου. Ο Αθανάσιος Διάκος και οι άνδρες του, τον πρώτο χρόνο της επανάστασης των Ελλήνων, προσπάθησαν ν’ ανακόψουν την πορεία των Τούρκων προς τα νότια, στη μάχη της Αλαμάνας. Οι Τουρκαλβανοί του Ομέρ Βρυώνη και του Κιοσέ Μεχμέτ όρμησαν με λύσσα εναντίον των ολιγάριθμων μαχητών, οι οποίοι επαναλαμβάνοντας την ιστορία των προγόνων τους όρισαν τους εαυτούς τους να φυλάγουν Θερμοπύλες. Μια χούφτα Έλληνες τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους, ν’ αντιταχθούν στις πολυάριθμες και βαριά οπλισμένες ορδές των αλλόθρησκων κι έπεσαν στον υπέρ πάντων αγώνα. Τελευταίος δολοφονήθηκε – όπως είναι γνωστό - ο Διάκος που, αφού αιχμαλωτίστηκε, αρνιόταν πεισματικά ν’ αλλαξοπιστήσει δηλώνοντας: εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός και θα πεθάνω.
1822, 2 Απριλίου. Στη μάχη Υπάτης, όπου κατόπιν σύσκεψης με τον Υψηλάντη, επιτέθηκαν οι οπλαρχηγοί Κοντογιάννης, Πανουργιάς, Σκαλτσάς και Σαφάκας. Κατάφεραν να κυριεύσουν την πόλη, αλλά όχι και το φρούριο, πάνω από αυτήν, στο οποίο υπήρχαν οχυρωμένοι 1500 Τουρκαλβανοί.
1822, 4 Ιουλίου. Στο Πέτα της Άρτας, 6000 Τουρκαλβανοί επιτέθηκαν και νίκησαν 2000 επαναστατημένους Έλληνες και πολλούς φιλέλληνες.
1822.- 6.000 Τουρκαλβανοί, υπό τους Ομέρ Βρυώνη και Αγο Μουχουρδάρη, επιτέθηκαν εναντίον 300 Σουλιωτών υπό τον Γεώργιο Δράκο, στο χωριό Ναβαρίκο. Οι Έλληνες ενισχύθηκαν από άλλους 500 Σουλιώτες υπό τον Νότη Μπότσαρη, και μετά από αγριότατη μάχη 20 ωρών οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν με μεγάλες απώλειες.
1823.- Οι Τουρκαλβανοί παρέδωσαν το φρούριο της Ακροκορίνθου στον Θ.Κολοκοτρώνη μετά από διαπραγματεύσεις και υπό τον όρο να αποχωρήσουν για την Θεσσαλονίκη με τον οπλισμό τους. Την προστασία της επιβίβασης στα πλοία ανέλαβε ο Νικηταράς.
1854, 28 Μαίου. Ο Θόδωρος Ζιάκας, που πίστευε πως αν κρατήσει το Σπήλαιο ελεύθερο, θα πετύχαινε η επανάσταση στην περιοχή, δε δέχτηκε τη διαμεσολάβηση ξένων διπλωματών για να φύγει απ αυτό και έτσι για πέντε ημέρες, από τις 28 Μαΐου του 1854 μέχρι και τη 1 Ιουνίου, έρχεται αντιμέτωπος με τον εχθρό, παρά την ανωτερότητα, σε αριθμό πολεμιστών. Στην ιστορική αυτή μάχη, έχασαν τη ζωή εκατοντάδες Τουρκαλβανοί, σε αντίθεση με τις ελάχιστες απώλειες των Ελλήνων.

ΟΙ ΤΣΑΜΗΔΕΣ

Ιστορικά οι Τσάμηδες εμφανίζονται κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας σε ορισμένα μέρη της Ηπείρου, ως Τουρκαλβανοί αποκαλούμενοι αργότερα Τουρκοτσάμηδες ή Αλβανοτσάμηδες, ήταν δε όλοι Μουσουλμάνοι.
Τσαμουριά ονομάζονταν η περιοχή που καταλαμβάνει σήμερα ο νομός Θεσπρωτίας συν κάποια τμήματα του νομού Πρεβέζης (περιοχή Πάργας) ίσως και λίγο από τα δυτικά όρια του Ν. Ιωαννίνων. Οι λεγόμενοι Τσάμηδες, ήταν οι πασίγνωστοι Τουρκαλβανοί του Αλή Πασά. Επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ο Τουρκαλβανός Αλή Πασάς – είχε γεννηθεί στο Τεπελένι της Αλβανίας-, που ήταν εξαιρετικά φιλόδοξος και ήθελε να γίνει Σουλτάνος στη θέση του...σουλτάνου, οργάνωσε τη φρουρά και το στρατό του με μουσουλμανικό πληθυσμό που ήρθε στα μέρη εκείνα από την Αλβανία. Και τους παραχώρησε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, βοσκοτόπια κλπ, που φυσικά δεν ήταν δικά του. Απλά τα είχε καταλάβει.
Κατά μια εκδοχή, το όνομά τους οι Τσάμηδες το πήραν από το ποταμό Καλαμά ή Θύαμη που εκβάλλει κοντά στην Ηγουμενίτσα. Κατ’ αυτήν: Τσάμηδες καλούνται οι περί του Θύαμιν οικούντες, Θυάμηδες και κατ’ επέκτασιν Τσάμηδες. Γι αυτό και Τσαμουριά ονομαζόταν περιοχή της Θεσπρωτίας όπως της Παραμυθιάς, Φιλιατών, Πάργας και Μαργαριτίου.
Με την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1912, μέρος αυτού του πληθυσμού των Τσάμηδων έφυγε και επέστρεψε στην Αλβανία.
Το 1923, που έγινε η ανταλλαγή Μουσουλμάνων με Έλληνες Μικρασιάτες, οι Τσάμηδες αριθμούσαν περί τις 17 με 22 χιλιάδες. Λέγεται, ότι τότε ο μεγάλος Έλλην πολιτικός Ελευθέριος Βενιζέλος θέλησε να ανταλλάξει και τους Μουσουλμάνους της Θεσπρωτίας με Έλληνες Χριστιανούς της Μικράς Ασίας. Όμως οι Τσάμηδες, από μόνοι τους ή κατόπιν Ιταλικής παρέμβασης, για να υπάρχουν στο Ελληνικό έδαφος αυτοί, ως αντίβαρο προς τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, υπέβαλαν υπόμνημα προς τον Βενιζέλο λέγοντες: «Εμείς είμαστε Μουσουλμάνοι το θρήσκευμα, ομιλούμε την Αλβανική γλώσσα, αλλά αισθανόμεθα Έλληνες και επιθυμούμε να παραμείνουμε στην Ελλάδα και να μη ανταλλαγούμε». Ο Βενιζέλος σεβάστηκε την επιθυμία τους και έτσι οι Τσάμηδες παρέμειναν στη Θεσπρωτία.
Θεωρείται βέβαιο ότι οι Τσάμηδες ήταν μάλλον Αλβανοί-Μουσουλμάνοι, παρά Τούρκοι-Μουσουλμάνοι. Κατά την περίοδο 1923-1940 καταγράφονται πολλές προσπάθειες των Ελληνικών Κυβερνήσεων να εντάξουν τους Τσάμηδες στην Ελληνική κοινωνία, ώστε να αποτελέσουν κομμάτι του Ελληνικού Κράτους. Οι Τσάμηδες, όμως παρέμειναν προσηλωμένοι σε αντιλήψεις ανωτερότητας έναντι την Χριστιανών που κάποτε δυνάστευαν, δεν δέχονταν να εργασθούν ως αγρότες, ενώ ταυτόχρονα διατηρούσαν τα μουσουλμανικά ήθη και έθιμα. Όταν το 1939 η Ιταλία κατέλαβε την Αλβανία, κορυφώθηκε η αλυτρωτική προπαγάνδα των Τσάμηδων, πολλοί από τους οποίους περνούσαν τα σύνορα προς την Αλβανία, όπου οργανώνονταν με όπλα για να καταλάβουν Ελληνικά εδάφη.
Κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής της Ηπείρου, οι Τσάμηδες όχι μόνον συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις, αλλά σχημάτισαν και Στρατιωτικές Μονάδες (Τάγματα) και πολεμούσαν μαζί με τους κατακτητές τις ελληνικές Αντάρτικες Ομάδες, διαπράττοντας και εγκλήματα κατά του ντόπιου ελληνικού πληθυσμού. Οι βαρβαρότητες των Τσάμηδων, που υποκινούνταν από τις Αρχές Κατοχής κατά των Ελλήνων, ήταν εγκλήματα πολέμου. Ανακήρυξαν αυτόνομη τη Θεσπρωτία, κατέλυσαν τις Ελληνικές Αρχές και εδήωναν, λεηλατούσαν και εξόντωναν το ντόπιο πληθυσμό.
Από τα κορυφαία αποτρόπαια εγκλήματά τους, ήταν η μαζική σφαγή των 49 ατόμων στην Παραμυθιά της Θεσπρωτίας. Η εκτέλεση βεβαίως έγινε από Γερμανούς στρατιώτες, αλλά ύστερα από κατάδοση των Τσάμηδων.
Εναντίον των κατακτητών και των Τσάμηδων αντιστάθηκαν οι Αντάρτες του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπ. Ζέρβα. Οι Αντάρτες του ΕΛΑΣ ανέχονταν τη δράση τους και σε μερικές περιπτώσεις συνεργάστηκαν με τους κομμουνιστές Τσάμηδες. Σήμερα βέβαια κανείς δε δέχεται τις διεκδικήσεις των Τσάμηδων.
Κατά την αποχώρηση των κατακτητών, μετά από τετραετή κατοχή, ο Ζέρβας διεμήνυσε στους Τσάμηδες ότι: «Όσοι έχουν συνεργασθεί με τους κατακτητές και έχουν διαπράξει εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων, θα δικαστούν από έκτακτα Στρατοδικεία, τα οποία θα συγκροτηθούν επιτόπου και θα δικάσουν τους πραγματικούς εγκληματίες πολέμου Τσάμηδες». Εκείνοι φοβήθηκαν τυχόν αντίποινα και απεχώρησαν μόνοι τους στην Αλβανία. Έτσι μαζί με τους ενόχους έφυγαν και οι μη ένοχοι.
Αυτοί οι Τσάμηδες σήμερα εμφανίζονται ως αδικημένοι και θύματα των Ελλήνων και ζητούν να επιστρέψουν στη Θεσπρωτία, αποκρύπτοντας τα όσα διέπραξαν συνεργαζόμενοι με τους κατακτητές, διεκδικώντας μάλιστα και περιουσίες.
Ο Εμβέρ Χότζα, με την πρόθεση να λήξει το θέμα και να μη δημιουργούνται τριβές από τις αλυτρωτικές βλέψεις τους, έσπευσε να τους εντάξει στην Αλβανία, παρέχοντας σε αυτούς μαζικώς την Αλβανική υπηκοότητα το 1953, κλείνοντας έτσι το όλο θέμα για πολλά χρόνια.
Μετά την πτώση, όμως, του καθεστώτος του Χότζα στην Αλβανία και την εγκαθίδρυση δυτικού τύπου κοινοβουλευτισμού, έχει υποκινηθεί και αφυπνισθεί παράλληλα προς το θέμα του Κοσσυφοπεδίου και το θέμα των Τσάμηδων, με απώτερο σκοπό την δημιουργία, από τη μη ύπαρξη Αλβανικής Κρατικής Οντότητας μέχρι το 1913, στη δημιουργία της λεγόμενης Μεγάλης Αλβανίας.
Όσον αφορά στο θέμα των αποζημιώσεων των Τσάμηδων στην Ελλάδα, υπενθυμίζεται ότι μετά το πέρας του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, έγιναν πολλές μετακινήσεις λαών, όπως Γερμανών, Πολωνών, Ούγγρων, Ουκρανών κλπ, χωρίς κανείς απ’ αυτούς να ζητήσει αποζημίωση περιουσίας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται η περίπτωση των Σουδιτών (Γερμανών) από την τότε Τσεχοσλοβακία και νυν Τσεχία, όπου 2-3 εκατομμύρια άνθρωποι έφυγαν και πήγαν στη Γερμανία, αλλά δεν είδαμε καμία διαμαρτυρία προς απόκτηση των περιουσιών τους από την Τσεχία.
Αυτά για την αληθινή, την πραγματική ιστορία, Ελλήνων Αρβανιτών, Τουρκαλβανών και Τσάμηδων.
Τώρα αν οι σημερινοί Αλβανοί οικονομικοί μετανάστες εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είναι απόγονοι των πρώτων Αρβανιτών που ήρθαν στην Ελλάδα τα χρόνια 1350-1540, θα πρέπει να το αποδείξουν. Όπως το απέδειξαν τόσοι και τόσοι άλλοι!

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΩΡΑ ΕΔΩ όλοι οι Έλληνες
http://www.noiazomai.net/ypografes.html
Αναμετάδωσε το αν θες και εσύ

ΠΟΙΟΥΣ ΛΥΠΑΜΑΙ....

ΠΟΙΟΥΣ ΛΥΠΑΜΑΙ....

e-Διαφήμιση